…Το αγαπημένο του συγκρότημα, τον καιρό που άρχισα να διαβάζω τον ΗΧΟ, παιδάκι στα mid-70s, ήταν οι Moody Blues. Και ήταν το πρώτο από τα τόσα που έμαθε σε μένα, και τόσους άλλους. Οι αναμνήσεις από τις στιγμές της προσωπικής μας συναναστροφής είναι άφθονες, και πολύτιμες.
Δεν ήταν ένας …ποπ γραφειοκράτης όπως η πλειονότητα των “συναδέλφων μας”, σ’ αυτή τη χώρα και όχι μόνο. Η διαφορά υποθέτω ήταν ότι δε ζούσε από τη μουσική, αλλά μέσα σ’ αυτήν.
Και ακριβώς το ότι παρέμεινε ο αγνός φαν ήταν που τον ξεχώριζε, μαζί με την άφθαστη πένα, τη διεισδυτικότητα της σκέψης του…
…και το ότι ήταν αυτός, ο Αργύρης Ζήλος, που ξεκίνησε την υπόθεση “μουσική δημοσιογραφία στην Ελλάδα”.
Timothy Leary’s dead.
No, no, no, no, He’s outside looking in.
Timothy Leary’s dead.
No, no, no, no, He’s outside looking in.
He’ll fly his astral plane,
Takes you trips around the bay,
Brings you back the same day,
Timothy Leary. Timothy Leary.
Timothy Leary’s dead.
No, no, no, no, He’s outside looking in.
Timothy Leary’s dead.
No, no, no, no, He’s outside looking in.
He’ll fly his astral plane,
Takes you trips around the bay,
Brings you back the same day,
Timothy Leary. Timothy Leary.
Along the coast you’ll hear them boast
About a light they say that shines so clear.
So raise your glass, we’ll drink a toast
To the little man who sells you thrills along the pier.
He’ll take you up, he’ll bring you down,
He’ll plant your feet back firmly on the ground.
He flies so high, he swoops so low,
He knows exactly which way he’s gonna go.
Timothy Leary. Timothy Leary.
He’ll take you up, he’ll bring you down,
He’ll plant your feet back on the ground.
He’ll fly so high, he’ll swoop so low.
Timothy Leary.
He’ll fly his astral plane.
He’ll take you trips around the bay.
He’ll bring you back the same day.
Timothy Leary. Timothy Leary.
Timothy Leary. Timothy Leary.
Timothy Leary.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τι ζώδιο ήταν ο μακαρίτης?
Τοξότης. Δηλ, καλός (και φιλότιμος) συζητητής, πλακατζής, και γενικά πολύ ευχάριστος ως παρέα.
…Παρά τρίχα δηλ. να τελευτήσει στη “δική του” περίοδο. Ο Φράγκος απ’ την άλλη ήταν Σκορπιός.
Σπανιότατα μπορώ να μαντέψω τους τοξότες εκ των προτέρων. Κι ας είναι η εξ αίματος οικογένειά μου όλη τοξότες. Ή μπορεί και γιαυτό ακριβώς.
Εμένα έχουν υπάρξει μερικοί από τους καλύτερους φίλους μου και μερικοί απ’ τους χειρότερους εχθρούς μου – μιλάω για άνδρες, οι γυναίκες είναι οι Νο 2 μου παγίως …μετά τις Κριούς.
…Τους διακρίνω συνήθως εύκολα, κυρίως από ένα συγκεκριμένο είδος “σπιρτόζικου” βλέμματος. Το είχε και ο εκλιπών, αν και προς το σκοτεινότερο.
Ελπίζω η τύχη να μη με φέρει αντιμέτωπο με κείμενα για τον εκλιπόντα, γραμμένα από διάφορους, για τους οποίους (στο 99% των περιπτώσεων τουλάχιστον) τον έχω ακούσει να λέει τα χειρότερα – και λίγα έλεγε. Όπως έχει αναφέρει άλλωστε “Η σημερινή παρακμή του επαγγέλματος, οφείλεται στο ότι όλοι πλέον …γράφουν. Όλοι έχουν τη δυνατότητα να πετάξουν το μακρύ και το κοντό τους“.
Το αυτό και ακόμα περισσότερο ασφαλώς συμβαίνει με τη μουσική, imho – εξ ου και ...A.I. music generator takes central stage.
Κανά δύο που πέτυχα σήμερα, είναι κατά λέξη αντιγραφές από παλιότερες συνεντεύξεις του. Όχι ότι έδωσε και πολλές.
