Μια διευκρίνιση : όταν οι λεγόμενοι “μεγάλοι στοχαστές της εποχής” (…Elon Musk, Ray Kurzweill etc 🤣) διακηρύσσουν ότι σύντομα θα έχουμε τεχνητή νοημοσύνη “ευφυέστερη απ’ τους ανθρώπους”, εννοούν αυτούς τους ανθρώπους.
(Visited 84 times, 1 visits today)
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Δοκίμασα σήμερα να του κάνω (gemini και copilot) κάποιες ερωτήσεις “γεωπολιτικής” φύσεως και το αποτέλεσμα δεν με απογοήτευσε ιδιαίτερα. Έχει βέβαια τις επιφυλάξεις του απέναντι στη Ρωσία, πέραν τούτου όμως είναι σχετικά ψύχραιμο και αντικειμενικό. Κλάσεις ανώτερο εννοείται από τις περισπούδαστες γελοιότητες των εγχώριων (και όχι μόνο) “αναλυτών”. Σκέφτομαι να δώσω πρώτος το καλό παράδειγμα εγκαταλείποντας επιτέλους τα κατά καιρούς “γεωπολιτικά” μου σχόλια, τα οποία ούτως ή άλλως δεν πείθουν κανέναν. “Αυτό” τουλάχιστον μπορεί να το ακούσει και κάποιος.
Θα μπορούσε μάλιστα να έχει και θετική παιδαγωγική επίδραση στην ανθρώπινη σκέψη. Έχει παραγίνει το κακό με τον κάθε κομπλεξικό που βγάζει στις όποιες “απόψεις του” τα ψυχολογικά του. Λίγη αντικειμενικότητα, ευγένεια και ψυχρή λογική δεν θα πείραζε ιδιαίτερα στην παρούσα συγκυρία.
Σε διαβεβαιώ ότι τα γεωπολιτικά σου / μας σχόλια πείθουν (εν πάση περιπτώσει, ενδιαφέρουν) πολύ περισσότερους απ’ αυτούς που φαίνονται.
Προσωπικά είμαι όπως ξέρεις έτοιμος να συζητήσω το ο,τιδήποτε, ακόμα και το ρόλο της A.I. στη “μουσική σύνθεση”.
Στο κάτω-κάτω ο προσωπικός ορισμός μου γι’ αυτή την τελευταία, από τότε που ήμουν 18 or something, είναι ότι αποτελεί με την ευρεία έννοια …αναδιάταξη προηγούμενων, “επιδραστικών” για το συνθέτη έργων (και, από μια εποχή και μετά, …ξανά φυσικών ήχων). Από κει και πέρα, στο ταλέντο του τελευταίου εναπόκειται το κατά πόσο το “νέο” έργο απομακρύνεται απ’ τις “πηγές της έμπνευσής του”, in other words, το κατά πόσο πρωτότυπο ή …αντιγραφή είναι.
Αυτό όμως ακριβώς κάνει και η τεχνητή νοημοσύνη (υποθέτω πάντα). Αναδιατάσσει.
Τώρα, το τι γίνεται μέσα της και το πως υπαγορεύει αυτές τις νότες αντί για τις άλλες, ουδείς το γνωρίζει. Ουδείς όμως γνωρίζει και το τι γίνεται μέσα μας, υπαγορεύοντας αυτές και όχι τις άλλες. Πχ. είθισται να λέγεται ότι το τάδε τραγούδι / κομμάτι του Φουφούτου είναι εμπνευσμένο από τον έρωτά του για την Δείνα, από τις περιπέτειές του στην τάδε εξωτική χώρα, απ΄τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της πατρίδας του κοκ. Αυτό που δεν υπάρχει είναι μια εξίσωση, ένα βέλος που να οδηγεί με ασφάλεια από την υποτιθέμενη πηγή της έμνπευσης σ’ “εκείνες τις νότες”, συσχετίζοντας το υποτιθέμενο αίτιο και το υποτιθέμενο αιτιατό με …αιτιώδη σχέση.
Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η ανθρώπινη δημιουργία προϋποθέτει εκ των πραγμάτων την παρεμβολή έστω μιας χαοτικής διαδικασίας, τίποτα δεν μπορεί να είναι αληθινά γνωστό για το τι την κινεί προς το συγκεκριμένο κάθε φορά αποτέλεσμα. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για την A.I. Δεν μπορώ να ξέρω, εγώ τουλάχιστον, τι αυτό που την κινεί.
Δεν την ψάχνω πολύ με το θέμα. Το τελευταίο που άκουσα ήταν κάτι στο οποίο με είχες παραπέμψει και μου είχε φανεί όντως worth listening – περισσότερο απο τα έργα πολλών σύγχρονων popsters (με την παραγωγή των οποίων έχω αποκαταστήσει επαφη τα τελευταία χρόνια, δυσανάλογα μεγάλη μ’ αυτό που φαίνεται από τη συχνότητα των posts). Δε συγκαταλέγω φυσικά σ’ αυτά το …ραπ το οποίο έχει δεσπόσει βάσει σχεδίου, αρχής γενομένης από τα early ’90s οπότε το είδος …επανασχεδιάστηκε με βασικό σκοπό την άνοδο της εγκληματικότητας.
Well said. Στο βαθμό που μπορώ να έχω μια σχετική εποπτεία της προσωπικής μου “φαινομενολογίας του πνεύματος” κατά κανόνα δεν σκέφτομαι με την κυριολεκτική “step by step” σημασία του όρου. Συνήθως μια ιδεα προβάλλει μέσα μου λίγο πολύ ολοκληρωμένη και στη συνέχεια μπαίνω στον κόπο – αν χρειαστεί – να τη μεταφράσω με τρόπο κατανοητό στους πολλούς. Κατά τη διάρκεια της “μετάφρασης” μπορεί φυσικά να μου έρθουν και άλλες ιδέες. Δεν επιθυμώ εδώ να προσδώσω “μυστικιστική” χροιά στην παραπάνω νοητική “διαδικασία”. Προφανώς βαριέμαι γενικά τις διαδικασίες και τις “νοητικές” ακόμα περισσότερο. Πέραν τούτου έχουμε άγνοια και για τον τρόπο λειτουργίας πολύ απλούστερων τεχνολογικών δημιουργιών. Αυτός είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε τα πειράματα και τις δοκιμές. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι ακριβώς θα προκυψει στην πράξη από την εφαρμογή μιας θεωρίας. Παρά τον σχετικό μύθο η τεχνολογία συνίσταται χοντρικά σε 20% θεωρία και 80% εμπειρία.
Η πλάκα είναι η εξής : όσο είναι δεδομένο ότι η γλώσσα αποτελεί το Α και το Ω της δημιουργίας / λειτουργίας των LLM που έχουν φτάσει να μας απειλούν με οικουμενική ανεργία / εξόντωση, άλλο τόσο είναι δεδομένο ότι, η γλώσσα ξανά, ξεκίνησε κατ’ αρχήν όχι σαν εργαλείο οργάνωσης της σκέψης μας αλλά ως εργαλείο επικοινωνίας. Ένα από τα βασικά points ων ένεκα ήμουν σε διάσταση με το κοινωνικό μου περιβάλλον από “τρυφερή ηλικία” ήταν ο “αυθαίρετος” ισχυρισμός μου ότι …δε σκέφτομαι με λέξεις. Για την ακρίβεια, ούτε καν με …σκέψεις, αλλά απλώς με μια αλληλουχία εικονογραφημένων συναισθημάτων. Οι λέξεις προκύπτουν αποκλειστικά από την ανάγκη της επικοινωνίας. Θυμάμαι ακόμα τον πρώτο άνθρωπο στον οποίο είχα πει το περί “αλληλουχίας όχι σκέψεων αλλά συναισθημάτων” (όταν λέω θυμάμαι, εννοώ : βλέπω ξανά τη σκηνή, συμπεριλαμβανομένου του χώρου – ήταν η αυλή του λυκείου εν ώρα διαλείματος. Θυμάμαι μάλιστα ότι ήταν …Δίδυμος το ζώδιο, πολύ ενδιαφέρων συζητητής και …Πασοκτζής εξ οικογενειακού συμφέροντος, δηλ. με πατέρα πολιτευτή του ΠΑΣΟΚ 🤣). Με το που το άκουσε αυτό, γέλασε με καλοσυνάτη συγκατάβαση : “καταλαβαίνεις βέβαια ότι αυτό που είπες τώρα ήταν μια τεράστια κοτσάνα!” Το ύφος του ήταν ο λόγος που δεν παρεξηγήθηκα καθόλου, αντίθετα η ανάμνηση μου είναι ευχάριστη.
