Μόλις υπέπεσε στην αντίληψή μου ο βασικός εκ των παρουσιαστών του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα, “καθηγητής νεώτερης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών” κύριος Αντώνης Λιάκος. Θεωρώ φθοροποιό διαδικασία τουλάχιστον, το να παραθέσω φράσεις απ’ την “τοποθέτηση” του- για όσους ενδιαφέρονται η συνέντευξη του στο ΕΡΤnews βρίσκεται εδώ.
Για όσους αγνοούν (όπως, ουσιαστικά, θα έπρεπε) ή έχουν ξεχάσει την περίπτωση του εν λόγω, επαναλαμβάνω κείμενό μου με τίτλο Η ΜΙΑΣΜΑΤΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΑ “ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ”, δημοσιευμένο εδώ τον Φεβρουάριο του 2020, συνοδευόμενο από ανάρτηση του ΑΛ στο Facebook, της οποίας σχόλιο αποτελεί, και την οποία θα πρότεινα να διαβάσετε με προσοχή. Μέσω αυτής προκύπτει το στίγμα του “νέου πατριωτισμού” που επικαλείται σήμερα ο κύριος Τσίπρας, μέντορας του οποίου είναι ο κύριος Λιάκος, όπως και της κυρίας Ρεπούση. Προκύπτει επίσης και ο λόγος της “επείγουσας” επιστροφής του πρώην πρωθυπουργού. Όχι ως αντιπάλου δέους του Κ. Μητσοτάκη, αλλά του επίσης …οσονούπω επιστρέφοντος, Αντώνη Σαμαρά.
Αναφέρομαι ξανά στη μιασματική οντότητα “Αντώνης Λιάκος”, με αφορμή τις νέες του δηλώσεις, όχι για να του δώσω μια υπόσταση που δεν διαθέτει [αυτή του επιστήμονα / πνευματικού ανθρώπου] αλλά γιατί το διάτρητο πράγμα που παρουσιάζει ως “σκεπτικό” αποτελεί συμπύκνωση όσων ακούγονται κατά καιρούς από διάφορους ιδεολογικά ομογάλακτούς του.
Ο άνθρωπος που, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θα είχε την εποπτεία των εορτασμών για την επέτειο του ’21, ισχυρίζεται με ανάρτησή του στο FB:
Ότι το πολιτικό και νοοτροπιακό [sic] καθεστώς έναντι των προσφύγων στη χώρα, είναι κάτι για το οποίο οι Έλληνες θα απολογούνται μετά από χρόνια, όπως οι Γερμανοί για τα χρόνια του ναζισμού.
Ότι σύμφωνα με τη θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων, ο συνδυασμός μείωσης / γήρανσης των βαλκανικών πληθυσμών και παράλληλης πληθυσμιακής έκρηξης των αφροασιατικών χωρών οδηγούν στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι …έχουμε ανάγκη από 1.000.000 πρόσφυγες για να αντιμετωπίσουμε την πληθυσιακή κατάρρευση.
Ότι, με “δεδομένο” το προηγούμενο σκέλος, αυτό που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι το πώς θα τους ενσωματώσουμε / στεγάσουμε / απασχολήσουμε / εκπαιδεύσουμε /εξοικειώσουμε με τον πολιτισμό μας. Σύμφωνα με τον “ιστορικό”, για να αντιμετωπίσει η χώρα την παρουσιαζόμενη ως πληθυσιακή κατάρρευση * πρέπει να επιλέξει την μετατροπή του υπάρχοντος πληθυσμού σε μια χαοτική βαβέλ, αναδυόμενη από ανεξερεύνητα πολιτισμικά βάθη, γεμάτα ασυμβίβαστες ανάμεσά τους ιδιαιτερότητες, υπό την αιγίδα ενός ισλάμ στην ποικιλία των εκδοχών του, το οποίο, η πείρα λέει, εξακολουθεί να διέπει τη ζωή αυτών των ανθρώπων όπου κι αν εγκαθίστανται. Και το οποίο δεν αποτελεί απλώς θρησκεία, αλλά και πολιτικό σύστημα…
Για τον Αντώνη Λιάκο, προφανώς, τα παραπάνω συνθέτουν μια κατάσταση αντίστοιχη με τα εξ Ευρώπης μεταναστευτικά ρεύματα των ’90s…
Και επειδή κάποιοι διαφωνούμε με τις “επιστημονικές” τοποθετήσεις του, είμαστε οι σύγχρονοι ναζί, για τους οποίους οι μελλοντικοί “Έλληνες”, αφροασιάτες στην πλειονότητά τους, ** θα απολογούνται…
* Ακόμα και αν ίσχυαν τα δραματοποιημένα στοιχεία του “ιστορικού”, θα ήταν εύκολα αντιστρέψιμα, αν έριχνε κανείς το βάρος στους υπάρχοντες κατοίκους, αντί να προετοιμάζει το έδαφος για εκείνους που θα τους αντικαταστήσουν.