Σε γενικές γραμμές πάντως, αυτό που ισοφάριζε διάφορα κολλήματα που είχε (όπως όλοι μας), ήταν η ανιδιοτέλεια και η φιλοτιμία με την οποία προσέγγιζε το θέμα, σε αντίθεση με την απίστευτη ελαφρότητα (trust me I know) της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων του χώρου. Για να μη μιλήσω για την ασχετοσύνη αλλά και την αλητεία κάποιων “προβεβλημένων” απ’ αυτούς.
Του χρωστάω ότι με υποστήριξε σταθερά εξ αρχής “σαν καλλιτέχνη” : μου είχε κάνει ήδη δυο ραδιοφωνικές εκπομπές με demo μου πριν φτιάξω το συγκρότημα, και έβαλε το δίσκο των Blue Light δίσκο του μήνα στον τότε ΗΧΟ, πράγμα ψιλοπρωτοφανές όσο νά’ναι. Αλλά και τα MK-O τα πρόβαλλε πολύ στο Αθηνόραμα.
Το άλλο που του χρωστάω είναι ότι είχε προσδώσει “απόλυτο κύρος” στον ΗΧΟ, με αποτέλεσμα όταν κόποια στιγμή ανέλαβα εγώ, να έχω άψογη συνεργασία με τις δισκογραφικές, όντας ταυτόχρονα τελείως …αδιάφθορος, σε αντίθεση με διάφορα σούργελα άλλων “μουσικών” μέσων.
Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για τον εκλιπόντα, έστω κι αν τον γνώρισε αποκλειστικά και μόνο από τα γραπτά του όπως εγώ. Στην τελευταία του συνέντευξη πάντως (που έτυχε να διαβάσω πριν από λίγες βδομάδες) εξέφρασε το παράπονό του ότι nobody knows you when you’re down and out.
Ντάξει, υπάρχουν και χειρότερα. Από την άλλη το …”nobody” …ελέγχεται για να πω και του στραβού το δίκιο. Ένα κοινωνικό κύκλο πάντα τον είχε, του οποίου ήμουν άλλωστε “αντεπιστέλλον μέλος”.
Είσαι τυχερός. Κι εγώ πάντως με τον τρόπο μου τυχερός αισθάνομαι που τον βρήκα στο δρόμο μου.
Μια άγνωστη λεπτομέρεια ήταν ότι, κάποια στιγμή στα late 00s είχε προκύψει σχέδιο εκ μέρους του Αργύρη για νέο περιοδικό αποκλειστικά μουσικό, για την αρχισυνταξία & ανάληψη του “κλασικού” section του οποίου μου είχε κάνει πρόταση. Εννοείται ότι είχα δεχτεί τρέχοντας (στην κατάσταση που είχε περιπέσει ήδη τότε ο ΗΧΟΣ, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί*) αλλά ο “χρηματοδότης” της υποθέσεως απεσύρθη τελικά με ελαφρά πηδηματάκια. Ακόμα σκέφτομαι καμιά φορά πόσο ground breaking θα μπορούσε να είναι αυτό το πράγμα. Αλλά οι καιροί …άλλαζαν δραματικά ήδη από τότε.
* Εν τέλει, με την κατάρρευση των Τεχνικών Εκδόσεων, βρέθηκα όπως και άλλοι όχι απλώς χωρίς αποζημίωση μετά από 20 χρόνια, αλλά χωρίς καν δυνατότητα ταμείου ανεργίας, καθότι η εταιρία απλώς δεν πτώχευσε ποτέ, ούτε και μας απέλυσε. Απλώς έκανε …διακοπή εργασιών or something. Πιθανολογώ ότι είμαι ο μόνος (τόσο ηλίθιος που) δεν κινήθηκε ποτέ δικαστικά εναντίον τους.
Μουσικό (χάρτινο) περιοδικό στα late 00s θα ήταν χωρίς την παραμικρή αμφιβολία θνησιγενές. Δεν ξέρω επίσης κατά πόσον σε περίπτωση δικαστικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων σου δεν θα έχανες απλώς τα λεφτά σου σε δικηγόρους. Anyway ούτε ο Αργύρης ούτε ο Σωκράτης (και οπωσδήποτε ούτε ο υποφαινόμενος!) θα μείνουν στη μνήμη των ανθρώπων για το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο.
Θα υπήρχε και διαδικτυακή παράμετρος του μηδέποτε εκδοθέντος εντύπου.
