“Η μουσική του Μπραμς πηγάζει από έλλειψη πληρότητας και δύναμης. Χαρακτηριστικά της είναι η νοσταλγία και η ανικανότητα. Κατάλληλο κοινό γι’ αυτήν είναι οι ανικανοποίητες γυναίκες. Η φήμη του Μπραμς βασίζεται σε μια παρεξήγηση : θεωρείται απαραίτητος σαν αντίπαλο δέος του Βάγκνερ, ενώ στην πραγματικότητα απέχει πολύ απ’ το επίπεδό του“. Με τέτοιου επιπέδου ψυχολογισμούς “ασκεί κριτική” ο Νίτσε στον Μπραμς, ευθυγραμμίζοντας τα βέλη του με εκείνα του φίλου Βάγκνερ. Συν τω χρόνω, ο φιλόσοφος θα εκτιμούσε τον “συντηρητικό”συνθέτη πολύ περισσότερο …απορρίπτοντας ταυτόχρονα το αντίπαλο του δέος. Εμείς ακούμε το πρώτο μέρος, Allegro, του κουιντέτου για κλαρινέτο, δυο βιολιά, βιόλα και τσέλο, έργο 115. Πρόκειται για ένα από τα εμβληματικά έργα του Γιοχάνες Μπραμς, προϊόν της χρυσής του ωριμότητας, και ένα από τα αριστουργήματα της μουσικής δωματίου του 19ου αι. 🟡 🟡 “Brahms’s music stems from a lack of fullness and power. Its characteristics are nostalgia and impotence, and it appeals mainly to unsatisfied women. Brahms’s reputation is based on a misunderstanding: he is considered necessary as a counterweight to Wagner, while in reality he is not at Wagner’s level at all“. With such level of psychologizing, Nietzsche ‘criticizes’ Brahms, aligning his arrows with those of his friend Wagner. Over time, the philosopher would come to appreciate the ‘conservative’ composer much more… while simultaneously rejecting his great rival. We are listening to the first part, Allegro, of the Quintet for clarinet, two violins, viola and cello, Op. 115. It is one of Johannes Brahms’s emblematic works, a product of his golden maturity, and one of the masterpieces of 19th-century chamber music.