Κανονικά θα έπρεπε να ντρέπεται κανείς (ή έστω, να βαριέται) να ασχοληθεί με υποθέσεις που αφορούν την “ελληνική πολιτική σκηνή”. Του …πολυαναμενόμενου κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού συμπεριλαμβανομένου. Έρχονται όμως κάποιες στιγμές που δεν αντέχεις. Θέλοντας και μη, ζεις στο τρελοκομείο στο οποίο μετασχηματίζεται ο κόσμος. Σ’ αυτό τον κόσμο – ίδρυμα ελέω “σόσιαλ” μίντια, ο κάθε τρόφιμος έχει ανά πάσα στιγμή κάτι να πει, να σχολιάσει, να δείξει ή να αποδείξει.
Διαβάζω τα σχόλια της κυρίας Κωνσταντοπούλου για την πολιτική δραστηριοποίηση της (πρώην) πελάτισσας της : «Είμαι η πρώτη που το είπε αυτό (σ.σ. ότι η ΜΚ θα κάνει κόμμα) όταν την ρωτούσαν κι εκείνη το διέψευδε. Είναι δικαίωμα κάθε πολίτη να συμμετάσχει στα πολιτικά δρώμενα. Δεν ανησυχώ, η Πλεύση Ελευθερίας έχει σταθερή πορεία και συνέπεια. Δεν θα με δείτε ποτέ να αντιδικώ με συγγενή που συμμετέχει στον αγώνα αυτό».
Η δήλωση της κυρίας Κωνσταντοπούλου, η οποία κατά την ανειδίκευτη άποψή μου αποτελεί άτομο διαταραγμένο – βαρύτερα απ’ το σύνηθες – δεν είναι το θέμα εδώ. Το θέμα είναι αυτά που με έκανε να θυμηθώ :
Η κυρία Καρυστιανού έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι δε θα συνεργαστεί με κανέναν εμπλεκόμενο στο πολιτικό σύστημα. Αυτό είναι σαφές ότι (δεν μπορεί να μη) συμπεριλαμβάνει την κυρία Κωνσταντοπούλου, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν, τέως πρόεδρο της Βουλής και νυν αρχηγό κόμματος.
Την οποία επομένως, και σύμφωνα με τις κατά καιρούς δηλώσεις της, η ΜΚ θεωρεί : φερέγγυα αφενός για να στηρίξει δικανικά τη σημαντικότερη υπόθεση της ζωής της, αφερέγγυα αφετέρου για να της αναθέσει ρόλο σε πολιτικό σχηματισμό. Του οποίου σχηματισμού “παρεμπιπτόντως” σταυροφορικό καθήκον είναι η κάθαρση της δικαιοσύνης.
Η ψύχρανση / σταδιακή απόσυρση της εντολής από την (πρώην) δικηγόρο της συνέπεσε χρονικά με τον προσανατολισμό της ΜΚ σε ρόλο πολιτικού παράγοντα.
Αλλά το, ηθικής φύσεως τουλάχιστον, πρόβλημα παραμένει : Πώς μπορούσε κατ΄αρχήν η κα Κωνσταντοπούλου να είναι εκπρόσωπος ενός συλλόγου συγγενών θυμάτων σε δικαστικό αγώνα εναντίον της κυβέρνησης, όντας αρχηγός αντιπολιτευτικού κόμματος, με άμεσο πολιτικό συμφέρον δηλαδή από μια καταδικαστική έκβαση; η ίδια η επιλογή της άρα απ’ την κυρία Καρυστιανού, εμφανίζει την περί δικαιοσύνης αντίληψη αυτής της τελευταίας ελαφρώς ανορθόδοξη.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Μα τι έχουν πάθει όλοι πια με την Καρυστιανού κι έχουν πέσει με τα μούτρα να τη φάνε? Λες και δεν είναι δικαίωμα του οποιουδήποτε να κάνει κόμμα και να κατέβεί στις εκλογές.
