Ίσως φταίνε τα μεθεόρτια της “θερινής ραστώνης”. Σίγουρα πάντως πρόκειται για ένα από τα θέματα όπου η οργή τείνει να επικαλυφθεί από άλλα συναισθήματα, όπως …πλήξη και αηδία. Ανέθεσα λοιπόν στο Grok την παρουσίαση των συνθηκών που διαμορφώνονται για το μελλοντικό ψηφιακό πολίτη της χώρας – βόθρου aka “Ελλάδας”, με την ευγενική φροντίδα, ποιού άλλου, του (μελλοντικού πρωθυπουργού της – mark my words!) Κυριάκου Πιερρακάκη. Οφείλω να θυμίσω εδώ ότι ο εν λόγω μου είναι σταθερά εξ αρχής και μετά λόγου γνώσεως, ο αντιπαθέστερος των evil clowns αυτής της κυβέρνησης.
Ιδού λοιπόν η “κάλυψη” του θέματος από την A.I., που δε νομίζω να υστερεί σε εμβρίθεια και ελληνικά από εκείνη του μέσου δημοσιογράφου” – εναλλακτικού ή mainstream..
Το θέμα που κυκλοφορεί τις τελευταίες εβδομάδες είναι το νέο Σύστημα Πιστοληπτικής Αξιολόγησης του Δημοσίου, γνωστό και ως «κρατικός Τειρεσίας». Δεν βαθμολογεί γενικά τον «χαρακτήρα» του πολίτη, αλλά την οικονομική του συνέπεια απέναντι στο κράτος: φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, δημοτικά τέλη, ρυθμίσεις οφειλών και ιστορικό πληρωμών.
Η κοινή υπουργική απόφαση υπογράφηκε τον Ιούλιο 2026 από τους Κυριάκο Πιερρακάκη και Δημήτρη Παπαστεργίου. Από τον Σεπτέμβριο ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ζητήσει ηλεκτρονικά, μέσω gov.gr και κωδικών Taxisnet, την έκδοση βαθμολογίας. Το αποτέλεσμα βγαίνει σε 24 ώρες και ισχύει για τρεις μήνες. Με ρητή συναίνεση μπορεί να το δουν και ιδιωτικοί φορείς (τράπεζες, εταιρείες) με τους οποίους συναλλάσσεται το Δημόσιο.
Το σύστημα αντλεί δεδομένα από ΑΑΔΕ (δηλώσεις, εισοδήματα, ΕΝΦΙΑ, βεβαιωμένες οφειλές), ασφαλιστικά ταμεία, δήμους, περιουσιακά στοιχεία, πτωχεύσεις, κατασχέσεις και ιστορικό ρυθμίσεων. Χρησιμοποιεί αλγόριθμους και μηχανική μάθηση για να εκτιμήσει την πιθανότητα ο πολίτης να μην καλύψει μελλοντικές υποχρεώσεις προς το Δημόσιο μέσα στους επόμενους 12 μήνες. Δεν κοιτάει μόνο αν υπάρχουν χρέη σήμερα, αλλά και αν πληρώνονται στην ώρα τους, αν τηρούνται οι ρυθμίσεις και πώς εξελίσσεται το εισόδημα και η περιουσία.
Τα φυσικά πρόσωπα κατατάσσονται σε έξι βαθμίδες (ΑΑ, Α, ΒΒ, Β, Γ, Δ). Οι επιχειρήσεις σε δέκα (από ΑΑΑ έως D). Η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως εργαλείο διαφάνειας και «επιβράβευσης των συνεπών»: το κράτος θα ξέρει καλύτερα με ποιον συναλλάσσεται και θα μπορεί να επιταχύνει διαδικασίες για όσους έχουν καλή εικόνα.
Η αντίδραση ήρθε κυρίως από την αντιπολίτευση και μέρος του Τύπου. Άρθρα και ανακοινώσεις μιλούν για ψηφιακό «φακέλωμα», οικονομικό αποκλεισμό και κίνδυνο να μετατραπεί ο βαθμός σε άτυπο διαβατήριο για δάνεια, ενοίκια, συμβάσεις ή ακόμη και βασικές υπηρεσίες. Κριτικοί τονίζουν ότι μια ασθένεια, απώλεια εργασίας ή καθυστέρηση ενημέρωσης από δήμο μπορεί να ρίξει το σκορ, ενώ η «συναίνεση» στην πράξη συχνά δεν είναι πραγματικά εθελοντική όταν την ζητάει τράπεζα ή πάροχος. Παραλληλίζεται με το κινεζικό σύστημα κοινωνικής πίστωσης, αν και προς το παρόν περιορίζεται στην οικονομική συμπεριφορά προς το Δημόσιο και απαιτεί αίτηση του ίδιου του πολίτη.
Ανοιχτά ερωτήματα παραμένουν: τι συνέπειες θα έχει χαμηλή βαθμολογία σε επιδόματα, ρυθμίσεις ή δημόσιους διαγωνισμούς· πόσο γρήγορα διορθώνονται λάθη· αν το σύστημα θα επεκταθεί αργότερα σε άλλους τομείς. Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων και νομικοί κύκλοι αναμένεται να παρακολουθήσουν στενά την εφαρμογή.
