…Εν τω μεταξύ (να γιατί πρέπει κανείς να ενημερώνεται πιο συχνά απ’ όσο εγώ για την ελληνική σκηνή!) από μια συνέντευξη που άκουγα προηγουμένως της Μαρίας Καρυστιανού προκύπτει ότι …κοιμόμαστε κι η τύχη μας δουλεύει. Το κόμμα των Τεμπών είναι ante portas, επιτροπές σοφών εργάζονται νυχθημερόν βρίσκοντας λύσεις για όλα τα ζητήματα, εκατοντάδες άνθρωποι “με εκπληκτικά βιογραφικά” έρχονται καθημερινά και τα καταθέτουν ενώπιον της ηγέριας …με ένα απλό “θέλω να βοηθήσω” …
Εννοείται ότι βασικό κριτήριο εισδοχής στο (ανοιχτά πλέον προσδιοριζόμενο ως) κόμμα, είναι το ανένταχτο του υποψηφίου στο πολιτικό σύστημα. Με άλλα λόγια, μιλάμε για διαδικασία αναζήτησης μη πολιτικών προς ανάθεση …πολιτικών αξιωμάτων. Από μια γυναίκα σε ρόλο υπέρτατου κριτή, που εννοεί να συναρτά την παραπάνω διαδικασία, σωτηρίας της χώρας, με τη δικαίωση της (όντως, και υπό τραγικές συνθήκες) αδικοχαμένης κόρης της.
Η περιγραφή των όσων ακούγονται εδώ συνιστά ματαιοπονία σε ό,τι με αφορά τουλάχιστον. Ως εκ τούτου, ιδού το βίντεο με την απίθανη και εκπληκτικά δυσοίωνη συζήτηση.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες για τη στάση της ως ιατρού κατά την περίοδο της πανδημίας, κρίνοντας όμως από την ιστοσελίδα της (“Η φυσική ανοσία, ιδιαίτερα τώρα που συνειδητοποιήσαμε την ευαλωτότητά μας απέναντι στα φάρμακα και στα εμβόλια, καθιστά την Ολιστική Παιδιατρική την απάντηση στο πώς θέλουμε να μεγαλώσουμε υγιή παιδιά με φυσικό τρόπο») καθώς και από τη ροπή της προς τη συνωμοσιολογία, την αστρολογία και τη θρησκεία, θα την κατέτασσα χωρίς πολλή σκέψη στην κατηγορία των “ψεκασμένων”.
Μακάρι. Κατά την άποψή μου, το επίπεδο συγκρότησης (του λόγου) της ΜΚ, σαφώς ανώτερο του σύγχρονου “μέσου νεοέλληνα”, η γυναικεία ιδιότητα (όλα παίζουν ρόλο) και η ασυνήθιστα δυναμική αντίδραση σε μια προσωπική τραγωδία για την οποία ευθύνεται η κρατική αθλιότητα, όλα αυτά συνθέτουν το perfect storm, υπό την έννοια του στρωσίματος με καλές προθέσεις του δρόμου προς την κόλαση.
Γιατί μια χώρα όπως η Ελλάδα δεν έχει πολλά περιθώρια κινήσεων του τύπου …”εδώ και τώρα ανατροπή” και “γυρίζουμε σελίδα”, όπως αυτές που απαιτεί ο “λαός”. Ο οποίος, ψηφίζοντας Καρυστιανού, θεωρεί ότι τερματίζει το στάδιο του παθητικού αναθεματίσματος του παραλυμένου κράτους, ενώ στην πραγματικότητα αναβαθμίζει την παθητικότητα με επικίνδυνες ψευδαισθήσεις.
Σε θέματα που άπτονται αμέσως ή εμμέσως της εξωτερικής πολιτικής τα χέρια μας ως χώρας είναι λίγο πολύ δεμένα. Υπάρχουν όμως περιθώρια δομικών αναδιαρθρώσεων σε διάφορα εσωτερικά ζητήματα (παιδεία, υγεία, κρατική αποτελεσματικότητα κλπ) που δεν ενοχλούν από οικονομικής ή πολιτικής απόψεως τους “εταίρους” μας. Αρκετά εξ αυτών μάλιστα είναι τόσο αυτονόητα και άμεσα εφαρμόσιμα, που απορεί κανείς γιατί δεν τα έχει κάνει κανένας όλο αυτό τον καιρό. Την ΜΚ πάντως δεν τη θεωρώ αφελή. Σε μεγάλο βαθμό εξάλλου η στάση της έχει πολιτικάντικα χαρακτηριστικά, στα οποία εντάσσονται φυσικά και τα προαναφερθέντα συνθήματα. Κι ο Τραμπ εδώ που τα λέμε από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατάληξε, so what? Cosi fan tutte.
