Πάνω, έξαλλοι πανηγυρισμοί “του Twitter” για την επιστροφή της πιο γελοίας φυσιογνωμίας από καταβολής ελληνικής τηλεόρασης.
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι για τον “Χριστόφορο”, ήταν ότι πραγματοποιούσε καριέρα στο εξωτερικό – λες και υπάρχει πλέον διαφορά επιπέδου ανάμεσα στο “εκεί” και το “εδώ”, πέρα απ’ το amount των κώλων που πρέπει κανείς να γλείψει για να τα καταφέρει.
Εν τω μεταξύ [κάτω], αναρωτιέμαι: υπάρχουν πραγματικά άνθρωποι που δεν αισθάνονται αναγούλα κάθε φορά που βλέπουν άλλη μια είδηση περί “εξαγοράς” του Twitter; Αμέσως μετά θυμάμαι την Πισπιρίγκου και τη “12χρονη”.