Ακούγοντας τον πάλαι ποτέ προωθητή των αδοκίμαστων εμβολίων πρόεδρο του ιατρικού συλλόγου, αναφερόμενο με σύνεση στα του “ιατρείου”, ενώ οι συνομιλητές του υπερθεματίζουν μιλώντας για “ανθρώπινες ζωές” και “εγκλήματα”, συνειδητοποιείς πως τίποτα νέο δεν προέκυψε απ’ την υπόθεση Μαζωνάκη. Απλώς η επιβεβαίωση όσων ήδη γνώριζαν εκείνοι που ασχολούνται : Επιβλαβέστερη επαγγελματική κατηγορία από αυτή των ρεπόρτερ-δημοσιογράφων, δεν γίνεται να υπάρξει.
Ο κόσμος των ειδήσεων, δηλ. …ο “κόσμος μας”, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα συνοθύλευμα εικόνων και φράσεων, επιλεγμένων με σκοπό την πρόκληση σοκ και δέους : ο θεατής πρέπει να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα ότι δει ποτέ κάτι άλλο από κόντρες, ανατροπές, σφοδρές αντιπαραθέσεις – ορεκτικά στο κύριο πιάτο των στυγερών εγκλημάτων, βιβλικών καταστροφών και Αποκαλυπτκών προβλέψεων.
Όπως επισημαίναμε σε κείμενό μας είκοσι χρόνια πριν, στη …χαραυγή της εποχής των social media (“Έθνος Δημοσιογράφων” – περιοδικό ΗΧΟΣ ΕΙΚΟΝΑ Ιανουάριος 2007), ο τρόπος λειτουργίας της δημοσιογραφίας επρόκειτο να αποτελέσει μοντέλο της “κοινωνίας μας”, σε κάθε της έκφανση. Γιατί τα social media, μια επί το τοξικότερο παρωδία των media, δρομολογoύσαν ήδη τη μετατροπή ενός πλήθους αδαούς και αδιάφορου για “περιττές λεπτομέρειες”, σε καρικατούρες των σταρ της δημοσιογραφίας, σκηνοθετημένες απ΄τους ίδιους τους εαυτούς τους. Ψηφιακή κοινωνία…”αλητών, ρουφιάνων, δημοσιογράφων”.
Ο βαρβαρισμός που διαχέεται έκτοτε, από την ψηφιακή στην …αληθινή κοινωνία, πρόσφατα μόλις άρχισε ν΄ απασχολεί (;) “ερευνητές”, κοινωνιολόγους etc. Κι αυτό, κατά την ταπεινή συνωμοσιολογική μας άποψη, όχι γιατί άρχισαν να ενδιαφέρονται. Απλώς έχει έρθει ο καιρός για μια αλλαγή παραδείγματος, δηλ. για την προοδευτική απόσπαση του πλήθους από τα social, και το σπρώξιμό του στην αγκαλιά μιας Τεχνητής Νοημοσύνης που θα υποκαθιστά ταυτόχρονα την ανθρώπινη επαφή και τις “παραδοσιακές” πηγές της γνώσης – της ειδησεογραφίας συμπεριλαμβανομένης.
Κατα τ’ άλλα, ο βομβαρδισμός (“Ανατροπή στην έρευνα”, “Η απόδειξη ότι οι γιατροί είπαν ψέματα” “Οι αποκλίσεις και τα αναπάντητα ερωτήματα”, “Το μήνυμα που «καίει» τη γιατρό”, “Η ανατριχιαστική περιγραφή της 56χρονης νοσηλεύτριας”…) θα συνεχίζεται, όχι βεβαίως μέχρι να αποκαλυφθεί τι ακριβώς συνέβη (ουδείς ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτό) αλλά μέχρι να εμφανισθεί κάποιο άλλο θέμα εξ ίσου “ζουμερό” και εκμεταλλεύσιμο.
Αυτό που δεν θα ακουστεί, όσο και να κρατήσει αυτή η υπόθεση, είναι το απλούστατο που επισήμανε ο stcigar από την πρώτη στγμή (βλ. σχόλια στο FANS, ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΚΑΙ ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ) : “ Άπειρα ιατρικά σφάλματα – ενίοτε μοιραία και όχι πάντοτε αθώα – διαπράττονται καθημερινά χωρίς να ενοχλείται κανείς. Κατά καιρούς το πράγμα παίρνει αθόρυβα το δρόμο της δικαιοσύνης καταλήγοντας ως επί το πλείστον σε χρηματικές αποζημιώσεις. Οι αιτίες των σφαλμάτων αυτών κυμαίνονται μεταξύ ανθρώπινης ατέλειας, προκλητικής ασχετοσύνης, ακατάσχετης απληστίας και πολιτικών παρεμβάσεων”.
Να προσθέσω απλώς ότι, με το κουτσομπολιό να μένεται, περιστρεφόμενο αποκλειστικά γύρω απ’ τη νομική παράμετρο, η ασυλία των “νομοταγών” της ιατρικής κοινότητας είναι εξασφαλισμένη. Και ας βαρύνονται, πολλοί απ’ αυτούς, με επικεφαλής κάποιους δημοσιολογούντες, για εγκλήματα βαρύτερα απ’ το της Καρνεάδου.