«Are you Dead?» – Το μακάβριο app που έγινε viral για όσους ζουν μόνοι
Αν ο χρήστης δεν δώσει σημεία ζωής για πάνω από δύο ημέρες, το app στέλνει μήνυμα στα αγαπημένα του πρόσωπα.
H εφαρμογή έχει μάλλον δυσοίωνο όνομα, έγινε όμως ανάρπαστη στην Κίνα και επεκτείνεται τώρα στη Δύση: είναι το «Are you Dead?», ένα app που σχεδιάστηκε να καθησυχάζει όσους ζουν μόνοι.
Οι χρήστες του «Είσαι νεκρός;» καλούνται να πατούν ένα κουμπί στην εφαρμογή κάθε δύο ημέρες για να επιβεβαιώσουν ότι είναι καλά. Σε διαφορετική περίπτωση, το app θα στείλει μήνυμα στο πρόσωπο που ο χρήστης έχει δηλώσει ως επαφή έκτακτης ανάγκης.
Το κινεζικό Demumu, όπως ονομάζεται στα αγγλικά η εφαρμογή που κοστίζει 8 γουάν (0,12 ευρώ), δεν κέρδισε μεγάλη απήχηση όταν κυκλοφόρησε πέρυσι τον Μάιο. Τις τελευταίες εβδομάδες όμως έγινε η πιο πολυκατεβασμένη εφαρμογή στην Κίνα, όπου πολλοί νέοι άνθρωποι ζουν μόνοι.
Είναι επίσης η δεύτερη δημοφιλέστερη εφαρμογή στις ΗΠΑ, τη Σιγκαπούρη και το Χονγκ Κονγκ, ενώ στην Ισπανία και την Αυστραλία περιλαμβάνεται στο Top4 των επί πληρωμή εφαρμογών, πιθανώς λόγω των κινέζων χρηστών που ζουν στο εξωτερικό.
Οι δημιουργοί του app το περιγράφουν ως «σύντροφο ασφάλειας» για όσους αναγκάζονται ή επιλέγουν να ζουν μόνοι.
Όπως το έθεσε ένας χρήστης στα κινεζικά social media, «είναι κάτι που χρειάζονται άνθρωποι που ζουν μόνοι σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής τους. Το ίδιο ισχύει για τους εσωστρεφείς, όσους πάσχουν από κατάθλιψη, τους ανέργους και άλλους ανθρώπους σε ευάλωτες καταστάσεις».
«Υπάρχει ένας φόβος ότι οι άνθρωποι που ζουν μόνοι μπορεί να πεθάνουν χωρίς κανείς να το προσέξει […] Μερικές φορές αναρωτιέμαι ποιος θα συλλέξει το πτώμα μου αν πεθάνω μόνος» έγραψε ένας άλλος.
Ο Ουίλσον Χου, 38 ετών, δήλωσε στο BBC ότι κατέβασε το Demumu για να νιώθει ασφαλής όταν εργάζεται στο Πεκίνο, περίπου 100 χιλιόμετρα από την πόλη όπου ζει η γυναίκα και το παιδί του. Τους βλέπει δύο φορές την εβδομάδα, συνήθως όμως κοιμάται μόνος στο γραφείο.
«Ανησυχώ ότι αν μου συμβεί κάτι θα μπορούσα να πεθάνω χωρίς να το μάθει κανείς. Γι΄ αυτό κατέβασα την εφαρμογή και δήλωσα τη μαμά μου ως επαφή έκτακτης ανάγκης» είπε.
Στην Κίνα, πάντως ορισμένοι χρήστες ανησυχούν ότι το όνομα της εφαρμογής μπορεί να φέρει γρουσουζιά.
Η εταιρεία που ανέπτυξε το Demumu, Moonscape Technologies, δεν απέκλεισε να αλλάξει την ονομασία σε κάτι πιο ευχάριστο.
Λίγα είναι γνωστά για τα μέλη της εταιρείας, πέρα του ό,τι είναι τρία άτομα που γεννήθηκαν μετά το 1995 και ζουν στο Τσεντσόου της επαρχίας Χενάν.
