“ΕΝΤΕΧΝΟΙ” ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΟΥ GOEBBELS

Ο Οδυσσέας Ιωάννου έχει συνεργαστεί ως στιχουργός με την «αφρόκρεμα» του «έντεχνου ελληνικού τραγουδιού» [όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, το όνομά του θα αντικρίσεις], με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται για τους «φαν» του είδους, και για όσους, όπως εγώ, ξερνάνε με αυτό. Πέραν τούτου, είναι συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Αναδημοσιεύω χθεσινό κείμενό του στο
in.gr. Ως ένδειξη του τι σημαίνει «πνευματικός άνθρωπος» στην Ελλάδα της νέας εποχής.

Η «επιλογή» προσφύγων, η επιλεκτική ευαισθησία, ανάλογα με το ποιος χτυπάει, ποιος επιτίθεται, είναι το κερασάκι στην τούρτα του ωμού «ρεαλισμού». Είναι ο απόπατος του πολιτισμού μας. Οποιο ιδεολογικό πρόσημο κι αν φέρει.
Το διαβάσαμε πολλές φορές αυτές τις μέρες, το θυμηθήκαμε ξανά, συμφωνήσαμε για άλλη μια φορά. «Το πρώτο πράγμα που πεθαίνει σε έναν πόλεμο είναι η αλήθεια». Εννοώντας όχι την αλήθεια στην ηθική ή φιλοσοφική της διάσταση – αυτή πεθαίνει έτσι κι αλλιώς – αλλά την πληροφορία. Την ψεύτικη είδηση, την παραποιημένη φωτογραφία, το στημένο ρεπορτάζ, την επιβολή πλαστής πραγματικότητας για να χωρέσει το ιδεολογικό αφήγημα της ανάλυσης του καθενός.
Σωστά όλα αυτά. Από εκεί και πέρα όμως αρχίζει να αναπτύσσεται ένας κυνισμός που σε κάνει ίδιο με εκείνους που πολεμάς. Είναι πολύ ύπουλος και παίρνει πολλές μορφές. Ανεβαίνει μια φωτογραφία ενός ματωμένου παιδιού στην αγκαλιά της μητέρας του από ένα καταφύγιο και λίγες ώρες μετά, όταν αποκαλύπτεται πως είναι από άλλον, προγενέστερο πόλεμο, αρχίζουν από κάτω να επιχαίρουν διάφοροι και να εγκαλούν όσους διακινούν ψέματα.
Δεν καταλαβαίνω καθόλου. Τι είναι αυτό; Ανακούφιση, χαρά, νίκη;
Στο ερώτημα «πρέπει να διακινούνται ψεύτικες φωτογραφίες;» η απάντηση είναι «όχι βέβαια», αλλά αυτό είναι το θέμα μας; Αμφισβητείς πως σε κάθε πόλεμο υπάρχουν σίγουρα πληγωμένοι άμαχοι απελπισμένοι και μικρά παιδιά ματωμένα στις αγκαλιές των μαμάδων τους; Αμφισβητείς πως απλά δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμη οι αληθινές φωτογραφίες; Τι νομίζεις πως συμβαίνει όταν βομβαρδίζεται μία πόλη; Είναι σπίτι χαλαροί και βλέπουν τηλεόραση; Προς τι η τόση χαρά της αποκάλυψης της παραπλανητικής φωτογραφίας;
Και κάτι ακόμη χειρότερο, είναι αλήθεια σοβαροί όσοι θεωρούν αυτές τις φωτογραφίες εκβιασμό συναισθήματος; Τι διάολο εννοούν πάλι με αυτό; Να μην προσπαθούμε να τους συγκινήσουμε για να λυπηθούν αμάχους που σκοτώνονται ή σακατεύονται; Η απάντηση σε αυτό είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ. Αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός, να συγκινηθούμε, να ευαισθητοποιηθούμε, να σκεφτούμε πως καθαρά από τύχη δεν είμαστε εμείς ανάμεσά τους και με λίγα λόγια μας προσφέρεται μια ευκαιρία να είμαστε άνθρωποι, μην την κλωτσάμε. Και μη φοβόμαστε, δεν πρόκειται να αθροιστούμε σε λάθος πολιτικό ακροατήριο αν συγκινηθούμε. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος να δικαιώσουμε εκείνους που είναι πραγματικά υπεύθυνοι. Άσε που δεν θα μας κάνει κακό πού και πού να αμφιβάλλουμε για κάποιες σιγουριές μας.
Η «επιλογή» προσφύγων, η επιλεκτική ευαισθησία, ανάλογα με το ποιος χτυπάει, ποιος επιτίθεται, είναι το κερασάκι στην τούρτα του ωμού «ρεαλισμού». Είναι ο απόπατος του πολιτισμού μας. Οποιο ιδεολογικό πρόσημο κι αν φέρει.
Τέλος, την πόρτα κλείνουν εκείνοι που με χαρακτηριστική χαλαρότητα και ύφος πολύ μελετημένου, παπαγαλίζουν τη «μεγάλη αλήθεια» πως ο πόλεμος είναι κάτι αναγκαίο και δυστυχώς φυσικό για την ανθρωπότητα γιατί αυτό έχει αποδείξει η Ιστορία μέχρι τώρα. Και καθάρισαν με αυτή την τεράστια κουβέντα…
Βέβαια σπεύδουν να δηλώσουν πως εκείνοι διαφωνούν με αυτό, αλλά τι να κάνουμε που έτσι είναι τα πράγματα. Αν διαφωνούμε όλοι, τότε γιατί έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν; Προφανώς κάποιοι πρέπει να συμφωνούν για να συνεχίζεται.
Ο πόλεμος μπορεί να μην είναι γραμμένος διά παντός στο DNA της ανθρωπότητας. Ίσως να αλλάζει από τους ανθρώπους, να μην είναι κανένας φυσικός νόμος, αλλά ανθρώπινη επιλογή. Η μοιρολατρική αποδοχή του δεν είναι κατ’ ανάγκη βαθιά πολιτική σκέψη. Μπορεί να είναι απλά παραίτηση.


