Από τους light εκπρόσωπους του progressive rock (Muse) σε μια από τις ναυαρχίδες του. Τα mid-to-late ’80s είναι από τις λιγότερο εξερευνημένες περιοχές της δισκoγρφίας των Yes. To Big Generator ηχογραφήθηκε το 1987 από ένα “υβριδικό” crew, συνιστώμενο από ιδρυτικά και νεότερα (περιόδου 90125) μέλη, σε παραγωή Trevor Horn & Trevor Rabin, με τον δεύτερο επίσης σε ρόλο κιθαρίστα και co-vocalist με το Jon Anderson, ενώ πίσω από τα κίμπορντς κάθεται ο “ορίτζιναλ” Tony Kaye. Εδώ συναντάμε ένα από τα αντιπολεμκά τραγούδια του γκρουπ, το διόλου ευκαταφρόνητο ‘Shoot High Aim Low’, το οποίο κι ακούμε. 🟡 🟡 From one of the light representatives of progressive rock (Muse) to one of its flagships. The mid-to-late ’80s represent one of the least explored areas of Yes’s discography. Big Generator was recorded in 1987 by a “hybrid” crew, consisting of founding and newer (90125-era) members, produced by Trevor Horn & Trevor Rabin, with the latter also serving as guitarist and co-vocalist alongside Jon Anderson, while the “original” Tony Kaye sits behind the keyboards. Here we encounter one of the group’s anti-war songs, the far from negligible ‘Shoot High Aim Low’, which we’re listening to.
Written by : Jon Anderson, Trevor Rabin, Chris Squire, Tony Kaye, Alan White Album : Big Generator Producers : Yes, Trevor Horn, Trevor Rabin, Paul De Villiers
We hit the blue fields
In the blue sedan, we didn’t get much further
Just as the sun was rising in the mist
We were all alone, we didn’t need much more
So fast this expedition, so fast this heavy load
With a touch of luck and a sense of need
Seeing the guns and the faces
We looked around the open shore
Waiting for Godot
Shoot high, break low
Aim high, shoot low
Break high, let go
Shoot high, aim low
This was to be our last ride
With a steel guitar and the love you give me
Underneath the skin, a feeling, a breakdown
While we sat for hours on the crimson sand
Exchanges in the currency of humans bought and sold
And the leaders seemed to lose control
Shall we lose ourselves for a reason?
Shall we burn ourselves for the answer?
Have we found the place we’re looking for?
Someone shouted “Open the door!”
Look out!
Shoot high, break low
Aim high, shoot low
I am longing, feeling of imagination
Break high, let go
Shoot high, aim low
Ha ha!
Shoot high, aim low
Nothing you can say (Shoot high, let low)
Takes me by surprise
Shoot high, aim low
Who says there’s got to be a reason? (Shoot high)
Who says there’s going to be an answer? (Break high)
We’re all alone, we don’t need much more
Shoot high, aim low
The sun so hot on that endless highway
Shoot high, aim low
Shoot high, aim low
Shoot high, let go
Shoot high, aim low
In the blue sedan we never got much further
Shoot high
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
“Σύμφωνα με την ψυχολογία” (όπως είθισται τελευταία να τιτλοφορούνται αρθράκια που έχουν γραφεί από AI) όταν κάποιος χρησιμοποιεί πάνω από δύο διαφορετικές δικαιολογίες για το ίδιο ακριβώς πράγμα, τότε πιθανότατα ψεύδεται. Ο Τραμπ έχει χρησιμοποιήσει μέχρι στιγμής πάνω από πέντε διαφορετικές δικαιολογίες για την επικείμενη επίθεση στο Ιράν. Άρα πρόκειται για ειλημμένη απόφαση και ο πραγματικός λόγος είναι άλλος.
Δεν ξέρω αν …η ίδια η ψυχολογία ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, όχι ότι και να ήξερα ότι το ισχυρίζεται θα ψηνόμουν ιδιαίτερα. Ο Τραμπάκουλας ούτως ή άλλως είναι σίγουρα relatively high IQ person (τουλάχιστον …Kasparov level 🤣) και, όσο πιο πολύ ευφυής είσαι, τόσο και πιο δυσκρυπτογράφητος – σ’ αυτό …ακόμα και οι ψυχολόγοι συμφωνούν, I guess.
Εγώ δεν είμαι σίγουρος ότι είναι ειλημμένη απόφαση. Ούτως ή άλλως βεβαια δε νομίζω ότι οι Ισραηλίτες θα τον αφήσουν να αγιάσει. Άσε που, παρόλο που απεύχομαι 1000% οποιαδήποτε τέτοια εξέλιξη (για περισσότερους από δυο λόγους!😇), δεν είμαι σίγουρος ότι κι εκείνοι έχουν 100% άδικο απ’ την πλευρά τους – μιλάμε για ένα καθεστώς που τους αναθεματίζει, ορκίζεται στην καταστροφή τους και οπλίζει τρομοκράτες εναντίον τους …μισό αιώνα τώρα.
