Η μοναδική συνεργασία της Sarah Vaughan με τον μεγάλο τρομπετίστα Clifford Brown ήταν για το άλμπουμ του 1955, που έμελλε να περάσει στην ιστορία με λάθος τίτλο : Sarah Vaughan, χωρίς αναφορά στο όνομά του. Οι φαν αναφέρονταν πάντα σ’ αυτό ως Sarah Vaughan with Clifford Brown, τίτλος που του δόθηκε τελικά στην επονέκδοση του 1995. Από εκεί διαλέγουμε το September Song των Kurt Weil & Maxwell Anderson. 🟡 🟡 The only time Sarah Vaughan collaborated with the great trumpet player Clifford Brown was the 1955 album Sarah Vaughan which was to go down in history by a false title : Sarah Vaughan, with no reference to his name. Fans always referred to it as Sarah Vaughan with Clifford Brown, a title that was finally given to it on the 1995 reissue. From this album we pick Kurt Weil & Maxwell Anderson’s September Song.
When you meet with the young men
Early in spring
They court you in song and rhyme
They woo you with songs and a clover ring
But if you examine the goods they bring
They have little to offer but the songs they sing
And a plentiful waste of time of day
A plentiful waste of time
Oh, it’s a long, long while
From May to December
But the days grow short
When you reach September
And the autumn weather
Turns the leaves to flame
One hasn’t got time
For the waiting game
Oh, the days dwindle down
To a precious few
September
November
And these few precious days
I’ll spend with you
These precious days
I’ll spend with you
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Παρεμπιπτόντως δεν ξέρω αν έμαθες ότι πέθανε πριν λίγες μέρες η Cassandra Wilson.
Ωχ, όχι! (και με τις δύο έννοιες)
Και της είχα αδυναμία, από πάσης απόψεως. Αυτά παθαίνει κανείς όταν αντί με τα σοβαρά ασχολείται με τις “εξελίξεις”, με τα κωλοτυπάκια της AI και με το …Μητσοτάκη.
Ας έχουν περάσει μέρες, θα της κάνω ένα αφιέρωμα.
Αιτία θανάτου εν τω μεταξύ, άγνωστη.
Έτσι κι αλλιώς πέρασε απαρατήρητο. Το είδα σήμερα σε κάποιο από τα περίεργα χαϊφιντελίστικα σάιτ που διαβάζω την ώρα που τρώω (φάτε μάτια ψάρια..) Σκέφτηκα να στο πω επειδή γνώριζα ότι της είχες αδυναμία. Εξάλλου από σένα την πρωτοάκουσα.
Η Cassandra ήταν “η κόρη που θα έκανε” σε ένα άλλο σύμπαν η …δασκάλα μου του πιάνου (μια αξιαγάπητη / αξιοσέβαστη κυρία χωρίς γυναικεία υπόσταση στα μάτια μου) με ένα …μαύρο street musician. Ένα “κάτι” στο βλέμμα, ένα είδος αποφασιστικότητας που απέπνεε, μου έφερναν στο μυαλό εκείνην, με την οποία “παρεμπιπτόντως” ήταν το ίδιο ζώδιο. Η CW μου άρεσε και ως γυναίκα, needless to say.
Wow! Love her rich voice and languishing feel. Thank you!
She is one of my goddesses!
YES! Me too!