Νομίζω ότι “το ζητούμενο” όχι μόνο με τη ΜΚ αλλά γενικώς και αορίστως, είναι αφορμές εκτόξευσης χολής και όξους …από κάθε κατεύθυνση. Η καθοδός της βέβαια στην πολιτική προσφέρει εν αυθονία τα σλόγκαν, με κυριότερο το περίφημο “εργαλειοποιεί το θάνατο του παιδιου της!” H προσφορά των social media στην Ελλάδα αφορά στο ότι μ’ αυτά κάθε “πολίτης” έχει γίνει κι ένας μικρός Φώσκολος – εκτός από πολιτικός σχολιαστής, γεωστρατηγικός αναλυτής etc etc.
Προσωπικά έχω αρχίσει κάπου να τη συμπαθώ ακριβώς εξαιτίας της άνευ προηγουμένου λασπολογίας από άτομα που δεν δικαιούνται να κρίνουν κανένα. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που είχες πάθει εσύ με τον Τραμπ. Ελπίζω βέβαια να μη δικαιώσει κι αυτή όπως ο Τραμπ τους επικριτές της!
Άσε γιατί με τον Τραμπ έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι ο τύπος έχει πάθει …Μπάιντεν. Και εν τω μεταξύ, ρετάρει που ρετάρει, έχει εκειπέρα και τους φιλοϊσραηλινούς των MAGA που τον υποδαυλίζουν (ΤΩΡΑ είναι η στιγμή, ΤΩΡΑ είναι η ευκαιρία, αν δεν επιτεθούμε ΤΩΡΑ θα χάσουμε το μομέντουμ και δε συμμαζεύεται) και γενικώς το πράγμα δεν ξέρω πώς ακριβώς μπορεί να ελεγχθεί. Αυτό που κάνει με τους δύστυχους Ιρανούς (“keep up the fight, help is on the way” κλπ.) είναι ίσως το πιο ασυγχώρητο που έχει υποπέσει στην αντίληψή μου από καταβολής ενασχολήσεως μαζί του. Γιατί τους σπρώχνει να συνεχίσουν να σκοτώνονται, κάτι που στην πραγματικότητα είναι η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για το “help” της υποθέσεως. Αισχρά πράγματα δηλαδή.
Ναι δεν ξύπνησε καλά με τη νέα χρονιά. Και προφανώς με τον καιρό θα γίνεται χειρότερος. Κάπου ήταν βέβαια και αναπόφευκτη εξέλιξη από τη στιγμή που το μπλοφάρισμα δεν είχε την επιτυχία που περίμενε. Είναι αναγκασμένος δηλαδή να κάνει πράξη τις απειλές του, αλλιώς θα τον γράφουν όλοι σταρχίδια τους. Επιπλέον η παρέα με τον Πούτιν πιθανότατα του έβαλε ιδέες του τύπου “σα να δείχνω μαλακούλης μπροστά του, κάτι πρέπει να κάνω γιαυτό.. και σύντομα!”
Ως προς την Καρυστιανού, εννοείται ότι κι εγώ έχω αρχίσει να τη συμπαθώ. Και όχι μόνο βάσει του one against all, αλλά και γιατί, στο φινάλε από πλευράς IQ είναι, επαναλαμβάνω, πολύ πάνω απ΄το μέσο “Έλληνα πολίτη”. Και απ’ τα μέλη της κουραδοκυβέρνησης – και της κουραδοβουλής εν γένει. Αυτό που μένει να φανεί είναι ποιες πολιτικές φιγούρες θα επιλεγούν να πλαισιώσουν το “κίνημα” (πρέπει απαραιτήτως να υπάρξουν τέτοιες).
Ο καραγκιόζης πάντως που μου είχες επισημάνει τη συνέντευξή του, ο Καραχάλιος με τ’ όνομα, έχει ξεσαλώσει πλέον εναντίον της ΜΚ, πράγμα που σημαίνει ότι οι …πρώην εργοδότες του Σαμαράς, Μπουχέσας, είναι τρομοκρατημένοι.
