Ούτε συμπαθώ, ούτε αντιπαθώ τον κύριο Αθερίδη, ούτε συμφωνώ με το πνεύμα με το οποίο μιλάει, περίπου ειρωνευόμενος τη διαδικασία της ενσυναίσθησης. Αν αναπαράγω την ανάρτηση είναι η προσέγγιση της “χρήστριας” και, φυσικά, τα σχόλια : Στο περιβάλλον οχετού, στο οποίο έχει μεταπέσει ο πλανήτης χάρη στα social media, η παρωδία ενσυναίσθησης εκλαμβάνεται ως ενσυναίσθηση. Για τη συνέχεια, τη σκυτάλη απ’ τη βλακεία παραλαμβάνει η σύμφυτη αυτής κακία, για να καταδικάσει τον “επιδεικνύοντα” (τον …παρωδούντα την) ενσυναίσθηση εις το πυρ το εξώτερον.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Μεταξύ μας το ίδιο σκέφτηκα κι εγώ για τη συγκεκριμένη κυρία και μάλιστα στα σοβαρά.
Και καλά έκανες. Κι εγώ άλλωστε. Και όλα αυτά σε μια κοινωνία όπου η Παγώνη και ο what’s his name …σε -όπουλος, κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ωραίοι.
…Βασιλακόπουλος!
Τι θυμήθηκες τώρα!
…Για να μη μιλήσουμε για αυτό που είχες πει, το πόσοι άνθρωποι χάνονται κάθε μέρα από ιατρικά λάθη, συχνά τερατώδη, για τα οποία κανείς ποτέ δε μαθαίνει. Τυχαίνει κι έχουν υπάρξει οικείες μου τέτοιες περιπτώσεις, των οποίων η ζωή ήταν …τουλάχιστον το ίδιο πολύτιμη (θου Κύριε…) μ’ αυτήν του Γιώργου Μαζωνάκη.
Εννοείται ότι μιλάω από προσωπική πείρα. Στη σκανδαλώδη περίπτωση της θείας μου μάλιστα το σοκ ήταν τόσο μεγάλο που έκανα πάνω από δεκαετία να ξαναπάω σε γιατρό.
Το ζήτημα βασικά συμπυκνώνεται στο αν είχε δικαίωμα η συγκεκριμένη γιατρός να κάνει την συγκεκριμένη επέμβαση στο ιδιωτικό της ιατρείο. Ερώτημα παρεμπιπτόντως που δεν απαντήθηκε μέχρι στιγμής ικανοποιητικά. Όλα τα υπόλοιπα είναι μπαρούφες. Πεντάλεπτα μίσους που όπως το πάνε θα γίνουν πεντάωρα.