Σε αντίθεση με το γνωστό Point System των οδηγών (πόντοι ποινής στον ΚΟΚ) ή με την πλατφόρμα όπου οι πολίτες βαθμολογούν υπηρεσίες του Δημοσίου από το 1 έως το 10, εδώ το κράτος βαθμολογεί τον πολίτη. Γι’ αυτό και οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών που παρουσίασαν το μέτρο ως απλό «ψηφιακό εκσυγχρονισμό» προκάλεσαν έντονη δημόσια συζήτηση τις τελευταίες ημέρες.
Υποθέτω δεν χρειάζονται σχόλια πέρα από τούτο : Μετά τη συστηματική, βάσει σχεδίου φτωχοποίηση διευρυνόμενου μέρους του πληθυσμού, η αποστολή ολοκληρώνεται δια της αποβολής των “μη εχόντων” από διαδικασίες συναρτώμενες με την …ευμένεια του κράτους. Όσο για το ποιοι άλλοι παράγοντες (…ηθικοϊδεολογικοί πχ.) θα παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση αυτής της τελευταίας, δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να τους σκεφτεί κανείς.
Πρόσθετο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επίκληση του κινέζικου μοντέλου από πλειάδα “αφυπνισμένων” σχολιαστών. Των ίδιων ακριβώς που μια επταετία πριν το υμνούσαν στα mainstream και τα social media, αναγκάζοντας με να γράψω αυτό εδώ το κείμενο.
ΥΓ. Θεωρητικά, το θέμα θα μπορούσε να βγει σε καλό, για όσους επιλέγουν μια απομάκρυνση από το “κοινωνικό γίγνεσθαι”, συμπεριλαμβανομένης της σχέσης με κρατικούς / κρατικοδίαιτους φορείς οιασδήποτε φύσεως. Πρακτικά, η πιθανότητα να αφεθούν οι ανωτέρω ελεύθεροι στην επιλογή τους, πρέπει να θεωρείται ανύπαρκτη.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Εκ πρώτης όψεως ακούγεται σαν κρατική συστατική επιστολή. Στο μέλλον θα πάρει φαντάζομαι υποχρεωτικό χαρακτήρα.
Περισσότερο με μαρκάρισμα αγελάδας μου κάνει, προς αξιοποίηση από κάθε “ενδιαφερόμενο”. Το επόμενο στάδιο θα είναι ένα είδος σφραγίδας στο κούτελο.
Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είναι η ζωή των λίγων που θα έχουν απομείνει στο μέλλον – αλλά δεν μου εμφανίζεται τίποτα🫣
Χωρίς καθόλου πλάκα, με δεδομένη την ανυπαρξία πιθανότητας για “αντίσταση” (από ποιούς; από μεταλλαγμένους που ουσία της μετάλλαξής τους είναι η αφασία και η παθητικότητα;) η μόνη μορφή ελπίδας που μορώ να δω αφορά σε καταστάσεις τύπου …Maharishi – ομαδικός, εστιασμένος διαλογισμός, τέτοια πράγματα. Και άλλα, ελαφρώς …ή και βαρέως σκοτεινότερα. 😇
Αλλιώς λουφάζει καθένας στο καβούκι του και περισώζει ό,τι μπορεί.
Πιο πολύ με ανησυχεί το γεγονός ότι το μέλλον γίνεται όλο και γρηγορότερα παρόν.
Η στροφή προς το μεταφυσικό αποτελεί – όπως έχω επισημάνει και παλιότερα – την τελευταία διέξοδο του ανθρώπου. Αλλά δεν ξέρω αν στο μέλλον θα έχει απομείνει κανένας που να το πιστεύει – let alone to know the way.
Διατηρώ μια επιφύλαξη για την Του Νου!🫠
Εγώ πιστεύω αντίθετα ότι η μεταφυσική είναι η …πρώτη διέξοδος. Και, όταν αποκλεισθεί το πλήθος των απατηλών διεξόδων που την “υποκαθιστούν”, αποκαλύπτεται ξανά εν πλήρει δόξει! ⚡️⚡️⚡️
👍👍
Το άσχετο εντωμεταξύ αλλά η κόρη του Πασχάλη παντρεύτηκε τον Ocoeur!
https://www.protothema.gr/life-style/article/1872265/38hronos-mousikos-apo-ti-gallia-o-gabros-tou-pashali-i-nea-fotografia-tis-zinas-arvanitidi-me-to-nufiko-tis/
https://oannes.gr/ocoeur-l-horloge-2014/
Και του ρίχνει και 12 χρόνια!
Good for her. Πλάκα είχε το τραγουδάκι που είχε βγάλει με τον κυρ-Πασχάλη στα ‘early 90s.
https://www.youtube.com/watch?v=_yV89s0kKGE
Εξ αυτού ορμώμενος θα υπέθετα ότι θεωρεί αυτά που κάνει ο Ocoeur nowadays, πρωτοποριακά.
Το πιο ενδιαφέρον σημείο του ρεπορτάζ για μένα αφορά στην περιγραφή της μουσικής του O, τυπική της ελληνικής “περί τα πολιτιστικά δημοσιογραφίας” :
“Οι συνθέσεις του βασίζονται συχνά σε ηλεκτρονικές δημιουργίες, με glitch υφές και λεπτομερή σχεδιασμό ήχου, έως νεοκλασικές συνθέσεις με πιο προσωπικές και δυναμικές ατμόσφαιρες“. Αριστούργημα!