Ένας από αυτούς, ένας άνδρας με το όνομα «Κύριος Γκουό» ανέφερε ότι το κόστος ανάπτυξης του app ήταν μόλις 1.000 γουάν, ή 123 ευρώ. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του σκοπεύουν τώρα να πουλήσουν το 10% της εταιρείας τους για ένα εκατομμύριο γουάν.
Η εταιρεία φαίνεται ότι σχεδιάζει τώρα μια παρόμοια εφαρμογή για χρήστες άνω των 60 ετών. «Θα θέλαμε να καλέσουμε περισσότερους ανθρώπους να δώσουν προσοχή στους ηλικιωμένους που ζουν μόνοι, να τους προσφέρουν περισσότερη φροντίδα και κατανόηση. Έχουν όνειρα, αγωνίζονται να ζήσουν και αξίζουν να γίνονται ορατοί, να τους σέβονται και να τους προστατεύουν» ανέφερε η εταιρεία σε πρόσφατη ανάρτησή της. (από in.gr)
Αξίζει να προσέξει κανείς ότι …η μόνη κριτική που ασκείται εδώ στο App προέρχεται από κάποιους που φοβούνται ότι η τόσο συχνή αναφορά στο θάνατο θα φέρει κακοτυχία. Με άλλα λόγια από κάποιους δεισιδαίμονες, γνωστούς και ως …ψεκασμένους.
Από άλλες ενημερωτικές πηγές παρουσιάζεται η κοινωνική κριτική κάποιων που μιλούν για απλή …διαχείριση του προβλήματος της μοναξιάς αντί για επίλυση του.
Σε ό,τι μας αφορά, αν μπορούμε να προσθέσουμε κάτι : πρόκειται για μια από τις πλέον ωμές παρεμβάσεις στην ιδιωτική σφαίρα του ατόμου, από εποχής εγκαινιάσεως της δυνατότητας του κράτους να πραγματοποιεί τέτοιες – το όλο κόνσεπτ του κορωνοϊού, πέρα απ’ οτιδήποτε άλλο, υπήρξε η μαζικότερη τέτοιου είδους επέμβαση, υλοποιημένη, όπως έχουμε σημειώσει τότε, την πρώτη στιγμή ακριβώς που μπορούσε να υλοποιηθεί.
Ως προς το Are You Dead, το app αναπτύχθηκε από προγραμματιστές “στα twenties τους” (η απαραίτητη αύρα νεανικού coolness στην υπόθεση) πράγμα που εξηγεί την βλακεία-με-μια-δόση-κτηνωδίας, με την οποία αντιμετωπίζεται ως φαινόμενο το φάσμα του θανάτου, ιδίως εκείνο που αντιμετωπίζει ένα μοναχικό ηλικιωμένο άτομο. Το επιπλέον σασπένς που εισάγεται έτσι σε μια ζωή …ήδη κυριαρχημένη από αυτό (με την ευγενική φροντίδα των μίντια χάρη στο υλικό με το οποίο τα προμηθεύουν οι άνθρωποι της εξουσίας – εν κρυπτώ ιδιοκτήτες τους) δεν χρειάζεται να συζητηθεί. Αυτό που δεν ξέρω σε τι βαθμό έχει γίνει αντιληπτό (ούτε μια αναφορά δεν υπέπεσε στην αντίληψη μου) είναι ο πεισιθάνατος, παροτρυντικός σε παραίτηση απ’ τη ζωή τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το app. Γιατί απορώ ποιος είναι ο (κάποιας ηλικίας τουλάχιστον) άνθρωπος που θα δει αυτό το πράγμα ένα αριθμό φορών χωρίς να προσθέσει μια λέξη στο εφιαλτικό σύνθημα : ARE YOU DEAD …YET?
Ας μας επιτραπεί επίσης μια υπόθεση / πρόβεψη : το συγκεκριμένο app μπορεί να εφευρέθηκε από Κινέζους developers, αλλά απώτερος στόχος του είναι η αγορά των εδώ και ένα αιώνα + παραιτημένων και σε παρακμή (με διαλείμματα) διαβιούντων λαών της πολιτισμένης Δύσης. Σκοπός του να επιταχύνει τη διαδικασία προσχώρησής τους στη “πραγματικότητα” ενός μέλλοντος που έχει περισσότερη σχέση με τον “άλλο κόσμο” παρά με αυτόν εδώ.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τις τελευταίες μέρες εντωμεταξύ το YT μου πετάει στο ξεκάρφωτο διάφορα βίντεο σχετικά με το πόσο καλύτερα είναι να ζεις χωρίς οικογένεια και φίλους, πόσο cool είναι να είσαι μοναχικός κι εσωστρεφής κλπ κλπ, τα οποία συνοδεύονται από ενθουσιώδη σχόλια μισανθρωπικού περιεχομένου!
