Ακούγοντας τον πάλαι ποτέ προωθητή των αδοκίμαστων εμβολίων πρόεδρο του ιατρικού συλλόγου, αναφερόμενο με σύνεση στα του “ιατρείου”, ενώ οι συνομιλητές του υπερθεματίζουν μιλώντας για “ανθρώπινες ζωές” και “εγκλήματα”, συνειδητοποιείς πως τίποτα νέο δεν προέκυψε απ’ την υπόθεση Μαζωνάκη. Απλώς η επιβεβαίωση όσων ήδη γνώριζαν εκείνοι που ασχολούνται : Επιβλαβέστερη επαγγελματική κατηγορία από αυτή των ρεπόρτερ-δημοσιογράφων, δεν γίνεται να υπάρξει.
Ο κόσμος των ειδήσεων, δηλ. …ο “κόσμος μας”, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα συνοθύλευμα εικόνων και φράσεων, επιλεγμένων με σκοπό την πρόκληση σοκ και δέους : ο θεατής πρέπει να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα ότι δει ποτέ κάτι άλλο από κόντρες, ανατροπές, σφοδρές αντιπαραθέσεις – ορεκτικά στο κύριο πιάτο των στυγερών εγκλημάτων, βιβλικών καταστροφών και Αποκαλυπτκών προβλέψεων.
Όπως επισημαίναμε σε κείμενό μας είκοσι χρόνια πριν, στη …χαραυγή της εποχής των social media (“Έθνος Δημοσιογράφων” – περιοδικό ΗΧΟΣ ΕΙΚΟΝΑ Ιανουάριος 2007), ο τρόπος λειτουργίας της δημοσιογραφίας επρόκειτο να αποτελέσει μοντέλο της “κοινωνίας μας”, σε κάθε της έκφανση. Γιατί τα social media, μια επί το τοξικότερο παρωδία των media, δρομολογoύσαν ήδη τη μετατροπή ενός πλήθους αδαούς και αδιάφορου για “περιττές λεπτομέρειες”, σε καρικατούρες των σταρ της δημοσιογραφίας, σκηνοθετημένες απ΄τους ίδιους τους εαυτούς τους. Ψηφιακή κοινωνία…”αλητών, ρουφιάνων, δημοσιογράφων”.
Ο βαρβαρισμός που διαχέεται έκτοτε, από την ψηφιακή στην …αληθινή κοινωνία, πρόσφατα μόλις άρχισε ν΄ απασχολεί (;) “ερευνητές”, κοινωνιολόγους etc. Κι αυτό, κατά την ταπεινή συνωμοσιολογική μας άποψη, όχι γιατί άρχισαν να ενδιαφέρονται. Απλώς έχει έρθει ο καιρός για μια αλλαγή παραδείγματος, δηλ. για την προοδευτική απόσπαση του πλήθους από τα social, και το σπρώξιμό του στην αγκαλιά μιας Τεχνητής Νοημοσύνης που θα υποκαθιστά ταυτόχρονα την ανθρώπινη επαφή και τις “παραδοσιακές” πηγές της γνώσης – της ειδησεογραφίας συμπεριλαμβανομένης.
Κατα τ’ άλλα, ο βομβαρδισμός (“Ανατροπή στην έρευνα”, “Η απόδειξη ότι οι γιατροί είπαν ψέματα” “Οι αποκλίσεις και τα αναπάντητα ερωτήματα”, “Το μήνυμα που «καίει» τη γιατρό”, “Η ανατριχιαστική περιγραφή της 56χρονης νοσηλεύτριας”…) θα συνεχίζεται, όχι βεβαίως μέχρι να αποκαλυφθεί τι ακριβώς συνέβη (ουδείς ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτό) αλλά μέχρι να εμφανισθεί κάποιο άλλο θέμα εξ ίσου “ζουμερό” και εκμεταλλεύσιμο.
Αυτό που δεν θα ακουστεί, όσο και να κρατήσει αυτή η υπόθεση, είναι το απλούστατο που επισήμανε ο stcigar από την πρώτη στγμή (βλ. σχόλια στο FANS, ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΚΑΙ ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ) : “ Άπειρα ιατρικά σφάλματα – ενίοτε μοιραία και όχι πάντοτε αθώα – διαπράττονται καθημερινά χωρίς να ενοχλείται κανείς. Κατά καιρούς το πράγμα παίρνει αθόρυβα το δρόμο της δικαιοσύνης καταλήγοντας ως επί το πλείστον σε χρηματικές αποζημιώσεις. Οι αιτίες των σφαλμάτων αυτών κυμαίνονται μεταξύ ανθρώπινης ατέλειας, προκλητικής ασχετοσύνης, ακατάσχετης απληστίας και πολιτικών παρεμβάσεων”.
Να προσθέσω απλώς ότι, με το κουτσομπολιό να μένεται, περιστρεφόμενο αποκλειστικά γύρω απ’ τη νομική παράμετρο, η ασυλία των “νομοταγών” της ιατρικής κοινότητας είναι εξασφαλισμένη. Και ας βαρύνονται, πολλοί απ’ αυτούς, με επικεφαλής κάποιους δημοσιολογούντες, για εγκλήματα βαρύτερα απ’ το της Καρνεάδου.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Ιδού η αποφασιστική μαρτυρία που “καίει” την 56χρονη γιατρό:
Γιώργος Μαζωνάκης – Η θεία της γιατρού μιλά για τον χαρακτήρα της: «Ήταν λίγο φιγουρατζού, λίγο εγωίστρια» – Newsbeast https://share.google/oqhYsgHEPn73Rj5QM
Η πλάκα είναι ότι η “μαρτυρία” είναι όντως ανατριχιαστική, όχι βέβαια όπως το εννοεί ο λίγδαμις – “δημοσιογράφος”.