** Η αναρώτηση : πόσος καιρός θα χρειαζόταν για να ανατραπεί η πληθυσμιακή σύνθεση της χώρας με 1.000.000 εισαγόμενους …εκρηκτικά πολλαπλασιαζόμενους αφροασιάτες, είναι εξαιρετικά περίπλοκη για το μυαλό του “επιστήμονα”. Όπως και η άλλη : πόσο εκπληκτική αλήθεια η “σύμπτωση”, και πόσο πειστική, όπου λεφούσια μπουκαδόρων απ’ τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα εισβάλλουν στη χώρα, τη στιγμή ακριβώς που τους …χρειαζόμαστε.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Εεεε.. Βασικά έχουμε πολύ περισσότερους από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες. Μήπως ο επιστήμων ήθελε να πει.. ένα δισεκατομμύριο?😁
Τότε (ανάρτηση και κείμενο είναι του 2020) πιθανώς είχαμε λιγότερους. Αν είχαμε από τότε ένα εκατομμύριο ήδη, ένας Θεός ξέρει τι γίνεται σήμερα.
Αν εκνευρίζομαι για κάτι, είναι που αισθάνομαι ανίκανος να αποφύγω κοινοτοπίες του στιλ “πάρε ένα πράμα που μιλάει από ύψος πανεπιστημιακής καθέδρας”.
Πρέπει κανείς να συνηθίζει σε όλα αυτά σαν μέρος μιας κανονικότητας. Αν όχι τίποτα άλλο για να ξέρει τι να περιμένει, και να κανονίζει με στοιχειώδη ακρίβεια την πορεία του.
Τα επίσημα “στοιχεία” με τα οποία υπολογίζεται ο αριθμός των “μεταναστών” είναι λιγότερο αξιόπιστα κι από τα στοιχεία με βάση τα οποία επιβλήθηκε η “πανδημία”. Ο πραγματικός αριθμός αυτών που ήρθαν απρόσκλητοι στη χώρα μας μετά την “πτώση του τείχους” και την 9/11 δεν αποκλείεται να είναι μεγαλύτερος από τον γηγενή πληθυσμό. Ευτυχώς δεν έμειναν όλοι εδώ.
Καλά ως προς την πανδημία, προκειμένου να επιβληθεί, άλλαξε ο ίδιος ο …ορισμός της, του μπιγκίν ουηθ – δια χειρός Π.Ο.Υ.
Τώρα, να είναι εδώ μέσα εκατομμύρια μπουκαδόροι αγνώστου προελεύσεως, δεν θελω ούτε να το σκέφτομαι. Γιατί αυτό που φοβάμαι εξ αρχής δίπλα στ’ άλλα, ειναι η …πεμπτοφαλαγγίτικη παράμετρος, σε περίπτωση που πάει κάτι στραβά. Τα περί Πακιστανών (θρασύτατων και αντιπαθέστατων ούτως ή άλλως) “αδελφοποιτών” με τους κωλότουρκους τα’χουμε πει.
Προσωπικά πάντως δεν ανησυχώ ιδιαίτερα για την πιθανότητα επανεκλογής του Τσίπρα. Την προηγούμενη φορά έκανε με το ζόρι αυτό που του επέβαλαν οι πραγματικοί κυβερνήτες της χώρας. Την επόμενη θα το κάνει με τη θέλησή του.
Ως προς τον Τσίπρα, η άποψή μου στο βαθμό που μπορώ να έχω τέτοια, είναι ότι έρχεται ως αντι-Σαμαράς κι όχι αντι-Μητσοτάκης.
Δεν ξέρω αν είναι αντι-οτιδήποτε. Η άποψή μου, όπως γνωρίζεις από την εποχή ακόμα του Kasselakis, είναι ότι σχεδίαζε να επανέλθει εξαρχής. Πράγμα που, αν όντως ισχύει, μαρτυρά όπως και νάχει μια ικανότητα.