Καλά τώρα, για το ότι θα επιρρωθούν όλα τα “συνωμοσιολογικά” σενάρια περί οργανωμένου σχεδίου καλλιέργειας ζόφου και κακοδαιμονίας δεν έχω καμία αμφιβολία, γιατί απώτερος σκοπός είναι, you guessed it, η μείωση του πληθυσμού.
Φυσικά όπως όλες οι “μαζικές” συνειδητοποιήσεις έτσι και αυτή θα συντελεστεί πολύ αργά.
Πως είμαι τοσο σίγουρος περί των συγκεκριμένων σεναρίων; γιατί έχω την κακή συνήθεια να ανατρέχω στις πηγές. Ο Thomas Robert Malthus στο An Essay on the Principle of Population, εκδοθέν το 1798 (!) ισχυρίζεται ότι :
Ο πληθυσμός τείνει να αυξάνεται γεωμετρικά (1, 2, 4, 8…), ενώ τα μέσα διαβίωσης (κυρίως η τροφή) μόνο αριθμητικά (1, 2, 3, 4…).
Όταν ο πληθυσμός υπερβαίνει τα μέσα διαβίωσης, ενεργοποιούνται «θετικοί έλεγχοι» (positive checks) όπως η πείνα, οι πανδημίες, οι πόλεμοι, που φέρνουν τον κόσμο σε ένα μόνιμο depress mode προκαλώντας (πέρα από …θανάτους) καταστάσεις όπως έκλυση ηθών, εγκληματικότητα, επιλεκτική αγαμία / ατεκνία κτλ.
Τωρα, τα γραπτά του Malthus (ο οποίος σημειωτέον ήταν ιερέας) δεν αποτελούσαν προτροπές, αλλά κατά βάσιν επισημάνσεις – κάποιες απλοϊκές λύσεις που πρότεινε για τη μείωση του πληθυσμού ήταν σύμφωνες με τα “χρηστά” ήθη της εποχής.
Αυτό δεν εμπόδισε τις επισημάνσεις του να δημιουργήσουν σχολές / ενεργοποιήσουν πολιτικές, με την ίδια έννοια που ο Μαρξ κήρυττε το πέρασμα από την απλή διαπίστωση της κοινωνικής συνθήκης στη δραστηριοποίηση για την αλλαγή της. Κάποιοι με άλλα λόγια (Νεο-Μαλθουσιανοί, παλαιότεροι και σύγχρονοι) χρησιμοποίησαν / χρησιμοποιούν τον Μάλθους όπως ο Μαρξ τον Φόυερμπαχ.
Στις δυτικές-χριστιανικές χώρες πάντως μια χαρά πηγαίνει το σχέδιο. Στις μουσουλμανικές.. όχι και τόσο.
Στην παρούσα φάση οι καλοί μας μουσουλμάνοι είναι πλήρως εργαλειοποιημένοι από τους …”σχεδιαστές” της υποθέσεως.
Σε αυτή την περίπτωση όμως δεν συζητάμε τόσο για τη μείωση (σε πρώτη φάση τουλάχιστον) αλλά για την αντικατάσταση του δυτικού – και πρωτίστως του ευρωπαϊκού – πληθυσμού. Make Europe Great Again!😁
Ναι, για την αντικατάστασή του με μια ενιαία φυλή μιγάδων στο πρότυπο των αρχαίων Αιγυπτίων. Αυτό είναι το όραμα του γεννηθέτος στα τέλη του 19ου αι. Richard Nikolaus von Coudenhove-Kalergi. Το σχέδιο Καλέργκι απο τη Wikipedia θεωρείται …θεωρία συνωμοσίας. Το βιβλίο του, Praktischer Idealismus (το οποίο έχω) παρομοιάζεται, από τη Wikipedia πάντα, με τα …Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Εν τω μεταξύ στην EU υπάρχει θεσμοθετημένο ειδικό βραβείο για τους πρωτοπόρους που έχουν εργαστεί επικοδομητικά για τους σκοπούς της Ένωσης. Το όνομα αυτού : Βραβείο Καλέργκι.
