Ίσως φταίνε τα μεθεόρτια της “θερινής ραστώνης”. Σίγουρα πάντως πρόκειται για ένα από τα θέματα όπου η οργή τείνει να επικαλυφθεί από άλλα συναισθήματα, όπως …πλήξη και αηδία. Ανέθεσα λοιπόν στο Grok την παρουσίαση των συνθηκών που διαμορφώνονται για το μελλοντικό ψηφιακό πολίτη της χώρας – βόθρου aka “Ελλάδας”, με την ευγενική φροντίδα, ποιού άλλου, του (μελλοντικού πρωθυπουργού της – mark my words!) Κυριάκου Πιερρακάκη. Οφείλω να θυμίσω εδώ ότι ο εν λόγω μου είναι σταθερά εξ αρχής και μετά λόγου γνώσεως, ο αντιπαθέστερος των evil clowns αυτής της κυβέρνησης.
Ιδού λοιπόν η “κάλυψη” του θέματος από την A.I., που δε νομίζω να υστερεί σε εμβρίθεια και ελληνικά από εκείνη του μέσου δημοσιογράφου” – εναλλακτικού ή mainstream..

Το θέμα που κυκλοφορεί τις τελευταίες εβδομάδες είναι το νέο Σύστημα Πιστοληπτικής Αξιολόγησης του Δημοσίου, γνωστό και ως «κρατικός Τειρεσίας». Δεν βαθμολογεί γενικά τον «χαρακτήρα» του πολίτη, αλλά την οικονομική του συνέπεια απέναντι στο κράτος: φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, δημοτικά τέλη, ρυθμίσεις οφειλών και ιστορικό πληρωμών.
Η κοινή υπουργική απόφαση υπογράφηκε τον Ιούλιο 2026 από τους Κυριάκο Πιερρακάκη και Δημήτρη Παπαστεργίου. Από τον Σεπτέμβριο ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ζητήσει ηλεκτρονικά, μέσω gov.gr και κωδικών Taxisnet, την έκδοση βαθμολογίας. Το αποτέλεσμα βγαίνει σε 24 ώρες και ισχύει για τρεις μήνες. Με ρητή συναίνεση μπορεί να το δουν και ιδιωτικοί φορείς (τράπεζες, εταιρείες) με τους οποίους συναλλάσσεται το Δημόσιο.
Το σύστημα αντλεί δεδομένα από ΑΑΔΕ (δηλώσεις, εισοδήματα, ΕΝΦΙΑ, βεβαιωμένες οφειλές), ασφαλιστικά ταμεία, δήμους, περιουσιακά στοιχεία, πτωχεύσεις, κατασχέσεις και ιστορικό ρυθμίσεων. Χρησιμοποιεί αλγόριθμους και μηχανική μάθηση για να εκτιμήσει την πιθανότητα ο πολίτης να μην καλύψει μελλοντικές υποχρεώσεις προς το Δημόσιο μέσα στους επόμενους 12 μήνες. Δεν κοιτάει μόνο αν υπάρχουν χρέη σήμερα, αλλά και αν πληρώνονται στην ώρα τους, αν τηρούνται οι ρυθμίσεις και πώς εξελίσσεται το εισόδημα και η περιουσία.
Τα φυσικά πρόσωπα κατατάσσονται σε έξι βαθμίδες (ΑΑ, Α, ΒΒ, Β, Γ, Δ). Οι επιχειρήσεις σε δέκα (από ΑΑΑ έως D). Η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως εργαλείο διαφάνειας και «επιβράβευσης των συνεπών»: το κράτος θα ξέρει καλύτερα με ποιον συναλλάσσεται και θα μπορεί να επιταχύνει διαδικασίες για όσους έχουν καλή εικόνα.
Η αντίδραση ήρθε κυρίως από την αντιπολίτευση και μέρος του Τύπου. Άρθρα και ανακοινώσεις μιλούν για ψηφιακό «φακέλωμα», οικονομικό αποκλεισμό και κίνδυνο να μετατραπεί ο βαθμός σε άτυπο διαβατήριο για δάνεια, ενοίκια, συμβάσεις ή ακόμη και βασικές υπηρεσίες. Κριτικοί τονίζουν ότι μια ασθένεια, απώλεια εργασίας ή καθυστέρηση ενημέρωσης από δήμο μπορεί να ρίξει το σκορ, ενώ η «συναίνεση» στην πράξη συχνά δεν είναι πραγματικά εθελοντική όταν την ζητάει τράπεζα ή πάροχος. Παραλληλίζεται με το κινεζικό σύστημα κοινωνικής πίστωσης, αν και προς το παρόν περιορίζεται στην οικονομική συμπεριφορά προς το Δημόσιο και απαιτεί αίτηση του ίδιου του πολίτη.
Ανοιχτά ερωτήματα παραμένουν: τι συνέπειες θα έχει χαμηλή βαθμολογία σε επιδόματα, ρυθμίσεις ή δημόσιους διαγωνισμούς· πόσο γρήγορα διορθώνονται λάθη· αν το σύστημα θα επεκταθεί αργότερα σε άλλους τομείς. Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων και νομικοί κύκλοι αναμένεται να παρακολουθήσουν στενά την εφαρμογή.
Σε αντίθεση με το γνωστό Point System των οδηγών (πόντοι ποινής στον ΚΟΚ) ή με την πλατφόρμα όπου οι πολίτες βαθμολογούν υπηρεσίες του Δημοσίου από το 1 έως το 10, εδώ το κράτος βαθμολογεί τον πολίτη. Γι’ αυτό και οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών που παρουσίασαν το μέτρο ως απλό «ψηφιακό εκσυγχρονισμό» προκάλεσαν έντονη δημόσια συζήτηση τις τελευταίες ημέρες.

Υποθέτω δεν χρειάζονται σχόλια πέρα από τούτο : Μετά τη συστηματική, βάσει σχεδίου φτωχοποίηση διευρυνόμενου μέρους του πληθυσμού, η αποστολή ολοκληρώνεται δια της αποβολής των “μη εχόντων” από διαδικασίες συναρτώμενες με την …ευμένεια του κράτους. Όσο για το ποιοι άλλοι παράγοντες (…ηθικοϊδεολογικοί πχ.) θα παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση αυτής της τελευταίας, δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να τους σκεφτεί κανείς.
Πρόσθετο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επίκληση του κινέζικου μοντέλου από πλειάδα “αφυπνισμένων” σχολιαστών. Των ίδιων ακριβώς που μια επταετία πριν το υμνούσαν στα mainstream και τα social media, αναγκάζοντας με να γράψω αυτό εδώ το κείμενο.

ΥΓ. Θεωρητικά, το θέμα θα μπορούσε να βγει σε καλό, για όσους επιλέγουν μια απομάκρυνση από το “κοινωνικό γίγνεσθαι”, συμπεριλαμβανομένης της σχέσης με κρατικούς / κρατικοδίαιτους φορείς οιασδήποτε φύσεως. Πρακτικά, η πιθανότητα να αφεθούν οι ανωτέρω ελεύθεροι στην επιλογή τους, πρέπει να θεωρείται ανύπαρκτη.