Λόγω βαθείας εξάρτησης η Ελλάδα είναι σχετικά foolproof από άποψη διακυβέρνησης. Όσο ιδεαλιστής ή ανόητος κι αν είναι ο εκάστοτε “ηγέτης” οι “εταίροι” θα τον κάνουν πολύ σύντομα να καταλάβει ποιος κάνει πραγματικά κουμάντο. Οι μόνες περιπτώσεις που εγχώριες πολιτικές αποφάσεις οδήγησαν σε καταστροφή, αφορούν σε “πατριώτες” (τα εισαγωγικά δεν δηλώνουν απαραίτητα ειρωνεία) που ξεκίνησαν χωρίς εξωτερικό backup διάφορους πολέμους τους οποίους δεν ήταν δυνατό να κερδίσουν – των πολέμων που τιμάμε στις εθνικές μας εορτές περιλαμβάνομένων.
Κατά την άποψή μου άλλωστε, το τελευταίο σενάριο (με τα ούγκανα), το δοκιμάσαμε ήδη μια φορά με Τσίπρα – ΣΥΡΙΖΑ.
Παρά τα όσα καταστροφολογικά λεγόντουσαν εκ δεξιών πριν και μετά τη διακυβέρνηση του Σύριζα, μια χαρά τα πήγαν οι άσχετοι δεδομένων των συνθηκών. Τίποτα το μοιραίο τουλάχιστον δεν συνέβη που δεν θα συνέβαινε ούτως ή άλλως. Απλώς ο Σύριζα εκών άκων έκανε τη βρωμοδουλειά που κάνουν κατά κανόνα οι “αριστερές” κυβερνήσεις.
…Όσο για τη βρωμοδουλειά του Τσίπρα, φοβάμαι ότι η Καρυστιανού προορίζεται (ερήμην της) για εξ ίσου βρωμερή και ακόμα βρωμερότερη. Και οι δυο προϊόντα θεατράλε λαϊκής αγανάκτησης αποτελούν ούτως ή άλλως.
Δεν ξέρω αν ασχολείται κανείς μαζί μας αυτή την περίοδο. Οι “ευρωπαίοι” ενδιαφέρονται μόνο για την “Ουκρανία” και τη μικροπολιτική τους επιβίωση, ενώ οι Αμερικανοί για την εξασφάλιση φυσικών πόρων. Τα εσωτερικά της Ελλάδας δεν είναι προτεραιότητα κανενός. Ό,τι μπορούσαν από μας το πήραν. Δεν θα ήταν δύσκολο για μια “πατριωτική” (με την ουσιαστική σημασία) κυβέρνηση να επιδεικνύει μια τυπική νομιμοφροσύνη προς τους “εταίρους” και συγχρόνως να εργάζεται προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης. Το κύριο πρόβλημα με την παρούσα είναι ότι το παρακάνει με τη δουλοπρέπεια. Ένα ζητάνε, δέκα προσφέρει, κι ας μην τα έχει. Δεν λείπουν τα παραδείγματα χωρών που εκμεταλλεύτηκαν την υποτέλεια προς ίδιον όφελος.
Η ολοκληρωτική παράδοση στους (πρώην) συμμάχους δεν έχει και πολύ νόημα στην παρούσα συγκυρία. Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται μόνο για την πάρτη τους και οι Ευρωπαίοι οδεύουν σε συλλογική αυτοκτονία. Μπορεί να είμαστε το τελευταίο βαγόνι της αμαξοστοιχίας, ακριβώς όμως για το λόγο αυτό κινδυνεύουμε λιγότερο στην περίπτωση μετωπικής με αντιθέτως ερχόμενο τρένο. Αν εμείς δεν έχουμε την πολιτική ευφυία να εκμεταλλευτούμε την κατάσταση, αυτό είναι άλλο ζήτημα.
