Πέρα από τις ακριβείς αιτιάσεις για την επίσημη αποχώρηση από τον WHO, * ο RFK Jr. ** αφήνει την υπόσχεση (εκτος κι αν είναι της ιδέας μου) ενός αντίπαλου δέους του διεφθαρμένου οργανισμού. Κάτι αντίστοιχο δηλ. μ’ αυτό που ο Τραμπ δρομολογεί ως “παράλληλη δομή” απέναντι στον επίσης διεφθαρμένο ΟΗΕ. Στην οποία, δίνοντας ένα ακόμα δείγμα ιδιοφυούς πολιτικής διορατικότητας, ο “Έλλην πρωθυπουργός” – ορντινάτσα – των – “Ευρωπαίων εταίρων” αποφάσισε να μη βάλει τη χώρα.
* Ο “γραφικός” πρόεδρος της Αργενινής Javier Milei, έχει επίσης οδηγήσει τη χώρα του εκτός Π.Ο.Υ. , προχωρώντας σε καταγγελίες εναντίον του αρχιγκάνγκστερ Tedros Ghebreyesus για “εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε μεγάλη κλίμακα“.
** Ακούγεται αστείο αλλά είναι αλήθεια : ο Νο 1 λόγος για να αισθάνεται κανείς συμπάθεια για την κυβέρνηση του Trump Republican Party είναι ένας αποσκιρτήσας Δημοκρατικός. Σε λίγο, όπως πάει το πράγμα, δε θα είναι ο Νο 1, αλλά ο μόνος.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Ακόμα και αν είχε την πολυτέλεια της πρωτοβουλίας ο Μητσοτάκης, αμφιβάλλω αν θα ήθελε να συμμετέχει σε μια δύναμη κατοχής επί του ισραηλινού εδάφους. Αν εξαιρέσουμε πάντως γλείφτες τύπου Μιλέι και Ορμπάν, δε νομίζω να υπάρχει πολιτικός παγκοσμίως που να εμπιστεύεται πλέον το λόγο (εδώ γελάνε) του Τραμπ.
Στη “δύναμη κατοχής” μια χαρά θα ήθελε να συμμετάσχει, και θα το ήθελαν και οι Ισραηλινοί (αφού έχει κάνει πρόταση, αν γίνεται, να λειτουργήσει για την Ελλάδα το κόλπο μόνο ως προς τη Γάζα – πληρώνοντας και το ένα δισ. που απαιτείται για τη συμμετοχή!). Για τα περαιτέρω έχει πρόβλημα καθότι το πράγμα είναι μακράς πνοής, εξ ου η απόρριψη. Αγνοώντας φυσικά ότι συντάσσονται με ενθουσιασμό παρά τω πλευρώ του Τραμπάκουλα …guess who. Οι Κωλότουρκοι. Οι οποίοι αυτή τη στγμή Συρίας ένεκα είναι με χοντρό αέρα στα πανιά τους, και ετοιμάζονται να μας πάνε πίπα-κώλο.
Ασχέτως αν έχουμε κάτι να κερδίσουμε από άλλη μια συμμετοχή σε ομάδα “προθύμων” (στο πλευρό μάλιστα της Τουρκίας) ή αν τελικά θα το κάνουμε μαζί με τους ευρωπαίους δανειστές μας, η ουσιαστική κατάργηση του ΟΗΕ και η αποχώρηση από διεθνείς οργανισμούς αποτελεί άλλη μια χτυπητή ομοιότητα με την περίοδο του Μεσοπολέμου και μια πρακτική που φέρνει τον Τραμπ ακόμα πιο κοντά με τον Χίτλερ. Αφού αρχίζω να σκέφτομαι μήπως το κάνει επίτηδες, του στυλ “αφού έτσι κι αλλιώς με θεωρείτε Literally Hitler, γιατί να σας χαλάσω το χατίρι? Τουλάχιστον ας μου μείνει και κάτι!”.
Αρχίζω να σκέφτομαι μήπως τελικά έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι τα πρόσφατα καραγκιοζιλίκια του Τραμπάκουλα συνιστούν απλά distraction από την υπόθεση Epstein. Υπάρχει εξάλλου και το προηγούμενο του Κλίντον μετά την υπόθεση Λεβίνσκι.
Ένας Θεός ξέρει, αν και το τελευταίο σχεδόν το αποκλείω. Στοιχεία για πάρε-δωσε Τραμπάκουλα με Ε. δεν υπάρχουν από τα middle ’00s και έπειτα (απο τότε που τον έτζασε απ’ το Κλαμπ λογω του ότι “φλέρταρε ανάρμοστα με νεαρή σερβιτόρα). Και είμαι ψιλο-φουλ ενημερωμένος στα περί Επστάιν.
