Παρακάμπτοντας το αηδιαστικό κόνσεπτ “η υστερία ως επαγγελματική ρουτίνα” που συνιστά τον τρόπο λειτουργίας των απανταχού μίντια, Η υπόθεση Hondius περιγράφεται απλά (θέλω να πιστεύω) ως εξής : το “ξέσπασμα” του χανταϊού στο κρουαζιερόπλοιο, δεν αφορούσε κάποια περίεργη, εκτός προδιαγραφών του ιού * μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά τη συνολική έκθεση των επιβατών του στα ίδια facilities, πιθανώς και τρόφιμα, νερό …μολυσμένα από τρωκτικά. Το εντυπωσιακό, που με έβαλε σε σκέψεις εξ αρχής αφορούσε στο ότι η συγκεκριμένη εκδοχή κρατιέται στο περιθώριο, μη αναφερόμενη καν σαν υπόθεση εργασίας, με τα τρωκτικά να μπαίνουν στο κάδρο αποκλειστικά μέσω της …αποστολής bird watching στην οποία είχαν συμμετάσχει οι πρώτοι (;) νοσήσαντες. Ένα αστείο του stcigar στη συνέχεια (βλ. σχόλια πρηγούμενου post) έριξε …άπλετο φως. Υποθέτει κανείς ότι κάποια “πίεση” από τη ναυτιλιακή εταιρία έχει παίξει ρόλο στη συγκάλυψη, αλλά μέχρι ποιου σημείου επιτρέπουν στον εαυτό τους οι “αρμόδιοι” τον επηρεασμό απ’ αυτήν;
Γεγονός είναι ότι το γονιδίωμα του ιού έχει απομονωθεί από τους νοσήσαντες στο πλοίο και θεωρείται ότι δεν έχει υποστεί μετάλλαξη. Σοβαρή (δηλ. ανησυχητική) τουλάχιστον. Η μελέτη του συνεχίζεται, κυρίως “για λόγους πρωτοκόλλου”.

* Δεν πρέπει να ξεχνάμε, λέγοντας αυτό, την περίπτωση του “καθηγητή του Χάρβαρντ” (ο τίτλος χρησιμεύει ως το αντίστοιχο καταλυτικού επιχειρήματος, καθιστώντας περιττή τη διατύπωση αληθινών τέτοιων) ο οποίος με σύνθημα “το κοινό έχει δικαίωμα να ξέρει” εμφανίσθηκε στα μίντια ισχυριζόμενος ότι “το περί μη μετάδοσης του ιού ανάμεσα σε ανθρώπους δεν συμφωνεί με αυτά που λέει η …επιστήμη”, αφήνοντάς το να αιωρείται χωρίς περιττές διευκρινίσεις.