Προφανώς η αρθρογράφος δεν ξέρει καν ποιος είναι ο τύπος ή με τι ασχολείται. Απορώ μόνο για την ποιότητα της γκουγκλομετάφρασης που πίστευα ότι έχει βελτιωθεί. Το παρακάτω μαργαριτάρι πάντως δεν αποκλείεται να είναι δικό της: “από μικρός ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο και μουσική”. Λεπτές διακρίσεις!
Το πράγμα με τους μουσικογραφιάδες είναι απλό (πέρασα κάποιες δεκαετίες “επιμελούμενος” τα κείμενα των καλύτερων στο χώρο, οπότε …δικαιούμαι απόψεως) : πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, το maximum που μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς είναι ένα εμπιστεύσιμο μουσικό αισθητήριο. Η ύπαρξη αυτού, ή μιας τεράστιας δισκοθήκης, ουδόλως εγγυώνται την ιδιότητα του …τεχνίτη του λόγου. Δόξα τω θεώ υπήρχαν και τέτοιοι στον ΗΧΟ (όπως πχ οι άνθρωποι που ήταν ήδη πριν πάω εγώ στο έντυπο), υπήρχαν κάποιοι άλλοι που τα κείμενά τους ήθελαν …χτένισμα, και τέλος κάποιοι των οποίων τα κείμενα ήθελαν ξαναγράψιμο. Άνθρωποι σαν τους σημερινούς περί τη μουσική αρθρογραφούντες δεν θα πέρναγαν ούτε έξω απ’ το περιοδικό. Το στιλάκι που είχε επικρατήσει στην πιάτσα ήδη επί των ημερών μου, δηλ. το …καθ’ υπαγόρευσιν (συνήθως απ’ το δελτίο τύπου) είναι προφανώς κανόνας, αν όχι νόμος σήμερα.
Από κει και πέρα, ένα από τα πράγματα που μου προκαλούσαν πάντα θυμηδία, έως και βδελυγμία, ήταν οι “κριτικές” που στην πραγματικότητα είναι απλές …περιγραφές του ακροάματος – λες και το ότι ο τάδε γεφυρώνει τη jazz με τη μουσική των aboriginals, ή το ότι στις επιρροές του περιλαμβάνονται ο Moby και ο …Stockhausen, περιποιεί τιμή στη συνθετική του ιδιοφυία. Αν συνδυάσεις αυτό με το ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, η ίδια η περιγραφή είναι για τα μπάζα, παίρνεις μια εικόνα του γιατί μιλάμε.
Παράδειγμα από προσωπική εμπειρία : έχω διαβάσει, και μάλιστα σε πλαίσιο κειμένου ενδιαφέροντος και σούπερ εγκωμιαστικού για δικό μας άλμπουμ (Unreel) ότι είμαστε …αενάως πειραματιζόμενοι. Aυτό υποθέτω επειδή καταπιανόμασταν με πολλά και διάφορα genres. Εννοείται ότι ο αρθρογράφος το γράφει αυτό με καλές προθέσεις, πηγάζουσες όμως από ένα είδος φετιχοποίησης – σε κάποιους κύκλους – της έννοιας του πειραματισμού. Στην πραγματικότητα :
1. Κάθε άλλο παρά πειραματισμός είναι το να ασχολείσαι με οσαδήποτε μουσικά είδη, όταν το αποτέλεσμα σε όλες τις περιπτώσεις είναι όχι …πειραματικό αλλά ολοκληρωμένο = τραγούδια και instrumental με αρχή μέση και τέλος. Αυτό είναι το άξιο επισημάνσεως, αν το πιστεύει ο αρθρογράφος, και φυσικά το αν όλα αυτά γίνονται μέσα από κάποιο προσωπικό φίλτρο και όχι σαν απομιμήσεις.
2. Προτάσσοντας τη λέξη “πειραματισμός”, ένας Θεός ξερει πόσους αναγνώστες “τρομάζεις” / απομακρύνεις πέραν του ότι, σε οποιαδήποτε περίπτωση, τους παραπλανάς.
Και όλα αυτά, επαναλαμβάνω, από αρθρογράφο αξιόλογο και με καλές προθέσεις. Φαντάσου τι γίνεται όταν υπεισέρχονται οι κύριες ιδιότητες που διέπουν το “επάγγελμα” : βλακεία και κακοβουλία – μοναδική ασπίδα από την τελευταία αποτελεί η άνωθεν εντολή ή το συμφέρον.
Από ένα σημείο και μετά πάντως η χρήση του όρου “πειραματικό” σταμάτησε να παραπέμπει σε Beefheart και Residents καταστάσεις και άρχισε να χρησιμοποιείται για οτιδήποτε ξεφεύγει από την πεπατημένη έστω και προς τα πίσω. Ακόμα και μια μελωδική εκδοχή του ραπ σαν κι αυτή του Westside Gunn που σου έστειλα τις προάλλες θα μπορούσε σήμερα να χαρακτηριστεί “πειραματική” αν οι επαΐοντες του συγκεκριμένου χώρου γνώριζαν καν την λέξη.
https://www.youtube.com/watch?v=uRCm1SPNbwo&list=PLC80P4gsPr-ZcCqMKHBpQ5qHuge31lS7H&index=5
Τυχεροί είναι κατά την άποψή μου οι επαΐοντες του συγκεκριμένου χώρου που δεν διαχειρίζονται τέτοιες έννοιες. Η λέξη “πειραματισμός” είναι γλοιωδώς φετιχοποιημένη.
