Τι επιτυγχνάνεται δια της χρησμοποιήσεως του αστυνομικού δελτίου ως κύριας πηγής τροφοδοσίας του δελτίου ειδήσεων; κατ’ αρχήν μια ομοιογένεια, η οποία δια της καθημερινής επαναλήψεως παράγει “κανονικότητα”, λειτουργώντας τρόπον τινά σαν υπνωτικό για το φιλοθεάμον κοινό. Βασικό στοιχείο της “κανονικότητας” αυτής είναι η κυριαρχία της εικόνας της αστυνομίας, πανταχού παρούσας, επιτηρούσας και τιμωρητικής. Αυτό αποτελεί από μόνο του ένα είδος (virtual) αστυνόμευσης – η οποία παρεμπιπτόντως, με μια γρήγορη ματιά στις στατιστικές, δείχνει να λειτουργεί.Ως προς τις ανθρωποκτονίες τουλάχιστον. Οι αλληλοδιαδεχόμενες σκηνές αιματηρού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, ενδοοικογενειακής βίας, βιασμού ανηλίκων και “γυναικοκτονίας”, εναλλασσόμενες με εκείνες από τα θέατρα του πολέμου, συνθέτουν το “ιδανικό” ψυχολογικό οικοσύστημα για τον “πολίτη”. Μόνη διακρινόμενη “διέξοδος” για τον τελευταίο, η οριζόμενη από την συνταγή των σόσιαλ μίντια :χαβαλές, κουτσομπολιό και ελεύθερη (βλ. ασύδοτη) διατύπωση “απόψεων” επί παντός επιστητού …υπό συνθήκες ανωνυμίας και με καλλιτεχνικό ψευδώνυμο.