Άσχετα απ’ το τι πιστεύει κάποιος για τη δραστηριότητα της Καρυστιανού, άσχετα απ’ το ότι τα αφορώντα στην αναλγησία και την αλαζονεία του κράτους ισχύουν στο πολλαπλάσιο απ’ αυτά που διαπιστώνει, άσχετα απ’ την αιτία της αφύπνισής της (ένας αληθινά υπεύθυνος πολίτης όφειλε να έχει αφυπνιστεί χωρίς την “βοήθεια” ενός προσωπικού δράματος) το σίγουρο από τον τόνο της φωνής και τα λεγόμενά της είναι ένα : Βρισκόμαστε στα προκαταρκτικά στάδια της δημιουργίας πολιτικού φορέα με πρωταγωνίστρια την ίδια και, πιθανώς, άλλες “προσωπικότητες” αναδειγμένες ως “συγγενείς θυμάτων”.
Ο τρόπος ανάδειξης, υπαγορεύει και το όνομα που προτείνω για τον υπό εκκόλαψη φορέα. Δεν πρόκειται φυσικά να εισακουστεί, αν και – ή μάλλον ακριβώς γιατί – είναι το αρμόζον : Κ.Σ.Ε. (Κίνημα Συναισθηματικού Εκβιασμού). Το από ποιον θα καπελωθεί, αν δεν είναι εξ αρχής καπελωμένο, μέλλει να αποτελέσει “βασικό διακύβευμα” για τους κινούμενους υπόνομους του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τα Τέμπη για την ελληνική “αντιπολίτευση” παίζουν τον ίδιο ρόλο που παίζει για τους ευρωπαίους “ηγέτες” η Ουκρανία: ο μόνος τρόπος για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.
Ακριβέστατα. Το μόνο θέμα στο οποίο διαφοροποιούνται από τους Koulermen.
Ως προς την Ουκρανία, ενημερώνεσαι υποθέτω για τις εξελίξεις όπως και εγώ.
Άσχετα αν περνάω φάση αλλεργίας με τις ακατάπαυστες συζητήσεις, με (συν)πρωταγωνίστριες διάφορες κυριούλες, προσεγγίζουσες τα θέματα με μέθεξη κατώτερη των απαιτήσεων ενός Turing Test στο 90% των περιπτώσεων.
Ας ελπίσουμε να καταλάβουν επιτέλους οι εμπλεκόμενοι ότι και η μαλακία κάπου έχει πια τα όριά της.
Τουλάχιστον ο Τραμπ δείχνει να καταλαβαίνει ότι μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να τελειώσει ο πόλεμος. Αφού πρώτα εξάντλησε τα όρια εκμετάλλευσης της εξωπραγματικής ηλιθιότητας των ευρωπαίων “συμμάχων”.
Το problem είναι ακριβώς αυτό : οι εξωπραγματικές προδιαγραφές αυτής της ηλιθιότητας, για να μη μιλήσουμε για εκείνη των δικών μας, οι οποίοι φρόντισαν να κάνουν ντιλ με τον κουραδοζελέ παραμονές της εκπαραθύρωσης του.
Εν τω μεταξύ, ένα “περίεργο πράγμα” που παρατηρώ τις τελευταίες μέρες είναι η εμφάνιση / αναζοπύρωση ενός …φιλοζελενσκικού αισθήματος – ακόμα και κολλητός μου, όχι ακριβώς υπολειπόμενος σε πολιτική οξυδέρκεια, άρχισε αίφνης να απομακρύνεται απο τις φιλορωσικές του θέσεις.
Είναι αυτό που παρατηρείται σε όλα τα μήκη και πλάτη μιας δημόσιας ζωής κυριαρχημένης από “ψυχοπονιάρες” γυναίκες και άνδρες που …τις φοβούνται : ο ηττημένος γίνεται ήρωας, ακόμα και αν είναι ο μαλάκας της υποθέσεως.