…Ως προς τις αποζημιώσεις πάντως, κάποιοι άλλοι που ξέρω ότι διεκδίκησαν, όλο και κάτι έβγαλαν.
Anyway, όντως, από επιχειρηματικό δαιμόνιο fuck it and leave it. Και από …επικοινωνιακό ταλέντο γενικότερα, “διαχείρισης εαυτού” που λένε.
Η συνταγή της επιτυχίας:
50% marketing
40% τύχη
10% ταλέντο (προαιρετικό)
Η συνταγή της αποτυχίας:
[I’m working on it] 😁
Καλά την σήμερον ημέρα δεν ξέρω τι νόημα έχει να αναζητεί κανείς την επιτυχία (πιθανώς αυτοί που το κάνουν ξέρουν καλύτερα – I hope so anyway).
Φαντάσου ότι από τα mid-80s που έφτιαξα τους Blue Light κυκλοφορούσε εν είδει ανεπίσημου, και …βολικού ομολογουμένως, δόγματος, το περίφημο “γιατί να σκας για ο,τιδήποτε, αφού ο κόσμος σε λίγο τελειώνει;” Επρόκειτο για τη δεύτερη περίοδο έξαρσης του συγκεκριμένου συνθήματος στους κόλπους της “νεολαίας” – η πρώτη, στο Αμέρικα, ήταν στα late ’50s.
Ααχ..🙄 Οι μακάριες εποχές της ψυχροπολεμικής αθωότητας!😇
Πιθανώς σε κάτι τέτοιο οδηγούμεθα ξανά (από ψυχροπολεμικής απόψεως), μόνο που η “αθωότητα” έχει δώσει τη θέση της στην κλινική ηλιθιότητα.
Ως προς τον κυρ-Αργύρη πάντως, χάριν ακριβολογίας …το επιχειρηματικό πνεύμα, του ήταν αχρείαστο : το οικονομικό το είχε λυμένο a priori, καθ’ ότι (μεγαλο-)εισοδηματίας.
Είναι πολλά του αιώνος μας τα χρέη, που έλεγε τον.. προηγούμενο αιώνα την ίδια περίπου εποχή ο ποιητής.
Η πλάκα είναι ότι προ τριώρου or something άκουγα μια μελοποίηση της ‘Δικαίωσης’ του ιδίου από την Ηδύλη Τσαλίκη, από τους αγώνες τραγουδιού της Κέρκυρας αν κατάλαβα καλά. Θα ήταν συμπαθέστατη αν έλειπαν διάφοροι τριγμοί και …γρυλισμοί από τη φυσαρμόνικα και άλλα όργανα – τη ενορχηστρωτική επιμελεία προφανώς του Χατζιδάκι αλλά με τη διαμεσολάβηση μιας τραγικής ηχοληψίας.
Μόλις το άκουσα κι εγώ. Σα να έφερνε λιγάκι σε.. Girl from Ipanema.
Εντάξει, για να εξηγούμεθα : όταν λέω για “καλή μελοποίηση” εννοώ ότι πρόκειται απλώς για καλή μουσική. Η διαφορά μιας καλής μελωδίας από μια καλή μελοποίηση ειναι εμφανής στη συντριπτική πλειονότητα των μελοποιήσεων των θεόπνευστων Ελλήνων Δημιουργών. Να θυμίσω απλώς την “περιωπή” στην οποία είχε ο Σεφέρης τις μελοποιήσεις του Θεοδωράκη. Οι οποίες δεν παύουν βέβαια να είναι εξαιρετικές μελωδίες.
Το θέμα είναι ότι έριξα μια ματιά σε βιντεάκια αυτού του διαγωνισμού, όπου διακρίνονται δόσεις ταλέντου και καλλιτεχνικού ήθους, ουδεμία σχέση έχουσες με “αυτό” που επιβλήθηκε σιγά-σιγά στο ελληνικό κοινό σαν αντίπαλο δέος του σκυλάδικου. Κάτι που σπανίως, αν ποτέ, επισημαίνεται είναι η πλήρης ταύτιση της θεματολογίας του “ποιοτικού”, “έντεχνου”, whatnever τραγουδιού (των ’80s και ιδίως των ’90s) με εκείνη του σκυλάδικου: αμιγώς ερωτική …του κώλου.