Παρεμπιπτόντως …ούτε ο Beefheart έχει να κάνει με “πειραματισμoύς” : η δομή είναι πολύ concrete – οι μουσικοί δεινοπαθούσαν για να επιδείξουν την πειθαρχία που απαιτούσε.
Πέρα από τον “αντισυμβατικό” παράγοντα, απαιτείται ένας βαθμός αβεβαιότητας και αυτοσχεδιαστικότητας (πρώτο παράδειγμα που μου έρχεται στο νου, το Piper At The Gates Of Down). Αλλιώς θα θεωρείτο πειραματικός πχ ο …Schoenberg, με τις σούπερ αντισυμβατικές αλλά και με θηριώδη αυστηρότητα οργανωμένες φόρμες του.
Δε νομίζω πάντως ότι πειραματισμός και πειθαρχία είναι ασύμβατες έννοιες ή έστω πρακτικές. Όπως έλεγε κι ο Dylan στο Absolutely Sweet Marie:
But to live outside the law you must be honest
I know you always say that you agree
Πειραματισμός και πειθαρχία δεν είναι υποχρεωτικά ασύμβατα, αν και ο πειραματισμός (οφείλει να) περιέχει το στοιχείο της περιέργειας. Γενικά πάντως, η πειθαρχία είναι εκ των ουκ άνευ σε οποιαδήποτε καλλιτεχνική πράξη, ιδίως στον αυτοσχεδισμό. Η ίδια η απόλυτη ελευθερία είναι απόλυτη πειθαρχία ( = εστιασμός, συγκέντρωση).
Για μένα πειραματισμός είναι το νακολουθείς με τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια μια εσωτερική “φωνή” που κανείς άλλος δεν είναι σε θέση νακούσει. Μια ιδιωτική γλώσσα τρόπον τινά με αυστηρούς όμως κανόνες, τους οποίους δεν χρειάζεται να γνωρίζεις εκ των προτέρων. Όχι το να βαράς απλά στο γάμο του Καραγκιόζη για να κάνεις ντε και καλά τη διαφορά.
Όταν ο εσωτερικός ρυθμός του καλλιτέχνη συντονίζεται με τον εσωτερικό ρυθμό του δέκτη, τότε ο “πειραματισμός” εκλαμβάνεται ως το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Την πρώτη φορά που είδα (στην τηλεόραση) πίνακα του Jackson Pollock δεν σκέφτηκα ως άλλος Χάρρυ Κλυνν “καλά μιλάμε για πολύ πρωτοπορία”. Όχι. Γούρλωσα τα μάτια μου και αναφώνησα: “This is it!”
Το πράγμα από ένα σημείο και μετά μεταφέρεται στο πεδίο της καλλιτεχνικής ηθικής, η οποία οποιοδήποτε και αν είναι το κυρίαρχο παράδειγμα δεν μπορεί να μένει ανεπηρέαστη από το χαρακτήρα του δρώντος. Εννοώ το εξής : όταν ξεκίνησα την ασχολία μου με τη μουσική, τελείως αυτοδίδακτος, έκανα τα πιο απίθανα πράγματα που μπορείς να φανταστείς – χτύπαγα και γρατζούναγα τις χορδές με κάθε είδους αντικείμενο (έκαναν ένα εκπληκτικό, χρυσαφένιο ηχάκι όταν χρησιμοποιούσα κάποια νομίσματα), έπαιζα κουρδίζοντας/ξεκουρδίζοντάς τις κοκ. Ένα από τα πρώτα πράγματα που είχα ηχογραφήσει αφορούσε σε “ηχητική σκηνοθεσία” αποτελούμενη από ένα δάσος ρολογιών βαλμένων σε διαφορετικές αποστάσεις από το μικροφωνο, και στο βάθος ένα γατάκι ανεβασμένο κάπου ψηλά …να νιαουρίζει παραπονεμένα. Τέτοιες μαλακιούλες, σαν παιδί κι εγώ, συν μια πληθώρα ηχογραφήσεων “πεδίου”. Λοιπόν, αυτά μ’ άρεσε να τ’ ακούω αλλά …δε θα αποφάσιζα ποτέ να τα βγάλω προς τα έξω. Ήταν, πώς να το πω, ιδιωτικές στιγμές μου. Αυτό που θεώρησα σωστό να βγάλω προς τα έξω ήταν τα πρώτα ολοκληρωμένα (όπως τα εννοούσα εγώ) κομμάτια.
Έχω την εντύπωση ότι η καλλιτεχνκή ηθική χαλάρωσε κάποια στιγμή σε τέτοιο βαθμό, ώστε να παροτρύνει τον κάθε πικραμένο να βγάζει τα άπλυτά του στη φόρα, προς άγραν ευσήμων “αυθεντικότητας”. Και ότι το συγκεκριμένο φαινόμενο καλύπτει μέγα ποσοστό των προβαλλόμενων ως πειραματισμών.
Υπάρχει μια πιο απλή, λιγότερο φορτισμένη και λιγότερο ασαφής λέξη γι αυτό στο οποίο αναφέρεσαι : δημιουργία.