Και δεν είναι (οι Εβραίοι) και οι πλέον αμνήμονες & συγχωρητικοί άνθρωποι στον κόσμο.
Ακριβώς. Εξάλλου δεν είναι θέμα Τραμπ. Είναι θέμα χρόνου. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα. Ο Τραμπ επελέγη λόγω εγνωσμένης έλλειψης υπομονής.
Εξακολουθώ να ελπίζω (…ελπίζω βάσιμα) ότι οι Ιρανοί θα προτιμήσουν, όπως και οι “Βενεζουελάνοι”, ένα ξεδόντιασμα από το βέβαιο θάνατο.
Ασχέτως Kasparov και IQ πάντως πολύ αμφιβάλλω αν ο Πούτιν θα ξαναέκανε την “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” σε περίπτωση που μπορούσε να γυρίσει πίσω το χρόνο. Είμαι σίγουρος ότι δεν περίμενε να πάρει το θέμα τέτοιες διαστάσεις και ότι στα ερωτήματα “ήταν όντως απαραίτητο?” και “άξιζε τελικά τον κόπο?” η απάντησή του εκ των υστέρων θα ήταν “όχι”.
Οι μόνοι που ωφελήθηκαν εξαρχής από το ουκρανικό είναι οι Αμερικανοί. Για τα υπόλοιπα εμπλεκόμενα μέρη το ουκρανικό αποτελεί μια καθαρά lose-lose situation.
Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι πουλάνε στην Ευρώπη αέριο και όπλα με το αζημίωτο ή ότι εξασφάλισαν δωρεάν πρόσβαση στα υποτιθέμενα ουκρανικά κοιτάσματα σπανίων γαιών. Είναι και ότι πιθανότατα δεν θα επιχειρούσαν τις αλλαγές καθεστώτων σε Συρία και Βενεζουέλα ή μια ωμή επίθεση στο Ιράν σε περίπτωση που η Ρωσία δεν ήταν πλήρως απασχολημένη με το άπατο βαρέλι της Ουκρανίας. As far as Americans are concerned το ουκρανικό ζήτημα καλό είναι να μη λήξει ποτέ.
Στα απόνερα της διακοπής, το τελευταίο μήνυμά σου (περί αερίου, όπλων κλπ.) ήρθε τώρα :
Ο συλλογισμός φαίνεται σωστός ως προς τα οκονομικά. Ως προς τη Ρωσία πάντως, οι αλλαγές σε Συρία και Βενεζουέλα έχουν πλέον συντελεσθεί (στο μυαλό του ηλίθιου τουλάχιστον) οπότε, μη συντρέχοντος πλέον λόγου για “απασχόληση” της Ρωσίας, μπορεί ίσως να τερματίσει τώρα το ουκρανικό, προχωρώντας ταυτόχρονα σε διεύρυνση της συνεργασίας του με ΒΠ – είμαι 100% σίγουρος ότι υπάρχει σοβαρό consensus behind closed doors. Και ας μη ξεχνάμε το μόνιμο τροπάρι, ότι θέλει να κλείσει το συντομότερο αυτό το μέτωπο (και το άλλο) για να εστιάσει στην Κίνα. Who fucking knows! Το μόνο οφθαλμοφανές είναι η απροθυμία των υπο-όντων της EU για τερματισμό του πολέμου. Αλλά αυτών (επιμένω) ο ρόλος αφορά στην υποβάθμιση των επιμέρους ευρωπαϊκών χωρών / μετατροπή τους σε failed states.
(Μιλάμε για διακοπή δικτύου επί ώρες. Αφού έφτασα να ανησυχήσω ότι “κάτι” έχει ξεκινήσει με Ιράν – λαμβάνοντας υπόψη κάτι κυβερνοεπιθέσεις που είχαν υποστεί τα Εμιράτα τις προάλλες).
Πράγματι είναι αμφβίβολο ότι θα έκανε την ειδική επιχείρηση. Στην αρχή πάντως τα πράγματα πήγαιναν όπως τα είχε σχεδιάσει – ο Κουραδοζελές ήταν έτοιμος για συνθηκολόγηση, ας όψονται οι puppeteers του χοντροκρετίνου Boris Johnson.
Αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε σίγουροι για την τελική έκβαση – εξακολουθώ να έχω εμπιστοσύνη στις ικανότητες του “κοντού”. Η μόνη σίγουρα ωφελημένη, όντως είναι η (βασικά αμερικάνικη) Blackrock, η οποία έχει αναλάβει εργολαβία την “ανοικοδόμηση” της Ουκρανίας όπως και διάφορες εξορύξεις, διεκδικώντας συμφωνίες της τάξεως του ενός τρις or something.
