To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Νέα • News – Snapshots
Τελικά υπάρχει περίπτωση να ρίξεις μια ματιά στην τηλεόραση, χωρίς να ψαρέψεις κάτι; αμφιβάλλω. Ακούω πχ. προ ολίγου την Λιάνα Κανέλλη στους “Αταίριαστους”: ξεκινώντας από μια λογική σκέψη περί την ψήφο των αποδήμων, ότι δεν είναι δυνατόν ας πούμε να συνδιαμορφώνει κάποιος την πολιτική σκηνή μιας χώρας την οποία δεν έχει καν επισκεφθεί, με την οποία δεν έχει σχέση, φτάνει…
Η σύντομη, επιπέδου τουρκικού σίριαλ θεατρική παράσταση με τίτλο “ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΙ” του Κλέωνα Γρηγοριάδη στη Βουλή ξεπερνά τα όρια ενός ασήμαντου περισταστικού, δείχνοντας την ουσία του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα: κλινικά ηλίθιοι σε θέσεις “αρίστων Ελλήνων”. Σε θέσεις δηλ. τόσο απαξιωμένες, που ουδείς σοβαρός άνθρωπος θα ενδιαφερόταν να τις καταλάβει. Στο κάτω-κάτω, πόσο πιο αξιοθρήνητο είναι το σενάριο “Κλέων Γρηγοριάδης…
Αναζητώντας κανείς τα αποτελέσματα της κρίσης στη μουσική μας ζωή, φτάνει κάποια στιγμή στο δια ταύτα: δεν φτάνει η επάρκεια [δυνάμει] σημαντικών καλλιτεχνών. Εξίσου απαραίτητοι είναι κάποιοι διαμεσολαβητές, με παιδεία και διάθεση να προσφέρουν στο σύνολο, παίρνοντας την ευθύνη αυτού που κάνουν. Τέτοιοι άνθρωποι υπήρξαν στο παρελθόν, στις πάλαι ποτέ δισκογραφικές, ακόμα και σε δομές της εξουσίας. Στα πάλαι ποτέ…