Δε μιλάμε φυσικά για …δημιουργούς περιεχομένου. 🤣
Σε ό,τι αφορά αυτο που κάνουμε εμείς, η αίσθηση που έχω είναι απλώς αυτή μιας ευκολίας κίνησης ανάμεσα σε διάφορα είδη και τεχνικές, και της συνακόλουθης ευκολίας συνδυασμού τους στο πλαίσιο μιας σύνθεσης. Εννοώ δηλ. νότες που να πατάνε σε διαφορετικές μουσικές νοοτροπίες και να τις συνδυάζουν.
Τονίζω τις νότες γιατί, στο Ελάντα ιδίως, μια πανστρατιά “καλλιτεχνών” και “παραγωγών” βαυκαλίζονται ότι …παντρεύουν διάφορα είδη μέσω των ηχητικών πηγών που χρησιμοποιούν. – Παίζει πχ ο άλλος ένα λαϊκοδημοτικό με ηλεκτρικές κιθάρες,🥱 ή ροκ με συνοδεία κλαρίνου 😱 και …χεστήκαμε που κλάναμε.
Αυτό που εννοώ εγώ συνδυασμό είναι ένα …θέμα που είναι ταυτόχρονα πχ. ροκ και δημοτικό, ασχέτως του πώς παίζεται.
Είναι αυτό που συζητούσαμε τις προάλλες για την ειδοποιό.. ενορχήστρωση. Το ίδιο που κάνει δηλαδή με μια σου λέξη σήμερα η ΤΝ. Δε νομίζω πως η έννοια του “θέματος” ή της “σύνθεσης” περιλαμβάνεται καν στο λεξιλόγιο των προαναφερθέντων συμπατριωτών μας.
Ακριβώς. Ο θρίαμβος της ΤΝ, είτε είναι τα chatboxes είτε είναι η AI-generated “music” συντελείται πάνω σε καμμένη γη, τουτέστιν επί ενός “μουσικού”, “δημοσιογραφικού” κλπ. προσωπικού ήδη αποδεκατισμένου. Θα μπορούσε να διανοηθεί κάποιος αυτά τα μαραφέτια να κυκλοφορούν σε περιόδους στοιχειώδους πολιτιστικής δραστηριότητας – ακόμα και στα ’70s;
Κυκλοφόρησαν όταν έπρεπε να κυκλοφορήσουν. Όταν δηλαδή με τα ΜΚΔ και την Πανδημία ολοκληρώθηκε η μετατροπή του ανθρώπου σε LLM.
Παρεμπιπτόντως, με δεδομένο ότι ο τύπος είναι Γάλλος και όχι δα και κάποιος superstar, δεν ξέρω πόσο τραβηγμένη θα ήταν η υπόθεση ότι η συμπαθέστατη έμαθε την παρουσία του …από το δικό σου post εδώ.
Στο κάτω-κάτω έχω αναφερθεί κι εγώ με τον δέοντα σεβασμό και εκτίμηση στον πατέρα της.
https://oannes.gr/olympians-%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf-lonnie-donegan-trini-lopez-marianne-faithfull-lonesome-traveller/
Δεδομένου ότι τον εν λόγω δεν τον γνώριζες ούτε κι εσύ, όπως καταλαβαίνεις.. είναι το πρώτο που σκέφτηκα. Όμως όχι. Κατά τα φαινόμενα η Ζηνοβία έχει μετακομίσει από καιρό στη Γαλλία και ασχολείται με “κοσμικά” μουσικά θέματα όπως και ο αγαπημένος της.
https://www.zougla.gr/politismos/zinovia-arvanitidi-i-kori-tou-paschali-pou-magepse-ti-nasa/
https://www.youtube.com/watch?v=HTL7KUz04Mk&list=OLAK5uy_nQ3aesNx4vtFhbKLYVk3HySmvWd8JnOtU
Άλλη χρυσή πένα του πολιτισμού από εκεί πέρα (“η Ζήνα και οι μουσικές της που η NASA -και όχι μόνο- διαλέγει για να επενδύσει τα εκπαιδευτικά της βίντεο”
Θα έλεγα ότι το επάγγελμα του μουσικογραφιά, στο Ελάντα τουλάχιστον, ουδέποτε απέκτησε φερεγγυότητα,* με ελάχιστες εξαιρέσεις που …φυσικά δεν έφταναν για να φτιάξουν κατάσταση. Αυτό είναι φυσικό για μια χώρα, το μεταπολιτευτικό μουσικό στίγμα της οποίας καθορίζεται απ’ το διπολο
1. “ποιότητα” της πλάκας (Θεωδωρακικοί κλώνοι των ’70s, μιζεροτραγουδοποιοί των ’80s και ’90s, διαχρονικοί διάδοχοί τους – περιπτώσεις σήμερα τύπου Δεληβοριά και Μποφίλιου)
2. λουμπενιάρικο γκλάμουρ (σκυλάδες / -ούδες, σκυλο-ράπερς etc …συνθέτοντες σήμερα ένα είδος χαβαλεδοπολτού, αηδιαστικού και απροσδιόριστου)
Το πόσοι και ποιοι διαμόρφωσαν το τοπίο σηκώνει σειρά άρθρων. Τα οποία, με …δεδομένη την αφερεγγυότητα του επαγγέλματος πέεπει να το σκεφτεί κανείς για να κάτσει να γράψει. Γιατί η εν λόγω συνθήκη σημαίνει δύο τινά : ή θα είσαι αφερέγγυος όσο έχει πάρει …εντολή να είναι ο ακροατής των παραπάνω, ή θα είσαι διαφορετικός, πράγμα που θα σημαίνει …αφερέγγυος για κείνον.