Είναι δύσκολο να πιστέψεις τις ιδέες που διακινεί ο ποιητής στο κακοδιατυπωμένο κείμενό του. Διαβάζοντάς το για δεύτερη φορά [αν βρεις το κουράγιο] βεβαιώνεσαι ότι εννοεί τα εξής: δεν πρέπει κανείς να έχει πρόβλημα με τις
fake εικόνες της αντιρωσικής προπαγάνδας. Στο κάτω κάτω δεν μπορεί, πόλεμο έχουμε …κάπου θα υπάρχουν και οι αληθινές, και κάποια στιγμή θα δημοσιευτούνε. Αλλά και οι τακτικές συναισθηματικού εκβιασμού [της αντιρωσικής προπαγάνδας], πρέπει να μείνουν στο απυρόβλητο : είναι απαραίτητες για την αντιπολεμική μας ευαισθητοποίηση… Άσχετα αν βασίζονται σε οπτικό υλικό πιστοποιημένο ως ψεύτικο.
Αυτά, πριν κλείσει με διάφορα νερουλά και περίεργα περί πολέμου ως μοίρας της ανθρωπότητας.
Θα πει κανείς “παραβιάζεις ανοιχτές πόρτες, κάθεσαι εδώ πέρα και ασχολείσαι με κάποιον που η ανεπάρκειά του
είναι τραγική και ολοφάνερη.
Θα απαντήσω ότι …δεν φταίω εγώ, αν πιο εντυπωσιακό κι από την ανεπάρκεια είναι το “status” του ανδρός.

5
(Visited 97 times, 1 visits today)

2 Comments

  1. EMMANOUEL March 19, 2022 at 12:02 pm

    ` Τετοιου ειδους ρητορικες υπερ μιας ανευ ορων ειρηνης καλλιεργουν (εγω θα πω αθελα τους αν προκειται για ατομα σαν κι αυτον ) ενα κλιμα που καταληγει εν τελει σε συμπερασματα τυπου “ε τι θελετε να κανουμε πολεμο για τα πετρελαια?” , η’ το.”Η Κυπρος κειται μακραν” .. Επ ευκαιρια , το γεγονος οτι ακομα κι οι Ρωσσοι τα χουν βρει μπαστουνια απ την οποια αντισταση των Ουκρανων αποδεικνυει ποσο “μιλημενη” ηταν η ιστορια με την εισβολη στην Κυπρο που σχεδον παραδοθηκε αμαχητι ..
    Για τα εγκληματα πολεμου που γινονται εν καιρω ειρηνης βεβαια ειναι πιο δυσκολο να μιλησει κανεις . Ενα απ αυτα , ας πουμε , ειναι η σπεκουλα που γινεται στις τιμες του ρευματος τελευταια . μην μιλησω για τον κορωνοιο , τα μνημονια, τις διαφορες φουσκες στα χρηματιστηρια κλπ καταστασεις που εχουν στειλει κοσμο στα ταρταρα , εν καιρω “ειρηνης”, επαναλαμβανω ..

    Reply
    1. Oannes March 19, 2022 at 1:21 pm

      Δεν χρειάζεται να πω ότι συμφωνώ 369%, ειδικά για το “Η Κύπρος κείται μακράν”, πόσο μάλλον σε συνδυασμό με την τωρινή “ευαισθητοποίησή μας”.
      Θυμάμαι τον [γκαγκούρη αλλά όπως και να’ χει, απ’ τους άλλους προτιμότερο] Βελόπουλο να μιλάει στο Σκάι για τις παραβιάσεις των Τούρκων, και τη γλοιώδη, “μελιστάλαχτη” φωνή της Αναστασοπούλου να τον διακόπτει “δηλαδή να πάμε σε πόλεμο με την Τουρκία κύριε Βελόπουλε”;
      Ως προς τα εγκλήματα πολέμου εν καιρώ ειρήνης [συμφωνώ 370%] νομίζω ότι με δεδομένο το ηρακλείτειο “πόλεμος πατήρ πάντων” μια χαρά στέκει εδώ [και …όχι μόνο] η αντιστροφή του ρητού του Κλάουζεβιτς : πολιτική = η συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα.

      Reply

Leave a Reply