Ανάμεσα στα σχόλια που συνοδεύουν το post της 8ης Οκτωβρίου ΠΕΡΙ ΡΩΣΙΚΗΣ ΠΑΝΩΛΗΣ (εδώ) μπορεί κανείς να διαβάσει το εξής:

Αυτό στο οποίο ποντάρω, είναι ότι πρόκειται για ένα (ελπίζω καλοϋπολογισμένο) μήνυμα που στέλνει ο Βλαδίμηρος : “παιδιά έχω αρχίσει να χάνω την υπομονή μου” – ελπίζοντας ότι θα το πάρουν εκείνοι που έχουν τρόπο να το διαβάσουν. Όσον αφορά το θύμα, την εργαζόμενη στο εργαστήριο, η μητέρα της ισχυρίζεται ότι “την άφησαν σκόπιμα να πεθάνει”. Το ότι πέθανε ενώ ήταν εμβολιασμένη και χωρίς τα αντιβιοτικά κτλ. να πιάσουν τόπο, υποδηλώνει ένα από τα δυο : ή πρόκειται για γενετικά τροποποιημένο βακτήριο, ή …δεν έλαβε θεραπεία.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, επιβεβαίωση του παραπάνω σεναρίου θα ήταν μια διευθέτηση του ουκρανικού σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Αυτό που με εξέπληξε ήταν η ταχύτητα με την οποία ήρθε μια πρώτη, πιθανή ένδειξη επιβεβαίωσης. Γιατί το βράδυ κιόλας της ίδιας μέρας (το σχόλιο το είχα αφήσει το πρωί) επακολούθησε το ερωτικό, όπως εξελίχθηκε, τηλέφωνο, η συμφωνία των δυο και εν συνεχεία η δήλωση του Αμερικανού : «Προτείνω να βρουν νέο ηγέτη που μπορεί να κάνει συμφωνία, γιατί θα μπορούσε να έχει κάνει πολλές συμφωνίες και για κάποιο λόγο δεν το κάνει ποτέ. Νομίζω ότι έχει έρθει ώρα η Ουκρανία να αποκτήσει νέο Πρόεδρο!»
Προσωπικά, ελπίζω ότι έχει έρθει ώρα να ξανααισθανθώ ένα ίχνος συμπάθειας για τον κύριο Τραμπάκουλα.