Οι εκ δεξιών και αριστερών προτεινόμενες “λύσεις” βέβαια είναι ως επί το πλείστον για γέλια και για κλάματα. Να γίνουμε η νέα πολιτεία των ΗΠΑ και να διαλύσουμε την Τουρκία σε συνεργασία με το Ισραήλ από τη μία, να ξαναμοιράσουμε τον πλούτο και να πολεμήσουμε τον ιμπεριαλισμό από την άλλη. Συμπλέγματα κατωτερότητας δηλαδή σε συνδυασμό με παραληρήματα μεγαλείου. Για σκληρή δουλειά, κατάλληλη παιδεία και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, ούτε κουβέντα. Και δικαίως.
Το να γίνουμε η νέα πολιτεία των ΗΠΑ και να διαλύσουμε την Τουρκία σε συνεργασία με το Ισραήλ δεν είναι ακριβώς για γέλια και για κλάματα. Κατά την άποψή μου αποτελεί, grosso modo, τη μόνη ρεαλιστική πολιτική για μας – και δεν το λέω τώρα αλλά “από ανέκαθεν”. Οι εξελίξεις δρομολογούνται σε ρυθμό πολυβόλου (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και το να ασχολούμεθα εν μέσω αυτών αποκλειστικά με μακροπρόσθεσμους σχεδιασμούς ακούγεται κάπως.* Εννοείται ότι χρειάζονται και αυτοί. Αλλά ποιος θα τους κάνει; η επιτροπή σοφών της Καρυστιανού;
Ως προς τα εξωτερικά, αυτό που απειλείται to begin with είναι, ξανά, η καταστρατήγηση της λογικής απο low IQ ανιστόρητους τυρβάζοντες περί “καταπάτησης του διεθνούς δικαίου”, “δικαίου της ισχύος” και πράσινα άλογα. Λες και το παραχώρησαν κάποιοι άλλοι το “διεθνές δίκαιο” από τους ισχυρούς in the first place.
* Ιδίως όταν έχουμε από δίπλα ένα κωλοκράτος που πιέζει και βυσσοδομεί αδιάκοπα εναντίον μας.
Παρεμπιπτόντως, ακόμα και η ανακοίνωση του Κούλη περί Μαδούρο, καλώς έγινε (…είμαι υποχρεωμένος να το παραδεχτώ – υπήρξε άλλωστε αποτέλεσμα υπαγόρευσης) καθότι Μαδούρο = φίλος / συνέταιρος του Ερντο.
Ως προς τα εσωτερικά, μου είναι δύσκολο να φανταστώ όντα πιο αναποτελεσματικά απ’ το προσωπικό αυτής της “κυβέρνησης” – θα στοιχημάτιζα μάλιστα ότι το IQ της ΜΚ είναι 10 πόντους + πάνω απ’ του μέσου “υπουργού” του Κούλη. Αλλά η αναποτελεσματικότητα είναι εντεταλμένη έξωθεν. Πράγμα το οποίο καθιστά τα του εσωτερικού εφιαλτικά αλληλένδετα με τα του εξωτερικού. Και ως προς εκείνα, για να σταθεί κάποιος σαν πολιτικός, πρέπει να έχει κάτι συγκεκριμένο, που μόνο “άνθρωποι του συστήματος” διαθέτουν : όχι τόσο πείρα, ταλέντο, γνώσεις etc, όσο …κονέ. Γι’ αυτό κυρίως πιστεύω ότι το “Κόμμα Καρυστιανού” θα μας βάλει σε μπελάδες. Ουδείς θα τους εμπιστευτεί από εκείνους που “πρέπει” να το κάνουν. Εκτός πια κι αν υπάρχει κάλυψη, ήδη συμφωνημένη. Ή εκτός (το εφιαλτικό σενάριο) αν πάρουν το “ΟΚ”, με το ίδιο σκεπτικό που κάποιοι αμολάνε τα ούγκανα των Εξαρχείων, με απώτερο σκοπό να αμολύσουν τα ούγκανα των ΜΑΤ.
https://www.protothema.gr/politics/article/1753502/karahalios-i-karustianou-einai-autarhiki-kai-theorei-oti-xerei-ta-pada-epilegei-to-stratopedo-tis-uperdexias/
Ο Καραχάλιος είναι ο ίδιος που “έδινε” τις προάλλες τη ΜΚ για τον αστρολόγο και τη γερόντισσα.