Η “εντολή” αποτελεί την ικανή και αναγκαία συνθήκη επιτυχίας του καλλιτέχνη, και αφορά στο συστηματικό βομβαρδισμό του ακροατή με τα ίδια πράγματα. Η συντριπτική πλειονότης των “ασχολούμενων με τον πολιτισμό” δίνουν απλώς …θεωρητικό άλλοθι σ’ αυτό, για όσους το χρειάζονται.
* Σε χώρες οπως η Αμερική και η Αγγλία ίσχυσε το αντίθετο μέχρι μια εποχή τουλάχιστον, μια και η μουσική βιομηχανία αποτελούσε παράγοντα της οικονομκής ζωής τους – ο λόγος που ένα σωρό ροκ σταρ των ’60s και των ’70s φέρουν τον τίτλο του …sir, είναι η συμβολή τους (μεταξύ άλλων) στα οικονομικά του κράτους.
Στη σχετική συνέντευξη πάντως η ΖΑ δείχνει ασυνήθιστα σεμνή και σοβαρή κοπέλα. Και η μουσική της μια χαρά μου φαίνεται. Η διακριτική δε απροθυμία της να μιλήσει για την πατρίδα που άφησε πίσω – και μάλιστα στην ηλικία των 40 – δηλώνει εμμέσως πλην σαφώς ότι δεν είχε τις καλύτερες εμπειρίες.
Δεν αμφιβάλλω για τίποτα απ΄τα δυο. Φαινόταν από εφηβικής ηλικίας (στα early ’90s). Ο πατήρ είναι άλλωστε, επαναλαμβάνω, πιο σοβαρή περίπτωση όχι μόνο από τους “του είδους του” (entertainers) αλλά και από πολλούς και διάφορους που δοξάζονται ως “σοβαροί καλλιτέχνες”. Και δε γίνεται να μην έχει παίξει ρόλο στη διαμόρφωσή της.
Βασικά χρειάζεται αρκετός καιρός για να βρει κάποιος την εσωτερική του φωνή – με άλλα λόγια το προσωπικό του στυλ. Μέχρι τότε μπορεί να βολοδέρνει στις πλέον άσχετες κατευθύνσεις. Που κι αυτό δηλαδή δεν είναι κακό. Βεβαιώνεσαι ότι ακολουθείς το σωστό μονοπάτι μόνο αν έχεις χαθεί μερικές φορές προηγουμένως.
Και η αναζήτηση του “προσωπικού στιλ”, αντικαλλιτεχνικό πρόσταγμα είναι. Δεν “υπηρετείς” τον εαυτό σου αλλά τη μουσική. Ακούγοντας συνθέτες της κλασικής εποχής (δεν εννοώ ρομαντικής, προσβεβλημένης από τον ιό της ατομικότητας) δυσκολεύεσαι σε κάποιες περιπτώσεις να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος – εγώ τουλάχιστον κάποιες φορές δυσκολεύομαι. Για να μην πάω πίσω στο μπαρόκ όπου το φαινόμενο είναι ακόμα πιο έντονο. Το ότι ο “μεγάλος” δημιουργός έχει μια σχετικά αναγνωρίσιμη φωνή, ισχύει. Ως εκ τούτου όμως, η προσωπική φωνή σαν conditio sine qua non της καλιτεχνικής δημιουργίας ισοδυναμεί με την …ιδιοφυία σαν τέτοια, όπερ άτοπον : η ιδιοφυία έχει ανάγκη από ένα background (λιγότερο σημαντικών δημιουργών) για να λάμψει.
Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι στην περίπτωση της κλασικής μιλάμε για παρτιτούρα – λέξεις ουσιαστικά – και όχι για μοναδική εκτέλεση, καταλαβαίνουμε γιατί το εν λόγω ευγενές είδος μουσικής αντιγράφεται από την ΤΝ με τη μεγαλύτερη ευκολία και πειστικότητα!
Με τη μεγαλύτερη ευκολία …μπορεί, αν και πέραν της κλασικής, υπάρχουν παρτιτούρες (ανάξιες λόγου αλλά …υπάρχουν) για πάρα πολύ stuff από διάφορα είδη, commercial ιδίως.
Ως προς την “πειστικότητα” εννοείς υποθέτω για ανθρώπους που δεν έχουν εντρυφήσει. Γιατί θα στοιχημάτιζα το τελευταίο μου σεντ σε διαγωνισμούς τύπου can you spot it? Και όχι μόνο αφορώντες συγκεκριμένους συνθέτες (ποιος είναι ο αληθινός Μότσαρτ η Μπαχ, ας πουμε… – that’s a laugh) αλλά και γενικά σε “κλασική” και “κλασική” AI-generated. Ο εξοικειωμένος ακροατής συνειδητοποιεί με τη μια ότι το AI-generated είναι αέρας κοπανιστός. Η μόνη φορά που είχα μπερδευτεί ήταν με ένα AI soundtrack που το είχα περάσει για αληθινό. But then, και τα περισσότερα αληθινά soundtracks …αέρας κοπανιστός είναι. 🥱
…Τα παραπάνω, εννοείται, ουδεμία σχέση έχουν με το ότι μπορεί να μπερδευτείς ανάμεσα σε αληθινούς συνθέτες (πχ. Stamitz, Haydn, Mozart)
Υπό την καθοδήγηση ενός ειδήμονα πάντως μια ΤΝ δημιουργία μπορεί να είναι τόσο αυθεντική όσο και μια.. παλαιάς κοπής. Απλώς οι περισσότεροι βαριούνται ή.. αρνούνται.