Αν ισχύει το περί “πραγματικών κυβερνητών”, που πράγματι ισχύει, η μόνη ικανότητα του Τσίπρα ήταν και είναι αυτή του κουκλεντέ. Ο Σαμαράς “κάτι” πήγε να κάνει με τα μνημόνια, και …αντικαταστάθηκε όπως-όπως από την κυβέρνηση των …ασυμβίβαστων, οι οποίοι εν τέλει υποθήκευσαν την χώρα για ένα αιώνα. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί με τον Μπουχέσα ενωρίτερα (προσπάθεια για άνοιγμα στη Ρωσία), ο οποίος …αίφνης, βρέθηκε βουτηγμένος στα “σκάνδαλα” – enter GAP.
No doubt about it. Αν οι men in black θέλουν κάτι από σένα, θα το πάρουν ούτως ή άλλως. Ο Τσίπρας το κατάλαβε the hard way, το ίδιο θα κάνει και ο φίλος του ο Μαδούρο.
Ο Μητσοτάκης από την άλλη δεν έχει τέτοια προβλήματα. Ένα του ζητάνε, δέκα δίνει αυτός!
Προσωπικά πάντως δεν θυμάμαι τίποτα το θετικό από την περίοδο της πρωθυπουργίας του Σαμαρά. Στο μυαλό μου η περίοδος αυτή έχει μείνει περισσότερο σαν μεταβατική.
Ο Σαμαράς κάτι προσπάθησε να κάνει. Θα πέφταμε σχετικά στα μαλακά. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης έχει παραδεχτεί ότι ο Σόιμπλε ήθελε να τον ξεφορτωθεί, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η χώρα σε τρίτο μνημόνιο και υποθήκευση του εθνικού της πλούτου για 100 χρόνια. Χάρη στο …σκάνδαλο Μπρατάκου, τα μίντια στράφηκαν με χαρακτηριστική ευλυγισία εναντίον του ΑΣ, …ερωτευόμενα σιγά-σιγά τον καταληψία του Πολυκλαδικού Αμπελοκήπων.
Ο εν λόγω ήταν ο χρήσιμος ηλίθιος. Ο ερχομός του στην εξουσία ήταν ευρωπαϊκή προβοκάτσια – αποτέλεσμα “υψηλής στρατηγικής” : κάτι αντίστοιχο με το να ξαμολάς τα Ορκ των Εξαρχείων, με αντικειμενικό σκοπό την επιβολή στρατιωτικού νόμου.
…Μπαλτάκου, όχι Μπρατάκου!😇
Τι να πω. Δεν θυμάμαι καλά εκείνη την περίοδο. Δεν έχει πάντως κατά τη γνώμη μου νόημα να υποθέτουμε “τι θα συνέβαινε αν (δεν)..” Στο βαθμό που τα πράγματα έγιναν όπως έγιναν, ο Σαμαράς άφησε τότε στον περισσότερο κόσμο σαφώς αρνητική εντύπωση.
Το ότι “ο κόσμος”, whatever that means (κι εμείς “κόσμος” είμαστε!) δεν ξέρει συνήθως τι του γίνεται, προκύπτει απ’ τη συνολική πορεία των πραγμάτων. “Από ανέκαθεν”, πολλώ δε μάλλον σήμερα με τις υπάρχουσες τεχνολογικές δυνατότητες, η πολιτική ήταν αυτό ακριβώς : διαχείριση άγνοιας και βλακείας. Του “κόσμου” πάντα.
Για μένα πάντως γενικά έχει νόημα το speculation του τύπου “τι θα συνέβαινε αν”. Το παρελθόν ειναι πιο ασφαλές (και πιο ενδιαφέρον) πεδίο προβλέψεων από το μέλλον.
Κατά τη γνώμη μου έχει κυρίως ψυχολογικό ενδιαφέρον, αφού συνήθως φανταζόμαστε ότι τα πράγματα θα μπορούσαν ίσως να είχαν πάει “καλύτερα”. Όπως έλεγε όμως και ο Κίρκεγκωρ “Όταν το μέλλον μετατρέπεται σε παρελθόν, γίνεται άραγε περισσότερο αναγκαίο απόσο ήταν ήδη?”😉
Και η πρόβλεψη του μέλλοντος θα ήταν πολύ ευκολότερη αν σταματούσαμε να προβάλλουμε σε αυτό τους φόβους και – κυρίως – τις ελπίδες μας. Θα μου πεις τι να την κάνουμε τότε την πρόβλεψη του μέλλοντος.