Η πραγματική ιστορία πίσω απ’ αυτόν είναι, υποθέτω, ότι απέτυχε η “ζεύξη” …Καρυστιανού – Σαμαρά, που προσπάθησε να φτιάξει – του οποίου Σαμαρά άλλωστε είναι άνθρωπος.
Το θέμα είναι αν συμβαίνει όντως αυτό που φαίνεται : ότι η ΜΚ έχει ρεύμα. Επειδή η γραφικότητα των περί αυτήν χτυπάει κατακόκκινο (πρέπει να ακούσεις τόνο φωνής και τρόπο ομιλίας της βασικής συνεργάτιδάς της, κάποιας “κυρίας Γρατσία”, δικηγόρου) ελπίζω ότι ο πολύς κόσμος θα αντιληφθεί εγκαίρως περί τίνος πρόκειται.
Δεν έχω ασχοληθεί να πω την αλήθεια. Ούτε τη συνέντευξή της παρακολούθησα. Να κάνω κάποιες γενικές διαπιστώσεις ήθελα περισσότερο. Μια δουλειά υπαλλήλου είναι πλέον η “κυβερνητική” στην Ελλάδα με πολύ συγκεκριμένα καθήκοντα. Κάτι σαν υπεύθυνος καταστήματος. Οποιοσδήποτε μπορεί να την κάνει. Δεν είναι κβαντική φυσική. Αλλοϋ παίζεται αυτή τη στιγμή το μέλλον μας ως.. τελευταίου τροχού της αμάξης.
Ούτε κρύο ούτε ζέστη με την περίφημη δήλωση Μητσοτάκη. None of our business. Ο Τραμπ δεν έχει “φίλους” και δεν εκτιμάει τους απελπισμένους δουλοπρεπείς. Αν του δώσεις γη και ύδωρ, θα τα πάρει και θα σε παρατήσει στην τύχη σου χωρίς ανταλλάγματα. Όσο περισσότερο σκύβουν το κεφάλι Ευρώπη και Ουκρανία, τόσο περισσότερο τους περιφρονεί και τους εκμεταλλεύεται. Δεν θα κάνει εξαίρεση για την Ελλάδα. Τους πετάει κατά καιρούς διάφορες φιλικές αερολογίες κι αυτοί νομίζουν ότι τον έφεραν με τα νερά τους. Την ίδια παρεμπιπτόντως άποψη έχει και για τους οπαδούς του εντός κι εκτός των συνόρων της χώρας του. Όχι πως οι άλλες δύο μεγάλες δυνάμεις είναι καλύτερες. Κανένας δεν θα σε βοηθήσει στα δύσκολα and for good reason. Εκτός ίσως από τους “προθύμους”. Που τέτοια βοήθεια να μας λείπει!
Ο λόγος που καμία μεγάλη δύναμη δεν σπεύδει να συνδράμει στρατιωτικά (δεν εννοώ φυσικά την πώληση όπλων) τους αδύναμους τη σήμερον είναι απλός. Όλοι ξέρουμε που οδήγησε η ευαισθησία για το “διεθνές δίκαιο” τον προηγούμενο αιώνα: σε δύο Παγκοσμίους. Και με τα πυρηνικά που έχουν συσσωρευτεί από τότε, κανείς έχων σώας τάς φρένας δεν θα διακινδύνευε να ξεκινήσει ένα Τρίτο προτού τεθεί σοβαρό ζήτημα ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ επιβίωσης.
Η, μη εξειδικευμένη φυσικά, εντρύφησή μου στην ψυχολογία του Τραμπ μου έχει δείξει άλλα πράγματα. Τις φιλίες του τις τιμά όσο μπορεί – η εγκατάλειψη διαφόρων αφορά συνήθως αθέτηση δικών τους φιλικών υποχρεώσεων. Και στο φινάλε, κοινό τόπο έχει αποτελέσει ότι οι στρατηγικοί στόχοι της αμερικανικής πολιτικής είναι ίδιοι και για τα δυο κόμματα (αφ’ ότου δηλ. οι “Democrats” υιοθέτησαν – καθ’ ομολογία τους – τους δικούς του). Η διαφορά του Τραμπάκουλα είναι ότι δε χρησιμοποιεί το φερετζέ του “διεθνούς δικαίου”.
