Ο δίσκος του Γιώργου Ρωμανού Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα, κυκλοφορία του 1970, υπήρξε μνημειώδης. Για την πρωτόγνωρη για τα “ελληνικά δεδομένα” αφομοίωση του ψυχεδελικού ροκ ιδιώματος (η ηχητική / ενορχηστρωτική συμβολή του κιθαρίστα Αλέκου Καρακαντά είναι σημαντικότατη) For its unprecedented (by “Greek standards”) assimilation of the psychedelic rock idiom (the sonic / arranging contribution of guitarist Alekos Karakantas is of great importance), and also for the music, lyrics and performances of the singer-songwriter. We hear two of the album’s songs. As for the first one especially… I’ve long since come to terms with it: there will never be a time I hear it without getting goosebumps.

Η ΓΙΑΓΙΑ
Η καημένη μου η γιαγιά
Μου ‘λεγε συχνά η φτωχιά
Παραμύθια για παιδιά
Δράκους φίδια και στοιχειά
Μόλις σβήναμε το φως
Λίγο πριν την προσευχή
Μου ‘δινε ένα φιλί
Σαν εικόνα ήταν χλωμή
Περπατούσαμε μαζί
Κει στην πράσινη πηγή
Και κοιτούσε στα νερά
Τα λευκά της τα μαλλιά
Μάζευε κυκλάμινα
Στη μικρή την καταχνιά
Και θυμόταν τις στιγμές
Τισ χαρέσ που φύγαν πια
Αχ φτωχή μου γιαγιά
Τώρα που είσαι στ’ αστέρια ψηλά
Αχ φτωχή μου γιαγιά
Πώς σε θυμάμαι καμιά φορά
Η καημένη μου η γιαγιά
Παντρεύτηκε πολύ μικρή
Μ’ έναν κάποιο μουσικό
Που ‘παιζε τρελά βιολί
Κι έτσι ξέρω πια καλά
Πού και πώς την έχω βρει
Την μανία που έχω εγώ
Κι αγαπάω τη μουσική
Αχ φτωχή μου γιαγιά
Τώρα που είσαι στ’ αστέρια ψηλά
Αχ φτωχή μου γιαγιά
Πώσ σε θυμάμαι καμιά φορά
Η καημένη μου η γιαγιά
Έφυγε ένα πρωί
Για να πάει στον ουρανό
Και έμοιαζε μ’ ένα πουλί
Χάθηκε μεσ στην βροχή
Μεσ στη γκρίζα συννεφιά
Κι ύστερα από δυο λεπτά
Κανείσ δεν την θυμόταν πια
Αχ φτωχή μου γιαγιά
Τώρα που είσαι στ’ αστέρια ψηλά
Αχ φτωχή μου γιαγιά
Εγώ σε θυμάμαι καμιά φορά
Αχ φτωχή μου γιαγιά
Τώρα που είσαι στ’ αστέρια ψηλά
Αχ φτωχή μου γιαγιά
Ο ήλιος μου χαμογελά

Η ΖΩΗ ΕΝ’ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ
Κάθονται στην θάλασσα και βλέπουν μακριά
Παίζουν με τις κίτρινες κιθάρες τους σκληρά
Κοροϊδεύουν τον ήλιο σαν περνά
Η ζωή είναι ένα όνειρο
Λέει το τραγούδι τους στον θεό
Πιάνουνε την άμμο που είν’ βρεμένη και βαριά
Φτιάχνουνε καλύβεσ σπίτια δέντρα όλα χρυσά
Μα ο άνεμος τα ρίχνει ξαφνικά
Η ζωή είναι ένα όνειρο
Λέει το τραγούδι τους στον θεό
Παίζουν με κοχύλια που είν’ σπασμένα και λευκά
Κλαίνε όταν τα κύματα τα παίρνουνε κι αυτά
Ειν’ τα δώρα τους στην θάλασσα
Η ζωή είναι ένα όνειρο
Λέει το τραγούδι τους στο θεό
Να να να
Κι όταν πια γνωρίσουνε τον έρωτα καλά
Βλέπουν κάποια μέρα να γεννιούνται τα παιδιά
Μα τους χαρίζουν μια κιθάρα βιαστικά
Τουσ μαθαίνουν το τραγούδι τους
Πως η ζωή είναι ένα όνειρο
Κι έτσι ευτυχισμένοι πια χορεύουνε τρελά
Λένε το τραγούδι τους μαζί πιο δυνατά
Λένε το τραγούδι στο θεό πιο δυνατά