Αναρωτιέμαι καμιά φορά τι κουτσομπολιά θα κυκλοφορούν για μένα στην ιδιαίτερή μου πατρίδα. Όχι ότι θα με θυμούνται και πολλοί.
Τυχαίνει να ξέρω αρκετά απ’ τα σχόλια που με αφορούσαν, αν μη τι άλλο έχοντας συμμετάσχει στον κύκλο δραστηριοτήτων της “ανεξάρτητης σκηνής του ροκ” 🤣🤮
Ήταν κανονικότατα τύπου “θείας γιατρού”. Ένα …μη αντιμετωπίσιμο μείγμα παρανοϊκής κακίας και σοκαριστικής ηλιθιότητας.
Περιορίζομαι απλώς να πω ότι στο πρώτο ραντεβού με τη μετέπειτα “φίλη μου”, mid-80s, άτομα του στενού της κύκλου είχαν προσπαθήσει να την εμποδίσουν να βγει μαζί μου, διατυπώνοντας ανησυχίες που ξεκίναγαν από πρέζες κλπ. και έφταναν, εν πλήρει σοβαρότητι, στην πιθανότητα να τη βιάσω. I kid you not.
Παρεμπιπτόντως, οι ανησυχούντες δεν ήταν του τύπου “θείας απ’ το χωριό”, αλλά …άτομα του χώρου.
Παντού εντωμεταξύ, σε όλα τα μήκη και πλάτη, παρατηρείς το ίδιο φαινόμενο : λιντσαριστικές εκδηλώσεις με επιχειρήματα τύπου της …θείας της γιστρού :
«Την βλέπαμε στην εκκλησία, πολύ στολισμένη, που καμία σχέση για γιατρός»,
«Πήγαινε, τάχα, σε ιατρική, αλλά τι γιατρός βγήκε;»
«Ήμασταν 20-50 γυναίκες στην εκκλησία, στο χωριό, αυτή διέφερε. Είχε το μαλλί ξανθό»
«Καθώς παντρεύτηκε, αυτή ήταν και όχι άλλη στο χωριό. Ήταν εγωίστρια, ήτανε λουσού...»
Υπό την ευεργετική επίδραση των social media, κάθε άνθρωπος σήμερα είναι ένας μικρός όχλος.
Έχουν αποτέλεσμα πάντως. Αποκλειστικά και μόνο με τέτοια επιχειρήματα καταδικάστηκε η Πισπιρίγκου.
Δεν το είχα καταλάβει γιατί δεν είχα ασχοληθεί. Εσύ μου άνοιξες τα μάτια : η συγκεκριμένη φάση ήταν all-time low και παραμένει αξεπέραστη, υπό την έννοια ότι αποτελεί πλέον ρουτίνα.
Για μένα υπήρξε το σημείο καμπής. Είχα “στοιχηματίσει τα πάντα” με το σκεπτικό “αν περάσει κι αυτό, τότε όλα επιτρέπονται”. Και φυσικά έχασα.
Άσχετο : ο Jacky Terrasson, στη φωτογραφία με την Cassandra, δεν φέρνει προς “εξευγενισμένο” Άδωνι Γεωργιάδη;
Θα έλεγα πως.. ναι☺️
Παρεμπιπτόντως μιας και περί Άννας Βίσση προχθές ο λόγος: μόλις θυμήθηκα ότι κάποτε τα είχε με τον Αντώνη το Σαμαρά🙃
Και εν συνεχεία με το Νταλάρα. Μιλάμε ότι απ’ τις γνωστές σχέσεις της τουλάχιστον (Καρβέλας, Σαμαράς, Νταλάρας, Λιβιεράτος, …Δώρος Γεωργιάδης – ‘Αν Ήμουν Πλούσιος…’) προκύπτει ένα γούστο στους άνδρες αντίστοιχο με εκείνο στη μουσική.
Αλλά, για να γίνω λίγο κακούλης, το ίδιο ισχύει και για το δικό τους γούστο. 😃
Πότε δε μου άρεσε. Μη σου πω κιόλας ότι στα νιάτα της ήταν χειρότερη.
Το στυλ της τότε μου θύμιζε μια – θαυμάστριά της – πρώτη ξαδέρφη μου, η οποία όμως ήταν χιλιάδες φορές καλύτερη.
Γάματα κι άστα, γιατί θα γίνω πολύ κακούλης. Το ότι νέα ήταν χειρότερη απ’ ότι αργότερα, πάντως, εννοείται – μετά έπεσε …δουλειά πάνω της, αντάξια μιας “απόλυτης σταρ”.
Το βασικό πρόβημα που είχα πάντα με τη Βίσση, δεν ήταν η εμφάνιση (ούτε αυτή μου αρέσει ούτως ή άλλως). Είναι το απαστράπτον low IQ και κυρίως η τζαμπαμαγκιά που αποπνέει – ίσως και αποτέλεσμα επιρροής του φοβερού (πρώην) συζύγου – …Πυγμαλίωνα. 🤣
Τι να λέμε. Είδα τις προάλλες 1,5 λεπτό από μια συνέντευξη του εν λόγω στο Μπογδάνο και τα χρειάστηκα🫣🙄