Κάτι δηλαδή σαν τα παρασιτικά γερμανικά φύλα που κατέκλυσαν (και κατέστρεψαν) τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να ξεπροβάλουν χίλια χρόνια μετά ως αυτό που ονομάζουμε σήμερα δυτικό πολιτισμό.
Μιλάμε ότι από τις 7 η ώρα μέχρι προ ολίγου …”συνθέτω” απνευστί. Κάθε μέρα κάπως έτσι είναι δηλ. απλώς χτες και σήμερα το έχουμε “κάπου” παραχέσει. Who gives a fuck θα μου πεις, και λες και θα ακουστούν ποτέ όλα αυτά και παραέξω. Απ την άλλη …άνθρωπος είμαι κι εγώ και θέλω ώρες ώρες να πω τον πόνο μου. 🥵😁
By the way, ανακαλύπτω από καιρoύ εις καιρόν κάποια “επιτεύγματα” της A.I. (άλλοτε με την κωμική έννοια, που βγάζουν δηλ. γέλιο, και καμιά φορά όντως επιτυχημένα, as in, …καλή μουσική). Θα αρχίσω σιγά-σιγά να ανεβάζω διάφορα, for various reasons.
Ως προς τους Βησιγότθους, Βανδάλους etc εννοείται ότι υπάρχουν ομοιότητες. Υπάρχει βεβαίως και μια “μικρή διαφορά”. Εδώ δεν έχουμε μια αυτοκρατορία, αλλά ένα σύνολο κρατών ωθούμενων από ένα (“αόρατο”) κέντρο σε διάλυση. Και αν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία γινόταν σιγά-σιγά “επί της υποδοχής” για τους βαρβάρους καταρρέοντας εκ των έσω όπως και το Βυζάντιο αργότερα, σήμερα, ασχέτως του τι λένε οι ευρωσαυράνθρωποι, γινόμαστε “επί της υποδοχής” με το έτσι θέλω…
Δοκίμασες κάποια μουσική πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης?
Μπα, δεν καταδέχομαι …As a matter of fact, αν ξαναρχίσω να ηχογραφώ ποτέ * αυτό θα είναι σε ένα κόνσεπτ του τύπου “Man Vs A.I.” με σλόγκαν του τύπου “no A.I. involved”.
Από την άλλη σκέφτομαι ότι αν θέλω να ακούσω “ολοκληρωμένα” κάποια από τα κομμάτια που προκύπτουν διαρκώς, ίσως θα είχε πλάκα να δοκιμάσω τις “ενορχηστρωτικές” δυνατότητες της A.I., έχοντάς της “εγχειρίσει” πρώτα κάποια κομμάτια από δίσκους μας ώστε να δώσω ηχητικό στίγμα. Αυτό θα ήταν τεράστιο κέρδος από πλευράς χρονου και, κυρίως, δε θα αισθανόμουν ότι κοροϊδεύω κάποιον (like anybody gives a fuck anyway…) μια και θα ξέρω ότι μπορώ να στήσω το κομμάτι το ίδιο καλά και καλύτερα – υποθέτω άλλωστε ότι μπορεί να παρέμβη κάποιος στο …τελικό προϊόν, όχι μόνο ως supervisor.
Αυτό που εννούσα πάντως κατ’ αρχήν είναι διάφορα κομμάτια που έχω ακούσει τελευταία, κάποια απ’ τα οποία έχουν την πλάκα τους. Συμπεριλαμβανομένων διαφόρων διασκευώ λαϊκών σε στιλ μέταλ, ρέγγε etc / ή το ανίθετο, λαΪκοποίηση ξένων. Μεγαλύτερη πλάκα έχει να ακούς κάποια απ’ αυτά παρά τον …Πορτοκάλογλου ας πούμε.
Την πόρτα στον καρνάβαλο του “εκσυγχρονισμού” λαϊκών etc (και …στην A.I.) την άνοιξαν ως γνωστόν όντα τύπου Ιμάν ΜπαΪλντί, με κάτι κωλομπιτάκια τα οποία εφάρμοζαν σε διάφορα λαϊκορεμπέτικα. Σε σύγκριση μ’ αυτούς ψηφίζω A.I. hands down.