Προσωπικά πάντως αδυνατώ να καταλάβω προς τί όλες αυτές οι απειλές και οι εντάσεις των Αμερικανών με την α’ ή β’ εχθρική προς αυτούς υποτίθεται χώρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι η άρση των ηλίθιων κυρώσεων που διατηρούν χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο εδώ και δεκαετίες και στη συνέχεια business as usual. Αυτό που κάνουν δηλαδή και οι Κινέζοι. Αλλά έχουν κόλλημα με το bullying. Και καλά στην υπόθεση του Ιράν που εμπλέκονται οι Εβραίοι. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις το μόνο που χρειάζεται είναι απλώς λίγη ευγένεια και κοινή λογική.
Με τα ψυχροπολεμικά μυαλά που κουβαλάνε οι Αμερικανοί παρέδωσαν ουσιαστικά όλο τον κόσμο στα χέρια των Κινέζων και τώρα τρέχουν και δε φτάνουν.
Ως προς το ότι “παρέδωσαν τον κόσμο…” έχω “αποκρυσταλλωμένη άποψη” και δεν είναι έτσι. Η (τουλάχιστον ύποπτη) δεκαετιών ολιγωρία του αμερικανικού πολιτικού προσωπικού, γνωστού και ως the swamp, είχε επιτρέψει τη “μαλακή διείσδυση” των yellow men σε ένα σωρό τομείς αμερικανικών συμφερόντων, στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας. Ο Τραμπάκουλας όντως τρέχει και δεν προλαβαίνει, αλλά για να αναιρέσει ακριβώς αυτό. Και επειδή αφενός το αισθάνεται πιεστκά επείγον, αφετέρου γιατί είναι ένας ακόμα κλασικός, ακατέργαστος βλαχοαμερικάνος, το έχει ρίξει στο καουμποϊλίκι.
Μη ξεχνάμε ότι οι Κινέζοι έχουν μεν τη δική τους (ύπουλη) τακτική “μη εμπλοκής” στα εσωτερικά των άλλων κρατών etc etc, αλλά δεν διαθέτουν και τη στρατιωτική υπεροπλία των ΗΠΑ.
Και ένας απο τους κύριους λόγους για τους οποίους οι ΗΠΑ την έχουν, είναι για να την επιδεικνύουν.
Είναι και θέμα κουλτούρας. Οι Αμερικανοί κουβαλάνε από δέκα όπλα ο καθένας για να πετύχουν στην καλύτερη περίπτωση αυτό που άλλες χώρες επιτυγχάνουν με την απαγόρευσή τους. Οι Κινέζοι πάλι πιστεύουν ότι ο ιδανικός τρόπος να κερδίσεις ένα πόλεμο είναι να μη συγκρουστείς in the first place.
Εν τω μεταξύ, και σόρι για το …σεξιστικόν 🤪 της υποθέσεως : ένα από αυτά που γλιτώνει κάποιος αποφεύγοντας την τηλεοπτική ενημέρωση είναι η κουστωδία από κυρίες, με το κομμωτηριέ μαλλάκι, τα ταγεράκια και τα τακουνάκια τους, να προβαίνουν εν πλήρει σοβαρότητι σε “αναλυτικό ρεπορτάζ” περί τη Μ. Ανατολή, την Ουκρανία, το State Of The Union του κυρ-Τραμπάκουλα και δε συμμαζεύεται. Με ένα τρόπο όλ’ αυτά αποκαλυπτικό της “επαφής” τους με τα θέματα : είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα περισσότερα απ’ τα ονόματα που προφέρουν τουλάχιστον, τα βλέπουν για πρώτη (άντε για δεύτερη) φορά στη ζωή τους. Μπορείς και να γελάσεις αλλά προσωπικά συνήθως εκνευρίζομαι. Το ίδιο και με τους αντίστοιχους άνδρες “συναδέλφους τους”. Τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς δε δείχνουν άξιοι για κάτι καλύτερο, όπως οι (παράταιρες με το γελοίο κλίμα της πολεμικής επικαιρότητας) γυναίκες της υποθέσεως. Έχω φτάσει να προτιμώ – λέμε τώρα – τα βούρλα των πρωινάδικων.
Τελευταία μου εκούσια επαφή με το τηλεοπτικό μέσο ήταν προ επταετίας περίπου, όταν έφερα μια τηλεορασούλα στην κρεβατοκάμαρα για να βλέπω καμιά χαζομαρίτσα πριν κοιμηθώ. Λόγω αχρηστίας όμως την μετέφερα τελικά στην κουζίνα, όπου τη χρησιμοποιεί ως ηχείο η γυναίκα μου για να παίζει μουσική από cd όταν μαγειρεύει. Κάτι Netflix και Disney αντιθέτως τους δίνω κατά καιρούς και καταλαβαίνουν στο κινητό. Μην το παίζω δηλαδή και υπεράνω.