…Ακόμα και την επιλογή του crazy creature σε ρόλο δικηγόρου μπορεί να την κατανοήσει κανείς, λόγω της κατάστασης της ΜΚ τη συγκεκριμένη περίοδο, λίγους μήνες μετά το δυστύχημα.
Καλά ο συγκεκριμένος τόχει ξεφτιλίσει με τη λασπολογία. Δεν αποκλείεται να έχουν δίκιο εκείνοι που λένε ότι ο τύπος έχει φάει.. χυλόπιτα😁
Αυτό που σκέφτομαι ώρες-ώρες είναι ότι όλα όσα συμβαίνουν από μια στιγμή και μετά δεν αποτελούν παρά την παρανοϊκή εκδίκηση του Τραμπάκουλα …γιατί δεν βραβεύτηκε σαν ειρηνοποιός όπως ο Ο’ Μπάμιας.
Τον φαντάζομαι σαν ήρωα sci-fi horror comedy, στην τελευταία σκηνή της οποίας, μόνος του στο Λευκό Οίκο, με γλώσσες φωτιάς έξω απ’ τα παράθυρα, πατάει το “κουμπί” μονολογώντας : “έπρεπε να μου είχατε δώσει αυτό το Νόμπελ!”
Σα να τον βλέπω ήδη μπροστά μου!(όσο.. μεγαλόψυχα παραχωρημένο από τον ίδιο κι αν ήταν τελικά το Νόμπελ Πολέμου)
Αν πρέπει πάντως να διεκδικήσω τίτλους προφητείας για μία μόνο από τις κατά καιρούς βαρύγδουπες δηλώσεις μου, αυτή θα ήταν ότι εχθρός της πολιτικής ορθότητας – της πανδημικής κορύφωσης περιλαμβανομένης par excellence – είναι στην πραγματικότητα ο πόλεμος. Και ότι θα έρθει ως εκ τούτου σύντομα η μέρα που θα σκεφτόμαστε τις woke γελοιότητες με.. νοσταλγία.
So be careful what you wish for!
Τι να πω, ο πόλεμος (aka …total annihilation) αρχίζει να μη φαίνεται τόσο παρανοϊκό σενάριο όταν έχεις ένα μάτσο παρανοϊκούς ηλίθιους να περιφέρονται σαν ηγέτες. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι (ο κοντός, ο σχιστομάτης και) ο Τραμπ τουλάχιστον δεν έχει παραφρονήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να κάνει τις “απαραίτητες ενέργειες”.
Το περί παραχώρησης του Νόμπελ πάντως δε δείχνει να υποοστηρίζεται από τη συμπεριφορά του προς την whatshername. Απ΄την οποία ανέμενε υποτίθεται να του αφιερώσει / χαρίσει το Νόμπελ και, επειδή δεν το έκανε, απέσυρε την εμπιστοσύνη του σ’ αυτήν. Πιθανολογεί κανείς ότι η κυρία whatshername έχει κάνει ενταντική προπόνηση στς π…ες, εν όψει της επίσκεψής της στο Λ. Οίκο, σήμερα.
Για τη συγκρότηση του Ρώσου και του Κινέζου δεν έχω αμφιβολίες, για την υπομονή τους όμως έχω. Τις πραγματικές προθέσεις του Τραμπ από την άλλη – στο βαθμό φυσικά που έχει καν τέτοιες – είναι αδύνατο να τις γνωρίζει κανείς, δεδομένου ότι ο άνθρωπος είναι παθολογικός ψεύτης και δεν αισθάνεται την παραμικρή ανάγκη να είναι συνεπής με τον εαυτό του. Αστάθμητο παράγοντα θεωρώ επίσης και τους Ευρωπαίους.. ηγέτες, με την έννοια ότι τη μαλακία είναι αδύνατο τελικά να την προβλέψεις.