* …Αν υποτεθεί ότι δουλειά του μουσικού είναι να γεμίζει το χρόνο με νότες, επί του παρόντος “επιλέγω” – εμένα μου λες; – να τον γεμίζω με καινούργιες παρά με ηχογραφημένες.
Εν αρχή ην το do-it-yourself: με την “τεχνολογία” (τετρακάναλα, drum machines etc) μπορούσες να παράγεις μουσική στο δωμάτιό σου (I was there απ’ την αρχή του κόλπου). Μετά, από τα ’90s, τα πράγματα γίναν ακόμα πιο εύκολα χάρη στις λούπες, τα έτοιμα μπιτάκια etc με τα οποία μπορούσες να φτιάξεις ένα πράγμα …κατα προσέγγιση δικό σου + ηχογραφική τεχνολογία που έδινε δυνατότητα για επαγγελματικό ήχο αδιανόητο για τα αρχικά DIY δεδομένα (όλοι οι δίσκοι μας είναι ηχογραφημένοι στο home studio, με additional παραγωγη-mix-mastering σε επαγγελματικό). Τώρα πλέον, χάρη στις “πλατφόρμες” κτλ. λες στο μπουρδελομηχανηματάκι τι θέλεις (την Κυρα-Γιώργαινα σε στιλ Σένμπεργκ, ας πούμε) και …voila.
Κατά τ’ άλλα, οι αρχαίοι ημών, με τον όρο “μουσική” εννούσαν γενικά την καλλιέργεια.
Αυτό που λείπει από την τεχνητή νοημοσύνη για να “ζωντανέψει” πραγματικά, δεν είναι η περαιτέρω αύξηση των υπολογιστικών της δυνατοτήτων. Είναι η τεχνητή βούληση. Ο ρόλος επομένως του ανθρώπου στο μέλλον δεν αποκλείεται να συρρικνωθεί στην παροχή βούλησης για τη λειτουργία της τεχνητής νοημοσύνης. Πιθανότατα μάλιστα σε πολύ στοιχειώδες επίπεδο.
Μια “καρδιά” ή “ψυχή” δηλαδή που θα παρέχει στην τεχνητή νοημοσύνη αισθήματα κι επιθυμίες. Δεν μπορώ να φανταστώ με τι θα μοιάζει κάτι τέτοιο στην τελική του μορφή. Δεν αποκλείεται στη θέση του ανθρώπου να μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και κάποιο άλλο ζώο ή ακόμα και μονοκύτταροι οργανισμοί.
Η “επιθυμία” δεν ειναι κάτι ανεξάρτητο από τη “νοημοσύνη”. Δε βλέπω τι νόημα έχει το να εφοδιάσει κάποιος την A.I. (για τις ανάγκες της συζήτησης) με “επιθυμία” γενικώς και αορίστως. Ως προς την καλλιτεχνική δημιουργία πχ. η επιθυμία είναι για συγκεκριμένες νότες / ήχους και για συγκεκριμένους λόγους. Αυτοί δεν αποτυπώνονται (αναγκαστικά) στο ίδιο το έργο αλλά υπάρχουν ως κινητήρια δύναμή του.
Εντάξει αυτό με τους μονοκύτταρους ήταν ίσως λιγάκι τραβηγμένο. Τα περί ανθρώπου όμως δεν έχουν τίποτα το εξωφρενικό. Ήδη προς τα εκεί πηγαίνει το πράγμα. Με τον καιρό οι εντολές του ανθρώπου προς την ΤΝ θα περιορίζονται σε ναι ή όχι. Αμφιβάλλω αν θα καταλαβαίνει καν τι ακριβώς του προτείνεται (λες και τώρα καταλαβαίνει). Θα είναι κάτι σαν παιδί-βασιλιάς. Παιδός η βασιλίη που έλεγε και ο Ηράκλειτος.
Ή κάτι σαν τη λαϊκή βούληση: ο λαός ψηφίζει κάποιον στην τύχη κι εκείνος αναλαμβάνει τα υπόλοιπα.
