Το πράγμα είχε ακουστεί προ ημερών, στα πεταχτά, περί “φαρμακευτικού πρωτοκόλου” που προωθείται για ιατρούς – νοσηλευτές, και το οποίο θα λαμβάνουν για την προστασία τους. Σήμερα το άκουσα να λέγεται πιο επίσημα: υπάρχει όντως ένα φάρμακο ή συνδυασμός φαρμάκων που θα διατεθεί ή διατίθεται, προληπτικά, στο προσωπικό των νοσοκομείων.
Ανάμεσα στην πρώτη-στα-πεταχτά ανακοίνωση και τη σημερινή, βλέποντας CNN, εχθές, ακούω ένα εκπρόσωπο της κυβέρνησης να αποστομώνει τον χυδαιότατο, “δύσπιστο-με-τη-χλωροκίνη” anchorman, με το επιχείρημα ότι …το προσωπικό των νοσοκομείων της Νέας Υόρκης λαμβάνει προληπτικά το φάρμακο.
Τα παραπάνω, μαζί με ένα μικρό ψάξιμο που έκανα, οδηγούν σε μια βάσιμη υπόθεση:
Συνδυασμός Plaquenil με άλλο φάρμακο, μάλλον το Ζithromax, [θα] διατίθεται προληπτικά στο νοσοκομειακό προσωπικό, χρήζον άμεσης προστασίας.
Ωστόσο το Plaquenil για τον “πολίτη” διατίθεται μόνο κατόπιν διάγνωσης. Που σημαίνει: επίσκεψη κατ’ οίκον και συνταγογράφηση, αφού προηγηθεί εξέταση, περιλαμβάνουσα καρδιογράφημα από φορητή συσκευή.
Προληπτική λήψη απαγορεύεται, με το επιχείρημα ότι “είναι τοξικό και μπορεί να σκοτώσει”. Ωστόσο, η κύρια παρενέργεια της χλωροκίνης είναι τα καρδιολογικά προβλήματα. Και είναι για την πρόληψη αυτών [αλλά και την θωράκιση της καρδιάς από επιπλοκές του ίδιου του ιού] που συνδυάζεται με κολχικίνη.
Λόγω πολυπλοκότητας του θέματος, ουδείς μπορεί να πει αν τα ανωτέρω συνιστούν μια ακόμα περίπτωση εξαπάτησης του κόσμου, όπως το ήξεις-αφίξεις με τις μάσκες…
Το σκεπτικό πάντως, δικαιολογημένο ή όχι, είναι το παρακάτω: αφήνουμε τον “πολίτη” τρόπον τινά στην τύχη του, για να προστατευτεί ο νοσηλευτής ο οποίος, άρρωστο πλέον με επιλογή δική μας, θα τον περιθάλψει… Και αυτό δεν ξέρω πόσο πιο ελαφρύ είναι από εκείνο που γίνεται στην Ιταλία, όπου η νοσηλεία γίνεται “βάσει πιθανοτήτων επιβίωσης”.
Ας θυμηθούμε άλλωστε την Σιωπή των Γιατρών ως προς τις βιταμίνες και τα συμπληρώματα [για περισσότερα επ’ αυτού βλ. το post WHO IS W.H.O.]. Η “εντιμότητα” και το “εύρος της γνώσης” κάποιων, φαίνονται απ’ την άρνηση σοβαρής συζήτησης γι’ αυτό, δεκαετίες τώρα.