Καλά κι εγώ αυτά που βλέπω από τηλεόραση είναι κάτι βίντεο ειδήσεων που βγαίνουν στο γιουτιουμπ. Όταν λέω πρωινάδικα εννοώ κάτι του τύπου Τσιμτσιλή κτλ στα οποία έριχνα καμιά ματιά προ 5-6 χρόνων (δεν ξέρω αν η συγκεκριμένη υπάρχει ακόμα – την είχα εντοπίσει ως ανώτερη από άλλες “του είδους”, εκτός των άλλων και για τη στάση της απέναντι στον Covid)
Με αφορμή εντωμεταξύ αναφορά σου στον Καρβέλα πριν κάμποσο καιρό (κάτι με Τέμπη κλπ) σκεφτόμουν ότι τα καλύτερα ίσως τραγούδια του τα είχε γράψει για την εκπομπή της Αννίτας. Κάτι άλλα με σοβαρό στίχο αντιθέτως που πέτυχα τελευταία στο YT δεν μου άρεσαν καθόλου.
Με αφορμή την περίπτωση Kasparov επίσης και ανεξαρτήτως πραγματικού ή μη συσχετισμού του δείκτη IQ με κάποια υποτιθέμενη General Intelligence, κλίνω προς την άποψη ότι εξυπνάδα και μόρφωση δεν προκαταλαμβάνουν τις πολιτικές τοποθετήσεις του εκάστοτε ατόμου περισσότερο απόσο προκαταλαμβανουν τις ποδοσφαιρικές του συμπαθειες.
Έχεις δίκιο, σε τι βαθμό ακριβώς δεν ξέρω. Έχω δει/ακούσει τον Orson Welles να πλέκει το εγκώμιο του Winston Churchill οπότε μετά από αυτό, πάσα αρχή παυσάτω. Παρεμπιπτόντως – άσχετο – έχω διαβάσει και εγκώμιο του Churchill σε ανύποπτο χρόνο για τον …literally Hitler.
Συμφωνώ 100%. Το είχα γράψει και στον ΗΧΟ τότε, σε πείσμα διάφορων “ψυχοπονιάρηδων”, ότι η εκπομπή είχε πλάκα, ότι κανένα exploitation και καλά δεν υφίσταντο οι “σταρ” της υποθέσεως, και ότι ο Δημιουργός είχε αφήσει έτη φωτος πίσω τον (γενικά αξιοθρήνητο) εαυτό του. Να σημειώσω ότι ελάχιστους ανθρώπους περιφρονώ στο Ελάντα όσο το ΝΚ – από το παρακαλλιτεχνικό στερέωμα τουλάχιστον.
Δεν ξέρω αν έχεις εντρυφήσει στις “ροκ όπερες” του μεγάλου γκαλιτέχνη. Τις οποίες σύσσωμη η κουστωδία των Ελλήνων “κριτικών” (περίπου …ανεξαιρέτως) είχε αντιμετωπίσει με σοβαροφανή γελοιότητα αντάξιά τους. Και δώστου άρθρα επί άρθρων, και δώστου τοποθετήσεις, και δώστου “καλόπιστες ενστάσεις”. Ποια Ναυτία, ποιος Σαρτρ, ποια ground breaking experience … τα είχα δει όλα μιλάμε. Κατόπιν εορτής, καλό μου έκανε.
Φαντάσου ότι το Blues For The White Nigger το προετοιμάζαμε αρχικά για διπλό (με άλλα τόσα κομμάτια – είχαν γραφτεί ούτως ή άλλως) και με φιλοδοξία για musical. “Απόλυτο” ενισχυτικό της προστατευτικής συναίσθησης της ματαιότητας αποτελούσε η ανάμνηση του impact των έργων του Καρβέλα.
[Το blog μού βγαινει με μια περίεργη μορφή]
Καλά μη συγκρίνουμε τώρα το BFTWN με.. οτιδήποτε. Μιλάμε για κορυφαίο μουσικό έργο period. Whoever says different is calling me a liar😇
Σ’ ευχαριστούμε από καρδίας – ομολογουμένως αν με έβαζες να διαλέξω κάτι από ο,τιδήποτε έχω/έχουμε κυκλοφορήσει, αυτό για το οποίο είμαι πιο “υπερήφανος” που λένε …θα διάλεγα αυτό χωρίς σκέψη.
Το blog κι εμένα μου έβγαινε “περίεργο” κατά τις 4 πριν κλείσω για απόγευμα. Ο λόγος είναι ότι άνθρωπος του Θεού που ασχολείται με το technical support κάνει αναβαθμίσεις.