Ο λόγος που ένας ιδιοφυής καλλιτέχνης όπως ο Florent Schmitt κατέχει τον [υποτιμητικό] τίτλο του “πιο συναρπαστικού απ’ τους λιγότερο γνωστούς Γάλλους συνθέτες” είναι πιθανά πολιτικός : αφορά στη συνεργασία του, επί Γερμανικής Κατοχής, με την κυβέρνηση του Βισύ. Μη κατατάξιμος [στο προσωπικό του ιδίωμα ενσωματώνονται μεταρομαντικά, ιμπρεσιονιστικά και νεοκλασικιστικά στοιχεία] ιδιαίτερα παραγωγικός, είχε τον θαυμασμό συνθετών της εποχής του όπως οι Dutilleux, Delius, Stravinsky.
Οι πιο γνωστές, αν μπορούμε να τις ονομάσουμε έτσι, συνθέσεις του Schmitt είναι φωνητικές : ο Ψαλμός XLVII και Η Τραγωδία της Μήδειας.
Ακούμε αποσπάσματα από δυο άλλα έργα του.

The reason why a brilliant artist like Florent Schmitt is holding the [underestimating] title of “most fascinating lesser known French composer” is probably political : it has to do with his collaboration with the Vichy government, during the German occupation. Unclassifiable [post-romantic, impressionist and neoclassicist elements are incorporated into his personal idiom] highly prolific, he had the admiration of composers of his time such as Dutilleux, Delius, Stravinsky.
The most known, if we can call them that, among Schmitt’s compositions are phonetic: Psalm XLVII and The Tragedy of Medea.
We hear excerpts from two others of his works.

00:00 Petit Concert “Hassards” En 4 Parties Pour Piano, Alto Et Violoncelle, Op. 96 : 1. Exorde, D’Une Allure Rapide
02:18 Pieces for Little Orchestra, from Suite for Piano, Op. 5 “Soirs”: No 1, En rêvant: Animé – Très modéré
04:48 Pieces for Little Orchestra, from Suite for Piano, Op. 5 “Soirs”: No 4, Après l’été: Presque lent (et dans un sentiment de douce mélancolie)