Η πλάκα ειναι ότι αυτό που είχα γράψει σε ένα σχόλιο (14/1) περί Τραμπ πoυ εκδικείται για το ότι δεν του έδωσαν το Νόμπελ, το είπε 5 μέρες μετά …ο ίδιος ο Τραμπ στον Πρωθυπουργό της Νορβηγίας!
“Considering your Country decided not to give me the Nobel Peace Prize for having stopped 8 Wars PLUS, I no longer feel an obligation to think purely of Peace, although it will always be predominant, but can now think about what is good and proper for the United States of America… The World is not secure unless we have Complete and Total Control of Greenland.”
Μερικές μέρες μετά κι από αυτό, έγινε “hit” από τον κωμικό παρουσιαστή – πορωμένο Δημοκρατικό Jimmy Kimmel!
https://www.youtube.com/watch?v=22TJbqBCQA0
Είμαστε πάντα μπροστά απ’ τα γεγονότα. 😁 I guess it’s destiny!
Ναι κι εγώ την πρόσεξα τη λογοκλοπή! Δεν είναι απαραίτητο πάντως να συμμετείχε στα όργια. Και μόνο η αναφορά του ονόματός του αρκεί. Το θέμα της Γροιλανδίας εντωμεταξύ αποτελεί την επιτομή της.. τραμπολιτικής. Πολύ κακό και φασαρία για κάτι που ήταν ήδη στο χέρι του.
Το κακό και η φασαρία πάντως στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν οφείλεται στον Τραμπ, αλλά στην αντιπαθητική σκατοκυριούλα “πρωθυπουργό της Δανίας” και τις τζαμπαμαγκιές περί Γροιλανδίας που “δεν είναι για πούλημα”. Λες και θα ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά που “εξαγοράζεται” μέρος επικράτειας, ή λες και οι ίδιοι οι Γροιλανδοί …αυτοπροσδιορίζονται ως Δανοί ας πούμε.
Ως προς τον Epstein δε χρειάζεται ο DT να θελει να προστατεύσει τον εαυτό του. Η υπόθεση έχει …αβυσσαλέο βάθος, καλυπτόμενο σε μεγάλο βαθμό από το 1000 + σελίδων (δίτομο) One Nation Under Blackmail (Whitney Webb) το οποίο αποτελεί την πηγή μου επί του θέματος. Υπάρχουν δίκτυα που ξεκινούν απο οικονομικούς παράγοντες φίλους και διαπλεκόμενους με Τραμπάκουλα, φτάνοντας στη CIA, την NSA, το “οργανωμένο έγκλημα” και τη Mossad της οποίας πράκτωρ ήταν ο Επστάιν. Τα γκομενάκια του Little St. James λειτουργούσαν κατά βάσιν σαν honey traps για τον έλεγχο προσωπικοτήτων. Η άποψή μου είναι ότι ο Τραμπάκουλας έχει εδώ ένα δίκιο : τυχόν απελευθέρωση του υλικού θα πυροδοτούσε μια τεράστια, γενική αναστάτωση κι ένα χαοτικό κουτσομπολιό …”αντιπαραγωγικό” στην παρούσα φάση.
Εν τω μεταξύ έβλεπα σήμερα ένα απ’ τα βίντεο που έχω μαζέψει απ’ το Νταβός προκειμένου κάποια στιγμή να συμπήξω κάποιες “σκέψεις” σε κείμενο. Ήταν ο Χαράρι, ο οποίος κατ’ αρχήν έχει ξεπεράσει τον εαυτό του σε …ανεκδιηγητότητα. Συζητούσε με μια απο τις πιο αηδιαστικές “γυναικείες” παρουσίες που εχω δει εδώ και καιρό – θα το ανεβάσω αύριο Θεού θέλοντος σχολιασμένο. Αυτό που συνειδητοποίησα ήταν, επιτέλους, …τι μου θυμίζει ο ΓΧ (έχω βίτσιο μ’ αυτό το θέμα, αν δεν το βρω δεν ησυχάζω). Ο Χαράρι λοιπόν είναι μια γλοιώδης, χλεμπονιάρικη βερσιόν του (επίσης αντιπαθούς μου αλλά όχι τόσο) Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Έχεις δίκιο για την ομοιότητα με τον Αγγελόπουλο. Από μόνος μου δεν θα το σκεφτόμουν ποτέ βέβαια, γιατί τον Αγγελόπουλο τον είχα ήδη συνδέσει φυσιογνωμικά με κάποιον αντιπαθητικό καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο. Σαν σκηνοθέτης πάντως ήταν καλός ο Αγγελόπουλος. Απλά χρειαζόταν κάποιον που να του γράφει το.. λιμπρέτο.