Καμία σχέση επίσης δεν έχει αυτό που λέω με συνδρομές ισχυρών σε αδυνάτους (δουλοπρεπείς ή μη). Όσο για την “ευαισθησία στο διεθνές δίκαιο” που “οδήγησε σε δυο παγκόσμιους πολέμους”, χρειάζεται αξιοσημείωτη άγνοια της ιστορίας (όπως αυτή των κυλιόμενων στη λάσπη χρηστών των social media) για να την καταπιεί κανείς. Ελλάδα και Τουρκία ανήκουν εκ των πραγμάτων σε αντίπαλα μπλοκ και η (ηγετική) παρουσία στο ένα εκ των δυο του Ισραήλ, θα εμποδίσει την Τουρκία να παίξει το ρόλο του μπαλαντέρ που επιδιώκει (μόνο μια Ρωσία φαίνεται ικανή γι’ αυτό). Είναι εν τέλει θέμα …σωστής (δηλ. συμφέρουσας – γι’ αυτό αποκλειστικά ενδιαφέρονται όλοι) πλευράς της ιστορίας.
Για την Τουρκία θα επαναλάβω την άποψή μου – την οποία προφανώς δεν συμμερίζεται κανένας – ότι δεν αποτελεί πραγματικό κίνδυνο, γιατί απλούστατα δεν χρειάζεται κάτι από μας. Αν πάμε γυρεύοντας βέβαια – όπως έγινε με την Κύπρο – μπορεί τελικά να χρειαστεί. Αν ήθελε να πάρει κάτι με πόλεμο, υπήρχαν άπειρες ευκαιρίες τα τελευταία 100 τουλάχιστον χρόνια. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική επίσης δεν έχει κομματικά πρόσημα. Ποτέ δεν διαφώνησαν στην πράξη Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι σε αυτό τον τομέα ούτε αναίρεσε ποτέ ο ένας την πολιτική του άλλου όταν ανέλαβε την εξουσία. Ο μόνος λόγος που οι “γνωστοί” σκοτεινοί κύκλοι προέκριναν τελευταία στιγμή τον Τραμπ έναντι της Καμπάλα στις τελευταίες εκλογές, ήταν ότι ο Τραμπ θα έκανε τη δουλειά γρηγορότερα.
Το κινητό εντωμεταξύ μού διόρθωσε την Καμάλα (μόλις το ξαναέκανε) σε Καμπάλα. Σιωνιστικός δάκτυλος!
Εν τω μεταξύ, το τι μαλακία εισρέει στο δημόσιο διάλογο απ’ αφορμής “Καποδίστρια” δεν περιγράφεται. Ακόμα και άνθρωποι που σχετικά σεβόμουνα, αναδεικνύονται σε “γέρο-ξούρες” στην καλύτερη περίπτωση. Οι τύποι μεταφέρουν αυτούσια την άνοια και το πολιτικό κατιναριό του σήμερα στο 1829, στολίζοντας με την πιο γελοία εμπάθεια και τους πιο απίστευτους χαρακτηρισμούς τους αντιπάλους του ΙΚ, λες και τους έχουν ολοζώντανους μπροστά τους. Με το σκεπτικό, εννοείται, ότι …οι σύγχρoνοι είναι κατευθείαν απόγονοί τους.
Δεν παραλουθώ τη συζήτηση, φαντάζομαι όμως λίγο πολύ την ατμόσφαιρα. Μια.. οδυνηρή πάντως λεπτομέρεια του καθεστώτος Καποδίστρια ήταν ότι στο σχολείο εφαρμοζόταν συστηματικά η φάλαγγα🦶 ως παιδαγωγική μέθοδος🥴
Ρε τώρα ο τύπος ήταν “αυταρχικός” ως εκεί που δεν παίρνει – και το πρόβλημα ήταν ότι δεν ήταν …περισσότερο, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.