Θα πάω να με προσλάβουν για να τους βοηθήσω να φτιάχνουν …truly reliable classical music!
Στα σοβαρά τώρα, το όλον αποτελεί ένα είδος εφιαλτικής παρωδίας της παρωδίας. Το ότι δίνεται πχ η δυνατότητα στο κάθε άμουσο αρχίδι να φτιάχνει τη μαλακιούλα του εκεί πέρα για να περνάει η ώρα, δίνοντας εντολές σ’ ένα μηχάνημα, πλασσάρεται σαν “εκδημοκρατισμός” και “εξίσωση”. Μιλάμε δηλ. για ένα “αναβαθμισμένο” είδος DIY …χωρίς το Y. “JUST DO IT!”
Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων προτιμάει την AI generated muzak έναντι της κανονικής μουσικής. Του στυλ “φτιάξε μου ένα κομμάτι απαλής τζαζ ή κλασικής για να κοιμάται ο σκύλος και να μην κλαίει το μωρό”. Άσε δε τα καινούρια ΤΝ βιβλία που κάνουν θραύση στο Amazon. Σε μια κοινωνία που αποθεώνει εδώ και δεκαετίες το δήθεν, έρχεται κάποια στιγμή που τα ηνία παίρνει το…αυθεντικό δήθεν.
Αυτό ακριβώς.
Προηγουμένως – μια ακόμα απ’ αυτές τις κλασικές συμπτώσεις – άκουγα σε πλαίσιο TV dinner τον ελεεινό Jensen Huang της NVIDIA (ίσως ο χειρότερος όλων) να μιλάει για το μέλλον που υπόσχεται η ΤΝ, και ιδίως στις αναπτυσσόμενες χώρες που “πρέπει να την αγκαλιάσουν”… “Πλήρης ισότητα για όλους, απεριόριστη οικονομική ανάπτυξη και …εκατομμύρια νέες δουλειές“.
Εν τω μεταξύ εδώ, μετά το πλημμύρισμα της καμμένης γης με ανεμογεννήτριες, το επόμενο mega-project είναι τα …data centers. Και φυσικά η πλειονότης των κομμάτων … μούγκα και στη στρούγκα – φοβάμαι ότι στο συγκεκριμένο θέμα θα συμβεί το αντίστρφο απ’ αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ : εκεί το μίσος για την AI ενώνει τους “πολίτες” ανεξαρτήτως κόμματος. Εδώ θα τους ενώσει η αγάπη γι’ αυτήν. Για τους κουλομάχους τουλάχιστον είναι σίγουρο : οι εχθροί των data centers και της AI θα είναι οι νέοι ψεκασμένοι.
Παρεμιπτόντως, αυτή είναι η αντιμετώπισή τους από τον Τραμπάκουλα: μιλάει προσβλητικότατα και επιθετικότατα για τον κόσμο που δε θέλει αυτά τα εξαμβλώματα δίπλα στο σπίτι του. Ταυτόχρονα, ο διεστραμενάκιας Peter Thiel (…νταβάς του JD Vance) διαδίδει ιδέες του τύπου “όσοι αντιτίθενται στην ανάπτυξη της A.I. είναι Αντίχριστοι“.
Πολλοί λένε, με μια δόση χιούμορ ίσως, ότι “ζούμε σε πολύ ενδιαφέροντες καιρούς.” Προσωπικά λίγο λιγότερο “ενδιαφέρον” δε θα με χάλαγε.
Να πω την αμαρτία μου, ως γεννημένος φιλόσοφος😎 βρίσκω το συγκεκριμένο πραγματάκι όντως ενδιαφέρον, από την άποψη ότι ξεριζώνει ένα προς ένα όλους τους μύθους πάνω στους οποίους βασίστηκε η αυτοκατανόηση του σύγχρονου ανθρώπου. Δεν αποκλείεται – λέμε τώρα – να γινόταν δεκτό με λιγότερη καχυποψία στο Μεσαίωνα για παράδειγμα, που ο απλός άνθρωπος δεν θεωρούσε τον εαυτό του και τίποτα σπουδαίο. Λογικά κάποια στιγμή θα τεθεί το ερώτημα “τι τελικά είναι ο άνθρωπος” με δριμύτητα χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του πολιτισμού. Ή και όχι.
https://youtu.be/bndZ4xAGSE4?is=X5QcpIRLvxL6F_3N
Κατ’ αρχήν, και όπως έχω ξανά αναφέρει, αν (ως δια σκοτεινής μαγείας) η υπόθεση “AI” προέκυπτε το Μεσαίωνα, η πρώτη συνέπειά της θα ήταν το τέλος του κύκλου της ανθρώπινης εξέλιξης …ακριβώς τότε. Ούτε Αναγέννηση, ούτε θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, ούτε επιστημονικές ανακαλύψεις, ούτε διαφωτισμός, ούτε βιομηχανικές επαναστάσεις, ούτε τίποτα.
