Εσωτερική, έγκυρη πληροφόρηση για το τι συνέβαινε στο δικαστικό σύστημα της Ουγγαρίας δεν είναι φυσικά δυνατό να έχουμε. * Και, ούτως ή άλλως, δεν έχω εγώ. Η “διαφθορά” πάντως αποτελεί αυτό που λέμε the oldest trick in the book για την παραγκώνιση ενός πολιτικού αντιπάλου που δεν μπορείς να ξεφορτωθείς με άλλο τρόπο. Και, κρίνοντας από τις διεθνείς συμμετοχές στην οργανωμένη επιχείρηση “δολοφονίας χαρακτήρα” του Όρμπαν ** αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτό είναι το παιχνίδι που παίχτηκε και εδώ. Με δεδομένη άλλωστε την στέρεη εκλογική βάση ενός λαού που δείχνει να διατηρεί (σπάνια για τα δεδομένα της εποχής) επαφή με την κοινή λογική και το ένστικτο αυτοσυντήρησης, η μόνη επιλογή των εχθρών της πολιτικής Όρμπαν ήταν η δημιουργία μιας εναλλακτικής, “σύγχρονης” βερσιόν της, αυτής δηλ. που αντιπροσωπεύει ο εκ των κόλπων του δικού του κόμματος νικητής των χθεσινών εκλογών.
Αυτό που διακρίνεται επί του παρόντος τουλάχιστον πίσω από πηχυαίους τίτλους και αναρτήσεις των πανηγυριζόντων για την ήττα της “ακροδεξιάς”, είναι απλούστατα ένας εκσυγχρονισμός του πολιτικού σχηματισμού που κυβερνάει εδώ και 16 χρόνια μέσω αλλαγής της ηγεσίας του. Και παράλληλα, το πέρασμα του brand name “Όρμπαν” στο next level χρησιμότητας για στοχοποίηση αντιπάλων, συνοδευόμενη από δυσοίωνες γι’ αυτούς προβλέψεις. Μπορεί κανείς να απολαύσει κάτω την ανάλυση, σε ανύποπτη στιγμή, της ultimate γελοιογραφίας πολιτικού στην ultimate γελοιογραφία δημοσιογράφου περί …Όρμπαν – Μητσοτάκη.

*Αυτό φυσικά δεν εμποδίζει τον εσμό των διαδικτυακών blobs να πανηγυρίζει για την κάθαρση σ’ αυτό, προαναγγέλοντας την επερχόμενη αντίστοιχη στο ελληνικό σύστημα…

**Ανθρώπου που η πολιτική του αποτελούσε σταθερά πρότυπο μια συντηρητικής προσέγγισης, της μόνης που μπορεί να βάλει σε στοιχειώδη τάξη το διαλυόμενο “ευρωπαϊκό οικοδόμημα”. Αυτό σε πείσμα μιας ελαφράς δυσαρέσκειας που (μου) προκαλεί η φυσιογνωμία του, και των δεσμών αδελφικής φιλίας με τον ελεεινό πρόεδρο της “φίλης και γείτονος”.