Η απουσία αίσθησης του μέτρου που βασιλεύει στο δημόσιο διάλογο (ξεκινώντας από τα social media) εντάσσεται στο πλαίσιο ενός β’ διαλογής storytelling ως υπαρκτικού sine qua non των περισσότερων απ΄τους διαλεγομένους. Αυτό φυσικά δεν (θα μπορούσε να) αφορά μόνο στο χώρο της πολιτικής αλλά στα πάντα, της περί τα πολιτιστικά δημοσιογραφίας μη εξαιρουμένης. Σ’ αυτό το κόνσεπτ, μπορεί κανείς να διαβάσει σχοινοτενείς αναλύσεις, έμπλεες αρωμάτων εποχής και …πολιτικών αποχρώσεων, για μια τραγουδοποιό η ηχογραφημένη παραγωγή της οποίας ευτύχησε να ανέλθει στα 2 (δύο) τραγούδια – επανεκδόθηκαν πρόσφατα… Το ένα από αυτά, το γλυκύτατο “Τυλιγμένοι Στο Χάος” είναι η νέα, λίαν ευπρόσδεκτη πρόταση του stcigar : η δροσιά και η αφοπλιστική αθωότητα που αποπνέει, όπως και τόσα άλλα της ιδίας περιόδου, είναι υπέρ-αρκετά για κάποιους από μας, ανεξαρτήτως …συνθετικών επιδόσεων. 🟡 🟡 The absence of a sense of measure that reigns in public discourse (starting from social media) falls within the framework of a second-rate storytelling that has become an existential sine qua non for most of those who take part in it. This, of course, could not concern only the sphere of politics, but everything — cultural journalism not excepted. Within this concept, one can read lengthy analyses, steeped in the aromas of the era and tinged with …political hues, about a songwriter whose recorded output has been fortunate enough to amount to all of two songs, re-released recently. One of them, the sweet “Entwined In Chaos” is the new, most welcome stcigar’s proposal : the freshness and disarming innocence it exudes — like so many others of the same period — is more than enough for some of us, regardless of… compositional achievements.