Τις στιγμές του τις είχε, όπως και ιδιαίτερα αξιόλογη εικονοποιία (σημαντικό credit επ’ αυτού στη φωτογραφία του Αρβανίτη). Αλλά συνήθως μου έδινε στα νεύρα. Θυμάμαι πχ. στο φινάλε του ‘Τοπίου Στην Ομίχλη’ να σκέφτομαι μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι, έτσι και τον συναντούσα πουθενά τις επόμενες μέρες, θα του άστραφτα κάνα χαστούκι or something. 🤣
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κανένας δεν θα εμπόδιζε αυτόν ή οποιονδήποτε άλλο Πρόεδρο να φτιάξει όσες βάσεις τραβούσε η όρεξή του ή να εκμεταλλευτεί τον ορυκτό πλούτο του νησιού στο βαθμό που υπήρχε η τεχνική δυνατότητα, όπως έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες οι Αμερικανοί σε όλες τις χώρες με γεωπολιτική σημασία και φιλικές κυβερνήσεις. Αν πάντως δεν επιταχύνει σημαντικά την πλανητική καταστροφή με την άσκοπη προκλητικότητά του ο Τραμπ, θα τον προτιμούσα λίγο ακόμα ως “πλανητάρχη” αντί των silver tongued προκατόχων του. Καλό είναι να μην έχουμε και πολλές αυταπάτες ως προς τον πραγματικό χαρακτήρα της αμερικανικής πολιτικής.
On second thought δεν έχει τελικά σημασία. Όσες αυταπάτες ξεσκεπάζει μια καινούρια κατάσταση, άλλες τόσες αυταπάτες δημιουργεί. Πολύ αμφιβάλλω δηλαδή αν οι απανταχού οπαδοί του Τραμπάκουλα έχουν λιγότερες αυταπάτες από τους ακολούθους των woke προκατόχων του.
Οι απανταχού οπαδοί του Τραμπάκουλα είναι απλώς ταλαιπωρημένοι από την προτεραία κατάσταση. Αυτό είναι το βασικό τους “προτέρημα” και το βασικό τους “επιχείρημα”. Η συμπάθειά μου προς αυτούς, όπως και προς τον Τραμπ που τους “εκπροσώπησε” αφορούσε στους κοινούς εχθρούς μας (ψευτοφιλελεύθεροι, παντός είδους ψυχανώμαλοι δικαιωματιστές, οπαδοί των “μεταναστών” και της παγκοσμιοποίησης etc etc.) Εν τέλει είναι η παλιά καλή ιστορία με τους φίλους της εφηβείας – τους περισσότερους δικούς μου τουλάχιστον : Αυτό που μας ένωνε ήταν το μένος ενάντια στον κοινό εχθρό. Όταν ερχόταν η στιγμή κάποιος να εκφράσει θετικά αισθήματα, τι του άρεσε, τι αντίπαλο δέος αντιπρότεινε στον κοινό εχθρό …έπεφτε γέλιο.
Το δικό μου πρόβλημα με τον Τραμπ δεν είναι τόσο η αφερεγγυότητά του. Που είναι κι αυτή δηλ., ιδίως όταν αφορά εμάς τους ίδιους (βλ. τα τεκταινόμενα στη Συρία) αλλά …τέλος πάντων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα και turning point στο οποίο ουσιαστικά έχασα πάσαν ιδέα, ήταν η έμμεση μεν (as in, πούστικη) ψυχή τε και σώματι δε, προώθηση της ζοφερής υπόθεσης “A.I.”, εν ονόματι και καλά του ανταγωνισμού με την Κίνα. Ο τύπος είναι μια καλοσχεδιασμένη (όσο “χύμα στο κύμα” και αν φαίνεται) εναλλακτική βερσιόν της σκοτεινής πλευράς.
Εν τω μεταξύ αξίζει τον κόπο να εστιάσει κάποιος λίγο στην εμφανισιακή μετάλλαξη που έχει υποστεί το τελευταίο διάστημα ο μεγαλοαπατεώνας Elon Musk. Μια νεοαποκτημένη ψυχρή λάμψη στο βλέμμα, και ένα ηλίθιο βραχνό γελάκι τύπου Beavis & Butthead με το οποίο συνοδεύει τις ασυναρτησίες που ξεστομίζει συζητώντας με άλλους great thinkers of our times. Μόνιμα αναφερόμενες πλέον στο θαυμαστό μέλλον που μας περιμένει χάρη στην A.I. και τα ρομπότ που θα εγκατασταθούν σε κάθε σπίτι. Νύξεις για αρνητικά σενάρια γίνονται πλέον όλο και πιο σπάνια …συνοδευόμενες απ’ το νευρωτικό γελάκι.
