...Αυτά απ’ την “Ειρήνη Α”, εν μέσω Μεγάλης Εβδομάδας – κορυφαίας στιγμής για τη “Θρησκεία της Αγάπης”, άσχετα αν είναι κάποιος πστός ή όχι. Ακολουθεί πλειάδα οξυδερκών και φιλοσοφημένων σχολίων, όπως:
“Ακριβώς έτσι, και να φανταστούμε πως αυτό το ονειδος σταμάτησε την δεκαετία του 1980..και βέβαια η θρησκεία συνέβαλλε σε αυτό πάντα την γυναίκα την είχε και ακόμα την έχει στα υπόγεια της κοινωνίας“
“Η έννοια του σωστού και λάθους είναι υποκειμενική“
“Ο τρόπος που την προσεγγίζει ο Παπαδιαμάντης, αριστουργηματικος, δεν την κρίνει, προσπαθει να την καταλάβει σύμφωνα με τα πρότυπα της εποχης: φτώχεια, πατριαρχια και ο θεσμός της προίκας θηλιά!“
Κλπ.
Σημειωτέον ότι το επάγγελμα που δηλώνει η “χρήστις” είναι φιλόλογος. Το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο (“Ειρήνη Α”) θα μπορούσε να παραπέμπει στο “Ειρήνη η Αθηναία” – αξίζει να ψάξει κανείς τη συγκεκριμένη ιστορική προσωπικότητα, βαρυνόμενη εκτός των άλλων με υιοκτονία.