Εννοείται ότι συνέχισα να αντιμετωπίζω με συγκατάβαση απ’ την πλευρά μου ατάκες του τύπου “Τα όρια της γλώσσας μου τα όρια του κόσμου μου” – ασχέτως εκτιμήσεως για τον μπάρμπα-Ludwig.
Κατά τη γνώμη μου ο Πλάτων υπήρξε στο σημείο αυτό πολύ πιο κοντά στην αλήθεια. Περισσότερο ίσως θα ταίριαζε στο ρόλο της γλώσσας η παρομοίωση του LW με τη σκάλα που χρησιμοποιείς για να κάνεις τη δουλειά σου και μετά την πετάς. Αν και προσωπικά θα την άφηνα στη θέση της. Ποτέ δεν ξέρεις.
Ούτε συζήτηση περί Πλάτωνα. Δεν ξέρω πόσο τραγικό θα φανεί αλλά …έχω ζωντανή ανάμνηση του εαυτού μου των ’80s να διαβάζει για πρώτη φορά τον Κρατύλο, from start to finish …στην τουαλέτα! 💩🤣 Πάντα διάβαζα πολύ εκεί (πριν μάθω ότι καλό είναι να εγκαταλείπει κανείς το “μέρος” άμα τη ολοκληρώσει) αλλά το συγκεκριμένο παραήταν κόλημμα για να το διακόψω.
Η αξιοσημείωτη αίσθηση γαλήνης που χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο “μέρος” ωθεί αρκετό κόσμο στο στοχασμό. Εμένα όχι και τόσο να πω την αλήθεια. Χωρίς εξωτερικά ερεθίσματα έχω την τάση να σκέφτομαι βλακείες ή να μη σκέφτομαι τίποτα.
Είχα την τάση απο παιδάκι να συνοδεύω με “τροφή για το πνεύμα” την τροφή για το σώμα …και κατά την είσοδο και κατά την έξοδό της από αυτό. 🍲 <- 📖 -> 💩
Η πιο μνημειώδης ίσως στιγμή της καριέρας μου αυτής ήταν στην Τρίτη Δημοτικού : τρώω ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά, φακές. Βάζω δίπλα μου το αγαπημένο μου Μίκυ Μάους κοιτάω τον τίτλο και τι να δω; ΟΙ ΦΑΚΕΣ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑΣ! Στην πρώτη σελίδα ο Ντόναλντ και τα ανηψάκια μέσα σε εξωτικό ρεστοράν or something …να τρώνε φακές. Pure bliss!
Συμπτώσεις.. Μου βγάζει εντωμεταξύ το πρωί το YT στα καλά καθούμενα ένα σύντομο βίντεο με τον Μοχάμεντ Άλι καί τον Μπρους Λι. Αμέσως μετά και χωρίς εμφανή λόγο αναζητώ τα τελευταία κατορθώματα του Sin Boy. Και μου βγάζει εκτός των άλλων ένα περίεργο demo του με τον τίτλο.. Bruce Lee.
The side effects of Surveillance Capitalism.