To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Δύο τραγούδια παρεμφερούς θεματολογίας από το έξοχο Heavy Horses. Ήταν η δεύτερη folk καταβολών κυκλοφορία των Jethro Tull μετά το Songs From The Wood. Πηγή έμπευσης των άλμπουμ η νέα ζωή που ο Ian Anderson ξεκίναγε στα middle ’70s ως γαιοκτήμονας. Two songs of similar subject matter from the excellent Heavy Horses. It was Jethro Tull’s second folk oriented release…
Η συζήτηση γίνεται αληθινά ενδιαφέρουσα από το 07:14, μετά το εισαγωγικό section που αφορά στο νέο άλμπουμ των Jethro Tull [κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2023]. Στο πλαίσιό της ο IA αναφέρεται σε “συναδέλφους” [Metallica, Eric Clapton, Peter Green, Bod Dylan, Syd Barrett, Morrissey etc], αλλά και στη λογοκρισία, τους transgenders και άλλες αθλιότητες / γελοιότητες της woke culture. Η προσέγγισή…
Τα solo άλμπoυμ του Ian Anderson, δεν αποτελούν τα πιο ένδοξα κεφάλαια της καριέρας του, η χρυσή εποχή της οποίας είχε ήδη παρέλθει όταν ηχογραφήθηκε το πρώτο από αυτά.Δεν παύουν να περιέχουν κάποια γοητευτικά στιγμιότυπα, όπως το ‘The Jasmine Corridor’, από το The Secret Language Of Birds με το οποίο ο IA καλωσόρισε το νέο millennium. Ian Anderson’s solo albums…
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Φινλανδίας είναι αυτόνομη αρχιεπισκοπή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως – το ποίμνιό της αριθμεί 60.000 πιστούς, το 1% περίπου του πληθυσμού της χώρας. Το Arctic Light : Finnish Orthodox Music είναι μια συλλογή θρησκευτικών έργων όχι ιδιαίτερα γνωστών Φινλανδών συνθετών – ανάμεσά τους ο Peter Mirolybov [1918-2014]. Ακούμε το Eksapostilario, πρώτο από τους Τέσσερεις Ύμνους του για την…
Κατά ενδιαφέροντα τρόπο, ένας από τους θεμέλιους λίθους της δυτικής “λόγιας” μουσικής, κυριαρχούμενης από άνδρες, είναι το έργο μιας γυναίκας που κυριάρχησε πνευματικά τον 12ο αιώνα : της Γερμανίδας μοναχής, συγγραφέως, συνθέτιδας, φιλοσόφου, και μυστικίστριας / οραματίστριας Hildegard Von Bingen, τιμώμενης ως αγίας από την Καθολική και την Προτεσταντική Εκκλησία. Ακούμε ένα ύμνο της στην Θεοτόκο. Interestingly, one of the…
Μπορεί κανείς να διακρίνει τρία επίπεδα “κοινωνικής συνειδητότητας”, διά γυμνού οφθαλμού τουλάχιστον. Το πρώτο αντιστοιχεί στη επικράτεια του θεατή – “πολίτη”. Ο τελευταίος, σε διαδικασία [αυτο-]κατεργασίας μέσω [σόσιαλ] μίντια, ασχολείται με θέματα αενάως αναβλύζοντα απ’ την επικαιρότητα : πολύνεκρα δυστυχήματα, ποδοσφαιρικοί αγώνες, δολοφονίες και “άψυχα κορμάκια”, βιασμοί και απάνθρωπες συμπεριφορές σε ζώα, …ασεβή σχόλια των “influencers” για διάσημους καλλιτέχνες…Το δεύτερο…
“Θεαρχίω Νεύματι”. Ύμνος στην Κοίμηση της Θεοτόκου – υπό τη διεύθυνση του Πρωτοψάλτη Κώστα Ζορμπά. A Byzantine hymn to the Dormition of the Mother Of God – directed by the arch chorister Kostas Zorbas.
Η ένταση που εκβιαστικά εκμαιεύει ο κύριος Ξαρχάκος από ένα λεπτεπίλεπτο τραγούδι [βλ. προηγούμενο post], μου θύμισε αυτή την εκπληκτική μεταφορά ρεμπέτικου της δεκαετίας του ’20 [“Οι Μπαγλαμάδες” – Γιώργος Βιδάλης] σ’ εκείνην του ’70, από τον Χρηστάκη.Το drive της ηλεκτρισμένης διασκευής, αποτελεί για μένα τον ορισμό του διονυσιασμού. Αποτελεί επίσης ακούσια, πρώιμη εκδήλωση ενός φαινομένου που θα γινόταν αργότερα…
Μέσ’ στην αναμπουμπούλα που σήκωσε η ιερόσυλη δήλωση της “influencer”, πολλοί διεκδικούν επάνοδο σε μια επικαιρότητα που προφανώς τους έχει λείψει. Ο πρώην Δήμαρχος Μαραθώνα / μάνατζερ Ρουβά, παραβιάζει ανοιχτές θύρες, συμμετέχοντας στο λιντσάρισμα μιας κοπέλας που ούτε υποχρεωμένη ήταν να ξέρει τον κύριο Ξαρχάκο, ούτε και να μιλάει με δέος γι’ αυτόν. Χαρακτηριστικό του καλλιεργούμενου κλίματος στα σόσιαλ μιντια,…
Χωρίς σχόλια – ο νοών νοείτω.
Τρία τραγούδια από ισάριθμους δίσκους της “επικής” περιόδου του γκρουπ. Ένα σούπερ μπλουζ από το Stand Up [1969], πρώτο τους εμπορικό breakthrough, ένα από το “βιβλικό” Aqualung [1971] και ένα τρίτο, από το σχετικά υποτιμημένο Benefit [1970]. Παρεμπιπτόντως, το ‘Inside’ μπορεί να μην είναι “το καλύτερο τραγούδι που έχει γράψει ο Ian Anderson”, για μένα ωστόσο αντιπροσωπεύει το απόγειο της…
Θυμάμαι τον κύριο Ξαρχάκο, περίοδος “φαύλου ’89”, να κλείνει προεκλογική ομιλία του Κώστα Μητσοτάκη στο Σύνταγμα διευθύνοντας, “σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης”, τον …Εθνικό Ύμνο. Το κόνσεπτ, προεξαρχουσών των χειρονομιών και των εκφράσεων του μαέστρου, παραήταν γκροτέσκο για να θεωρήσεις ασεβή οποιαδήποτε αντίδραση. Και από που κι ως που άλλωστε; Μέχρι μια εποχή, ουδείς θεωρείτο / θεωρούσε εαυτόν υπεράνω κριτικής, σάτιρας…