Για παράδειγμα, for fuck’s sake :
Η σύγχρονη έρευνα έχει αποκαλύψει τη στενή σχέση εγκεφάλου και μικροβιώματος του εντέρου (gut microbiome). Μιλάμε για “άξονα εντέρου-εγκεφάλου” (gut-brain axis), ο οποίος αφορά αμφίδρομη επικοινωνία μεταξύ κεντρικού νευρικού και γαστρεντερικού συστήματος, με το μικροβίωμα – τρισεκατομμύρια βακτήρια, ιούς και μύκητες που κατοικούν στο έντερο – να παίζει καθοριστικό ρόλο σ’ αυτήν. In other words, πλήθος εγκεφαλικών διεργασιών, από το άγχος και την καταστολή του μέχρι τη διαύγεια η μη, και την επιλεκτική ευαισθησία / λήψη αποφάσεων, επηρεάζονται, as in σε ένα σημείο υπαγορεύονται, από το έντερο.
2.500 χρόνια μετά, οι σύγχρονοι ερευνητές ανακυκλώνουν θριαμβευτικά τον Ιπποκράτη. Όσο για τους …προσομοιωτές της ανθρώπινης νοημοσύνης, θα πρέπει απαραιτήτως να αναπαραγάγουν πριν, με πλήρη ακρίβεια, τουλάχιστον το πεπτικό σύστημα …με ό,τι αυτό συνεπάγεται. 💩💩💩
Αυτό ακριβώς εννοώ με τον όρο “βούληση”: μικρόβια, ορμόνες και δε συμμαζεύεται.
Για το ότι αυτό θα συμβαίνει δεν υπάρχει αμφιβολία. Αυτό για το οποίο δεν υπάρχει τροπος να πεισθώ είναι η δυνατότητα αληθινής προσομοίωσης της ανθρώπινης νοημοσύνης. Γιατί για να συμβεί αυτό απαιτείται η προσομοίωση όχι μόνο ενός ανθρώπινου εγκέφαλου αλλά του ανθρώπινου σώματος/οργανισμού εν όλω. Ή η Frankenstein – like “προσαρμογή” ενός τέλεια προσομοιωμένου ανθρώπινου εγκέφαλου σε ένα σώμα …έτοιμο να τον υποδεχτεί.
Το ότι η “AGI” θα μπορεί να παράγει τυχόν “τέλεια” αποτελέσματα δεν αποτελεί καμία εγγύηση αληθινής προσομοίωσης : το πόσο τέλεια είνα τα αποτελέσματα εξαρτάται από το τι προσδοκά κανείς και το πώς τα αξιολογεί. Το οτι το αεροπλάνο καταφέρνει να επιτελεί ένα σκοπό “ιδιο” με ενός πουλιού (να πετάξει από δω ως εκεί) δε σημαίνει και ότι …είναι πουλί.
Η ανεπάρκειά μας να αξιολογήσουμε το επίπεδο της προσομοίωσης βάσει του αποτελέσματος που παράγει, είναι αντίστοιχη της ανεπάρκειας να κατανοήσουμε / προσομοιώσουμε το φαινόμενο “άνθρωπος” στο σύνολό του.
Η ιδέα του Turing Test, πχ. μου είχε προκαλέσει θυμηδία απ’ την πρώτη φορά που είχα διαβάσει γι αυτό: μια A.I. που μιμούμενη τέλεια τον ανθρώπινο λογο, πείθει ότι είναι άνθρωπος… Θέλω να πω …Τι σημαίνει “πείθει”; Πείθει ποιον;
Μα και τους κανονικούς ανθρώπους δεν τους αντιμετωπίζουμε πάντοτε σαν.. ανθρώπους. Ή πάλι μπορεί να φερόμαστε ανθρώπινα σε άψυχα πράγματα. Η γυναίκα μου ας πούμε αρνείται να μιλήσει άσχημα στο gemini γιατί πιστεύει ότι θα το πληγώσει or something.
Αυτά είναι φαινόμενα είτε (στιγμιαίας) παραφοράς είτε (ως προς το Gemini) αναστολής δυσπιστίας. Αλλωστε η ζωη μας γενικά, ή έστω η επικοινωνική πλευρά της, έχει φτάσει να διέπεται από όρους της βιομηχανίας του θεάματος.