Δεν είναι μόνο αυτό. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται περισσότερο για την “κανονιστική δύναμη του πραγματικού”. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δηλαδή ο Πούτιν έμεινε μετά την “βασιλικότερη του (προηγούμενου) βασιλέως” αντιρωσική στροφή του Τραμπ – και κατά συνέπεια εκόντων ακόντων των ευρωπαίων ακολούθων του – χωρίς δυτικούς υποστηρικτές. Άσε κιόλας που μετά την εκεχειρία στη Γάζα εμφανίζεται πλέον σαν το μοναδικό εμπόδιο για την παγκόσμια ειρήνη. Από την άλλη βέβαια οι συνθήκες είναι σχεδόν ιδανικές για ένα προς όφελός του τερματισμό του πολέμου: η Αμερική πήρε αυτά που ήθελε από την Ευρώπη (όπλα και αέριο κυρίως) και τώρα μόνο βάρος τής είναι το Ουκρανικό. Προσωπικά πάντως βρίσκω διασκεδαστικές τις (υστερόβουλες) παλινωδίες του Τραμπ, με την έννοια ότι τραβάει μονίμως το χαλί κάτω από τα πόδια των οπαδών του.
Το κόλπο, υποθέτω πάντα, κινείται μέσω ανομολόγητων ντιλ / εξελίξεων. Ο “κοντός” και ο “σχιστομάτης” έκαναν το κορόιδο (απέχοντας, και) διευκολύνοντας το πέρασμα του σχεδίου Τραμπάκουλα για Γάζα. Αυτό ενισχύει το σενάριο που έχουμε ξαναπεί, ότι οι τρεις τους πίνουν στην υγειά των κορόιδων (Ευρωπαίων) το μέλλον των οποίων προδιαγράφεται με μπροστέλες, μαγειρικούς σκούφους και δίσκους σερβιρίσματος – το ποιοι θα είναι “ο τελευταίος τροχός” αυτής της υποθέσεως, δε χρειάζεται να το πούμε.
Να πω την αμαρτία μου, κατά καιρούς αισθάνομαι μια σχετική χαιρεκακία για την σημερινή κατάντια ορισμένων.. Άρειων που μας κουνούσαν το δάχτυλο κατά την περίοδο της “κρίσης”, την οποία εκείνοι ακριβώς δημιούργησαν επί τούτου. Πάντα τους άρεσαν τους εν λόγω τα σκηνικά με το μεγάλο ψάρι που τρώει το μικρό. Αλλά όπως έλεγε ο master Qui-Gon στον padawan Obi-Wan Kenobi.. πάντα υπάρχει ακόμα μεγαλύτερο ψάρι.
Πλάκα με κάνεις …Ποια αμαρτία; εγώ είμαι πλήρης χαιρεκακίας! Και θα ήμουν ακόμα περισσότερο αν όλο αυτό δεν περιλάμβανε κι εμάς με τους συγκεκριμένους λεχρίτες κυβέρνησης & αντιπολίτευσης. Σε οποιαδήποτε περίπτωση (μεγάλη μπουκιά φάε μεγάλη κουβέντα μη πεις) οι επόμενες εκλογές Θεού θέλοντος, θα είναι οι πρώτες στις οποίες …θα ψηφίσω, μετά από εκείνες του ’93! Σαμαρά, Βελόπουλο, Λατινοπούλου, …Νίκη, 🤪 ό,τι προκύπτει χρησιμότερο στη συγκεκριμένη φάση.
Και πολύ καλά θα κάνεις αν έτσι σου βγαίνει. Εγώ δεν το σκέφτομαι προς το παρόν, άσε που έχω βρει από δεκαετίες κάποια υποτιθέμενα τεχνικά κωλύματα ως δικαιολογία για τη συστηματική μου αποχή από τις εκλογές. Και τέλος πάντων, αφού παρά τη λύσσα μου προς τη συγκεκριμένη κυβέρνηση και πάλι δεν ψήφισα την προηγούμενη φορά, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα ξαναψηφίσω ποτέ.