Εδώ μόλις τώρα άκουγα από πυλώνα της πολιτικής επιστήμης εν Ελλάδι ότι ο Καποδίστριας ήταν …οπαδός της αμεσοδημοκρατίας. Και λίγο αργότερα, δια στόματος του ιδίου, ότι δεν υπάρχει πουθενά απόδειξη ότι οι Βυζαντινοί θεωρούσαν εαυτούς συνεχιστές των Ρωμαίων. Και όλα αυτά να τα παρακολουθεί εκστατικό το βούρλο που του έπαιρνε τη συνέντευξη, σχολιάζοντας κάθε τόσο τη “σημαντικότητα” όσων άκουγε από τον “έμπειρο μελετητή” και “σοφό επιστήμονα”. Talking Twilight Zone here.
Σε ποιον αναφέρεσαι αν επιτρέπεται?
Στον Κοντογιώργη, δυστυχώς. Τον οποίο συμπαθώ κι όλας. Έχω αναφερθεί παλαιότερα και ευνοϊκότατα σ’ αυτόν, έχω και βιβλία του.
Τώρα έχουμε ένα ακόμα λόγο να απεχθανόμαστε τον Κούλη / “βέλος” στη φαρέτρα του πολιτικού μας virtue singling : είναι κατευθείαν απόγονος του Κοραή και του Μαυροκορδάτου!
…Και όλα αυτά διανθισμένα από αναθεματισμούς διάφορων Κοραήδων και Μαυροκορδάτων, σε κλίμα παρανοϊκής αναβίωσης εμφυλίου “συνταγματικών” και “καποδιστριακών”, καλλιεργούμενο από σύσσωμη την περί τον Σμαραγδή διανόηση.
Truth be told από σένα τον έμαθα τον εν λόγω. Anyway σύμβολα κυρίως αναζητούν οι άνθρωποι στο παρελθόν προς επίρρωση των υφιστάμενων σχέσεων φιλίας-έχθρας. Η σχετική έστω “αντικειμενικότητα” είναι το τελευταίο που τους ενδιαφέρει.
Ακριβώς. Επιπλέον, τύποι σαν τους προαναφερόμενους εστιάζουν σε προβλήματα εγγενή στην ανθρώπινη φύση και ως εκ τούτου άλυτα, κομίζοντας “λύσεις” εν είδει προφητών – θεμελιωτών θρησκειών etc.
Ως προς την Τουρκία, το ότι η “δική μου” άποψη αποτελεί κοινό τόπο δε σημαίνει ότι είναι και λάθος (όπως συχνά ισχύει σε τέτοιες περιπτώσεις…) ούτε και ότι οι προσεγγίσεις όλων των “συμφωνούντων” είναι οι ίδιες. Παρεμπιπτόντως, προχτές ακόμα, φρεγάτα των σκατάνθρωπων παρενόχλησε ελληνικό σκάφος που έκανε “εργασίες πόντισης καλωδίου” μεταξύ Νάξου και Αστυπάλαιας (!) στέλνοντας μήνυμα ότι η περιοχή είναι “τουρκιής δικαιοδοσίας” (ευτυχώς αγνοήθηκε). Δηλαδή μιλάμε για …sick motherfuckers εδωπέρα, όχι παίξε-γέλασε.
Ως προς τους Αμερικανούς : είναι δεδομένο ότι οι Democrats εκοιμώντο τον ύπνο του δκαίου ως προς την Κίνα, ακόμα και στη διάρκεια της πρώτης θητείας του Trump
https://youtu.be/dew9qqoAM9A?si=u1GGw4KIEaJmsMKr
Θυμάμαι επίσης υπουργό τους λίγο αργότερα απ’ τη στιγμή του παραπάνω βίντεο, με Biden πρόεδρο, να αποδίδει τα “εύσημα” στον Trump για τον αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ με Κίνα ως Νο 1 αντίπαλο. Αυτό σε αντίθεση με τη …Ρωσία που “φοβόντουσαν” * οι αντίπαλοί του – η ίδια η παρουσίαση του DT άλλωστε ως …Putin’s puppet, σ’ αυτό το κόνσεπτ υπαγόταν …και υπάγεται.
* Και εξακολουθούν να “φοβούνται” κατά ένα ποσοστό – όχι μόνο Δημοκρατικοί αλλά και Ρεπουμπλικάνοι (war mongers both – μίσθαρνα του στρατοβιομηχανικού συμπλέγματος)