Εκεί, κολημμένοι στο Μεσαίωνα, και σε ό,τι είδους διάδοχη κατάσταση θα επέβαλλαν τα “models”.
Και που θα τεθεί, αν τεθεί δηλ. το ερώτημα : “τι είναι τελικά ο άνθρωπος” με δριμύτητα χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του πολιτισμού, ποιος θα απαντήσει σήμερα, εκεί που απέτυχαν Αριστοτέληδες, Πλάτωνες, Καρτέσιοι και Κάντιοι; Ο …Ήλον Μασκ; ή ο Σαμ Όλτμαν; 🤣
Ως προς το τι προτιμάει ο κόσμος, …είμαι σε θέση να ξέρω ότι μεγάλο ποσοστό των φοβερών “ράπερς” (όχι τράπερς …ράπερς, απ’ τους “κλασικούς” εν Ελλάδι) είχε / έχει με τη μουσική αυτή ακριβώς τη σχέση που περιγράφεις : έμπαναν / μπαίνουν στο στούντιο και παραγγέλουν στον “παραγωγό” / ηχολήπτη : “βρες μου μια μουσική“. Έτσ’ απλά, όπως τ’ ακούς. Βάλε ένα …πραγματάκι να παίζει εκεί πέρα, να ξεδιπλώνει ο γκαλλιτέχνης από πάνω τις σοφίες του.
Με βάση τις οπισθοδρομικές🧕 απόψεις που έχω εκφράσει κατά καιρούς, θα έχεις καταλάβει ότι ο Μεσαίωνας δεν είναι για μένα κάτι απαραίτητα κακό😁
Όσον αφορά το ερώτημα “τι τελικά είναι ο άνθρωπος” ο μόνος που θα είναι σε θέση – και το λέω με απόλυτη σοβαρότητα – να δώσει μια πειστική απάντηση, θα είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Ασχέτως αν την απάντηση δεν θα την καταλαβαίνει πλέον κανένας. Ας κοιτάξουν πρώτα να διορθώσουν το χάλι τους οι άνθρωποι and AI will follow suit.
Στην πραγματικότητα η ΤΝ αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ξεφύγει ο άνθρωπος από το τέλμα που έχει περιέλθει λόγω έλλειψης ανταγωνισμού. Θέλει όμως πραγματικά να ξεφύγει? Μήπως η εχθρότητα προς το “πράγμα” είναι απλώς ένας τρόπος να πει “αφήστε με στο χάλι μου”?
Στην τελευταία περίπτωση ο δυτικός κόσμος – γιατί ο ανατολικός δεν φαίνεται να προβληματίζεται ιδιαίτερα – θα περιέλθει στην κατάσταση της Ελλάδας, όπου κάθε τι ανώτερο εξοβελίζεται εις το πυρ το εξώτερον προς όφελος της ανικανότητας και της κακίας. Που είναι και το πιθανότερο σενάριο.
…Υπο αυτή την έννοια οι περισσότερες προτάσεις είναι γλωσσικά παίγνια (να θυμηθούμε και τον κυρ-Λουδοβίκο), κατασκευές δίχως νόημα. Σ’ αυτές υπάγω το “τι είναι τελικά ο άνθρωπος”. Ακραίο δείγμα του τι εννοώ είναι αυτό που λέω στο σκύλο μου : “παρατηρώ ότι κουνάς υποκριτικά την ουρά σου“.
Προσωπικά ο Μεσαιωνας μου ασκούσε ιδιαίτερη γοητεία πριν αναιρέσει ο Έκο διάφορα περί αυτόν “στερεότυπα”. Αυτό δε σημαίνει και ότι θα μπορούσα να ζω σ’ αυτόν (ούτε μετά την αναίρεσή τους).
Ως προς την απάντηση που θα δώσει η ΤΝ για το “τι είναι τελικά ο άνθρωπος”, προσωπικά δε θα τη ρωτούσα ποτέ κάτι τέτοιο.
Άσε που το ερώτημα είναι αόριστο. Τι θα πει “τι είναι ο άνθρωπος;” Ένα δισεκατομμύριο πράγματα είναι ο άνθρωπος. Εκτός αν εννοούμε ότι …δεν είναι τελικά άνθρωπος αλλά κάτι άλλο.
Το ερώτημα το αισθανόμουν πάντα σαν να μη πηγάζει από κάποια πρωτογενή δίψα για γνώση, αλλά σαν ένα είδος …κατασκευής – βάζουμε λέξεις στη σειρά φτιάχνοντας προτάσεις που φαίνονται σημαντικές …γιατί μπορούμε να το κάνουμε.
Το “ερώτημα του είναι” – “what is” – μεταφράζεται πάντα στο “what is to me”. Τουτέστιν “τι πρέπει να κάνω?” Που είναι και το σημαντικότερο ερώτημα όλων.
ΟΚ, η μόνη βερσιόν του “τι είναι ο άνθρωπος” που κινητοποιεί κάτι μέσα μου είναι αυτή που αφορά τη σχέση με το Υπερβατικό.
…Και αυτή δεν πρόκειται να μου την απαντήσει η Τεχνητή Νοημοσύνη εις τον Αιώνα τον Άπαντα.
Μη βάζεις το χέρι σου στη φωτιά! Το έχω ήδη συζητήσει μαζί της και είναι γενικά θετική! 😄😅