Δε νομίζω ότι υπάρχει “πρόβλεψη του μέλλοντος” (με την έννοια ενός …Χάρι Σέλντον, έστω και λάιτ. Η ζωή δεν είναι παρτίδα σκάκι) αλλά ένα είδος ενατένισης – προέκτασης, υπαγορευμένης από ένας Θεός ξέρει τι δυνάμεις. Παρόν = αναδρομή στο παρελθόν + προβολή στο μέλλον, αλλά ταυτόχρονα μια λέξη δίχως νόημα. Μοίρα του είναι να εκπίπτει αυτομάτως σε παρελθόν …εισβάλλοντας στο μέλλον.
Σε πείσμα άλλωστε της λογικής των φυσικών νόμων, η αίσθησή μου ήταν πάντα ότι ο χρόνος αποτελεί είδος “απτής” δύναμης, ένα είδος βαρύτητας. Απλώς …αυτό δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα.🤪
Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση τα πάντα να έχουν πραγματοποιηθεί εξ αρχής και ο χρόνος να είναι κάτι αντίστοιχο με το πάτημα του play button στο βίντεο. Παρεμπιπτόντως ανέκαθεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι, ενώ με το πάτημα του pause button μετατρέπουμε το βίντεο σε φωτογραφία, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο με τον ήχο. Δεν πρόκειται για τεχνική, αλλά για λογική αδυνατότητα. Δεν υπάρχουν ηχητικά στιγμιότυπα. Η μουσική λαμβάνει χώρα στο χρονικό συνεχές. Κάτι σαν ζωγραφική στο χρόνο.
Μπορούμε να κάνουμε αυτό που έκανα εγώ στο Unreel. Ίσως λόγω των επικών (113 λεπτά) διαστάσεων του ηλίθιου άλμπουμ μας, μου ήρθε η ιδέα να ξεκινάει και να τελειώνει με ένα βόμβο διαρκείας ελαχίστων δευτερολέπτων. Στην πρώτη περίπτωση ο βόμβος είναι το ιλιγγιώδες ξετίλυγμα ολόκληρου του άλμπουμ, στη δεύτερη το ιλιγγιώδες ξανατύλιγμά του. Εννοείται ότι η συμπύκνωση θα μπορούσε να διαρκέσει ακόμα λιγότερο.
Η παρατήρησή σου άλλωστε είναι αποκαλυπτική του λόγου για τον οποίο η μουσική είναι η σημαντικότερη των τεχνών, αλλά και εκείνου για τον οποίο τόσο συστηματικά έχει πολεμηθεί : γιατί είναι το κατ’ εξοχήν βασίλειο του υποκειμενικού χρόνου, κόντρα στην τυρανία του “αντικειμενικού” και του “μετρήσιμου”.
Δεν το είχα φυσικά συνειδητοποιήσει αυτό με το Unreel – και γαμώ τους δίσκους αν δεν το έχουμε ξαναπεί🙂 Σίγουρα πάντως το “σμιλεύοντας το χρόνο” του Ταρκόφσκι ταιριάζει πολύ περισσότερο στη μουσική από το σινεμά.
Thanks!
Πράγματι, άλλωστε ακόμα και ο κινηματογράφος, ακόμα και of the highest level possible όπως του Τ. δεν παραλείπει να παρασιτεί σε ένα βαθμό εις βάρος της μουσικής, όπως έχω …αποδείξει. 😁
Εν τάξει υπάρχουν και τα γνωστά περί Gesamtkunstwerk etc etc αλλά …τέλος πάντων, το θέμα είναι τεράστιο.
Το (πιο κοντινό) αντίστοιχο πάντως του freeze frame – μετατροπής της ρέουσας εικόνας σε φωτογραφία είναι η λούπα : κάτι σχετικό με την απίστευτη σύλληψη του πλατωνικού χρόνου ως …κινούμενης εικόνας της αιωνιότητας. Εξ ου, εκτός των αλλων, η εκπληκτική επίδρασή της στον ακροατή (εμένα τουλάχιστον).