Και πολύ άργησε. Μετά τη μάταια (για κάποιον που στηρίζεται ως επί το πλείστον σε κρατικά συμβόλαια) σύγκρουση με τον Τραμπ, είμαι σίγουρος ότι το ξανασκέφτηκε. Και με τον Τραμπάκουλα τα ξαναβρήκε και τους ιδεαλισμούς του ξεπέρασε και τα πάντα. Έτσι κι αλλιώς αυτό που είναι να γίνει θα γίνει. Γιατί να βγουν οι άλλοι κερδισμένοι σου λέει και όχι εγώ?
Τι παίζει εντωμεταξύ στην Αμερική με τη νέα περίπτωση άσκοπης (αν κρίνω από τα βίντεο) αστυνομικής βίας?
Απλούστατα, υπάρχει σχέδιο των “Δημοκρατικών”, επικουρούμενων από BLM, Antifa etc και φυσικά από τα “στρατιωτικοποιημένα” μίντια, για διαρκή πρόκληση αναταραχής. Οι μπάτσοι που προσπαθούν να εφαρμόσουν εντολές της κυβέρνησης για απομάκρυνση καταζητούμενων για πολλαπλά εγκλήματα (ή εν πάση περιπτώσει αυτή είναι η ιστορία) λαθρομεταναστών, συναντούν λυσσαλέα αντίσταση : προπηλακισμοί, μπλοκαρίσματα δρόμων, απειλές, βία, ακόμα και ορχήστρες που παίζουν όλο το βράδυ έξω από ξενοδοχεία όπου καταλύουν οι μπάτσοι! Ενορχηστρωτής όλων αυτών είναι ένας από τους πλέον ανεκδιήγητους “πολιτικούς άνδρες” των ΗΠΑ, ο κυβερνήτης της Μινεσότα Τιμ Γουόλς – υποψήφιος αντιπρόεδρος της Κάμαλα στις προηγούμενες εκλογές!. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, πόσο δύσκολο είναι τελικά άνθρωποι όχι ακριβώς …αβροί όπως οι άνδρες της ICE (United States Immigration and Customs Enforcement) να χάσουν την ψυχραιμία τους και να γίνει της πουτάνας; Έχω δει αμέτρητα βίντεο όπου ακτιβιστές, ή μάλλον κατά 90% …ακτιβίστριες (κάτι απίστευτες μενόμενες κυράτσες) περικυκλώνουν τα μπατσοοχήματα στριγκλίζοντας διάφορα, βρισιές, κατάρες, απειλές, ότι θέλεις, εμποδίζοντάς τα με τα δικά τους αυτοκίνητα να περάσουν κλπ. Δεν μπορώ να φανταστώ ποιος φυσιολογικός άνθρωπος θα αντιμετώπιζε όλα αυτά χωρίς να παρεκτραπεί μιας στις τόσες. Κι αυτό παρόλο που απεχθάνομαι την κρατική καταστολή περισσότερο απ’ όσο οποιοσδήποτε “αναρχικός” των Εξαρχείων – απεχθάνομαι βέβαια …και αυτούς τους τελευταίους.
https://youtu.be/38Yx0eheeS4?si=6ZLl9qQBrGHekzr-
Ένα άλλο πράγμα που μου δίνει στα νεύρα είναι η αδυναμία (μάλλον, το μάταιον του) εστιασμού σε ενα συγκεκριμένο ζήτημα πέρα από κάποιες ώρες, μέσα στην αδυσώπητη εναλλαγή των (ψευδο-)γεγονότων. Η …Γροιλανδία φερειπείν φαντάζει αυτή τη στιγμή ancient history. Θα πρέπει αν είναι να ασχολείται κανείς στοιχειωδώς με την “επικαιρότητα” να περιοριστεί σε ένα συνοπτικό “δελτίο” 4-5 θεμάτων με 2-3 προτάσεις “σχόλιο” για καθένα. Και πολύ είναι.
Ο Νίτσε ήταν που έλεγε ότι αντιμετώπιζε τα βαθειά ζητήματα όπως οι καταδύτες: γρήγορα μέσα και γρήγορα έξω. Τα ρηχά και λασπερά ζητήματα της θολής επικαιρότητας είναι μόνο για να λερώνεις τους πάτους των παπουτσιών σου.