Δεν αναφέρθηκα υποτιμητικά στην ομοιότητα με το Girl from Ipanema. Ίσα ίσα μου φάνηκε αξιοσημείωτη για τα ελληνικά δεδομένα. Σήμερα μάλιστα που διάβασα μια συνέντευξη της εν λόγω κυρίας – την οποία γνώριζα μόνο σαν όνομα – διαπίστωσα ότι όντως επηρεάστηκε από τη βραζιλιάνικη τζαζ. Anyway για μένα το πρόβλημα της ελληνικής μελο-ποίησης εντοπίζεται στην αδιαφορία για τη δημιουργία ενός μουσικού κλίματος που να εκφράζει στο μέτρο του δυνατού την αίσθηση, το πνεύμα και την πρόθεση του ποιήματος. Λες και κάθε εικαστική αναπαράσταση μιας ποιητικής εικόνας θα πρέπει να είναι αδιακρίτως κλασικιστικής νοοτροπίας or something. Εννοείται ότι δεν λείπουν οι εξαιρέσεις. Η συγκεκριμένη μελο-ποίηση πάντως κατά τη γνώμη μου λειτουργεί, αφού η αντίθεση μεταξύ της αθώας μελωδίας καί του πεισιθάνατου στίχου ανταποκρίνεται στον ειρωνικό και παιγνιώδη χαρακτήρα της ποίησης του Καρυωτάκη.
Δεν είχα θεωρήσει το σχόλιο υποτιμητικό. Κατά τ’ άλλα, το ότι σπανίως αισθάνομαι ως επιτυχημένη μια μελοποίηση …με όρους μελοποίησης & όχι απλώς καλής μουσικής, και αυτό ισχύει ακόμα και για τον κόσμο της όπερας (σπανίως ασχολούμαι σοβαρά με τους – κοινότυπους συνήθως – στίχους των λιμπρέτων) μπορεί και να έχει σχέση με την ουσιαστική αδιαφορία μου για το θέμα : οι στίχοι ουδέποτε με απασχόλησαν ιδιαίτερα ούτε σ’ αυτό που κάνω ο ίδιος. Στα τραγούδια ξεκινούν τουλάχιστον, σαν “αναγκαίο κακό”, άσχετα αν σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν σε αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Αλλά σημαντικό μέρος της όποιας συνθετικής δραστηριότητάς μου αφορούσε πάντα instrumental υλικό, το οποιο συν τω χρόνω αποτελεί τον κανόνα.
Η μελοποίηση της ΗΤ μου φαίνεται συμπαθής και ως μελοποίηση. Αρκετά αξιόλογη είναι επίσης με το ίδιο κριτήριο η της Πλάτωνος, ξανά στον ΚΚ. Αλλά και της ιδίας στον Καβάφη είχε λόγο υπάρξεως, ακόμα και σαν μελοποίηση (οι Έλληνες κριτικοί, εντός και εκτός εισαγωγικών, φρόντισαν να την ισοπεδώσουν).
Αυτή που αποτελεί το ναδίρ της φρικωδίας και της αθλιότητας είναι η “μελοποίηση” του Αλεξανδρινού από το Δημήτρη Παπαδημητρίου, “συνθέτη” του Ιδρύματος Ωνάση. Της είχα αφιερώσει ολόκληρη την επιφυλλίδα μου στον ΗΧΟ όταν είχε κυκλοφορήσει.
Την επιφυλλίδα σου τη θυμάμαι μέσες άκρες, τη μελοποίηση του Συνθέτου πάλι όχι – and for good reason I guess. Ούτε κι εγώ πολυενδιαφέρομαι για το στίχο των τραγουδιών, εκτός πια κι αν μιλάμε για καμιά Dylan ή Cohen φάση. Αυτός εξάλλου είναι κι ο λόγος που ψιλοαποφεύγω την ελληνόφωνη μουσική. Αισθάνομαι τη γλώσσα να με καταπιέζει!
Καλά για τη μελοποίηση, αξίζει τον κόπο να την ψάξει κανείς στο YouTube : Αν (είχε) υπάρξει ένα ελληνικό σίριαλ με προδιαγραφές Φώσκολου για τη ζωή του Καββάφη ας πούμε, το συγεκριμένο opus θα χρησίμευε ως ιδανικό του σάουντρακ. Η πλάκα είναι ότι ο εν λόγω ΔΠ ξεκίνησε με κάποιες προδιαγραφές και μου ήταν σχετικά συμπαθής μέχρι μια εποχή. Τώρα, το πώς κατάφερε να εκτελέσει τέτοιο άλμα προς την “πχιότητα”, αποτελεί (ελάσσονος ενδιαφέροντος) μυστήριο.