Ο κύριος Μελέτης Μελετόπουλος (το πλούσιο ακαδημαϊκό βιογραφικό του εδώ) εκ των διαπρύσιων υποστηρικτών της ταινίας του (“ανηλεώς διωκόμενου”) κυρίου Σμαραγδή για τον Καποδίστρια, υπήρξε επίσης εκ των εμπνευστών της κίνησης των 91 για την έλευση του Αντώνη Σαμαρά στην εξουσία. Κίνησης παρεμπιπτόντως που είχαμε προβλέψει από εδώ ένα εξάμηνο πριν την εκδήλωσή της.
Όπως βλέπουμε να σημειώνει ο ΜΜ στο λογαριασμό του στο Twitter, *“Η ταινία (αποτελεί) απαρχή συνειδητοποίησης του είδους του ηγέτη που θέλουμε.”
Μια εύλογη – όχι προϊόν καχυποψίας – απορία είναι : αν το είδος του ηγέτη που θέλουμε σηματοδοτείται από τον αγιογραφούμενο στην ταινία ** Κυβερνήτη, πού βρίσκεται ο Αντώνης Σαμαράς σε μια αξιολογική κλίμακα με τον ΙΚ στην κορυφή και τον κύριο Μητσοτάκη στη βάση της; Γιατί στο πλαίσιο ενός νοερού “κόμματος Καποδίστρια” που προωθείται στο δημόσιο διάλογο ως αντίπαλο (αντιπολιτευτικό) δέος, πολλοί είναι εκείνοι που θα επικαλεστούν το όνομα του, ιδίως αν η επιτυχία της ταινίας φτάσει το αναμενόμενο (;) των “800.000 εισιτηρίων”.
Με ποια κριτήρια θα αξιολογηθούν όλοι αυτοί ; με τις εκπληκτικές, όπως του Καποδίστρια, σπουδές τους; – ο ίδιος ο κύριος Μελετόπουλος αναφέρεται στα δικά του διδακτορικά σαν σε “αδιάψευστα επιχειρήματα”. Ωστόσο οι σπουδές, από εποχής …ΠΑΣΟΚ ιδίως και εντεύθεν, δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Το αυτό ισχύει και για το κύρος που εξασφαλίζουν στον τιτλούχο – θυμίζω απλώς διάφορους “ειδικούς” διακριθέντες (κάποιοι και ως πολιτικοί) στη διάρκεια της πανδημικής περιόδου.
Πώς λοιπόν θα κριθούν οι ομνύοντες στο όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια; με το αδιάβλητο του ήθους τους; είναι αυτό το εχέγγυο “επιτυχίας” σήμερα, όταν αυτή ισοδυναμεί με έξοδο της χώρας από οριακή κρίση;
Ακόμα κι αν δεχτούμε προς στιγμήν ότι είναι …πώς θα το εξακριβώσουμε; θα πρέπει να δοκιμαστεί στην πράξη, οποία εκπίπτει αυτόματα σε πείραμα, όταν μιλάμε για άνθρωπο εκτός “σάπιου πολιτικού συστήματος”, όπερ το ζητούμενο.
Αλλά …και εξακριβώσιμο να ήταν, a priori ας πούμε. Αποτελεί εχέγγυο πολιτικής ικανότητας; γιατί η εντύπωση που έχει καλλιεργηθεί σε μας το “λεώ”, είναι ότι αποτελεί το αντίθετο της. Η πολιτική, ως “τέχνη του εφικτού” προϋποθέτει λεπτές ισορροπίες ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις, ανέφικτες χωρίς τη χρήση υπερβολών, ψεμμάτων (“ευγενών” ή μη), απατηλών υποσχέσεων & εντυπώσεων. Κι αυτό ιδίως σε εποχές που το “επικοινωνιακό φαινόμενο” μετατρέπει την πραγματικότητα σε virtual εν τη γενέσει.
Άλλωστε, τελικά …αυτό το τελευταίο είναι που συντελείται και εδώ, με τη δημιουργία μιας απατηλής ελπίδας, στη βάση μιας αγιογραφίας, με προδιαγραφές ασύλληπτες για τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. *** Και με τον “Καποδίστρια” – ήρωα ταινίας, σηματοδότη του είδους του ηγέτη που θέλουμε, και …μαγική λέξη στο πλαίσιο μιας ακόμα διαδικασίας virtue signaling.
Εκτός πια κι αν προορίζεται για το οπλοστάσιο του Αντώνη Σαμαρά κατ’ αποκλειστικότητα.
*Απ’ τον οποίο λογαριασμό, για λόγους που μου διαφεύγουν, και χωρίς ποτέ να έχω επικοινωνήσει με τον ΜΜ …διαπίστωσα κάποια στιγμή ότι είμαι αποκλεισμένος.
Το ακόμα πιο νόστιμο : μπορεί να μην έχω δικαίωμα να τον σχολιάσω, έχω όμως το προνόμιο να λαμβάνω κάθε τόσο τις ανακοινώσεις του.
**Ούτε την είδα, ούτε και πρόκειται. Έχω την παραξενιά να βλέπω σινεμά για αισθητικούς – και σίγουρα όχι για διδακτικούς – λόγους. Έχω διαβάσει αρκετά συγγράματα για τον Κυβερνήτη, συμπεριλαμβανομένης της αυτοβιογραφίας του. Για την αγιογράφηση όμως το πράγμα είναι βέβαιο : άκουσα τον κύριο Σμαραγδή, συνεντευξιαζόμενο, να αναφέρεται στον κύριο κύριο Βαρθολομαίο, αποκαλύπτοντας την πρόθεση της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος να …αγιοποιήσει τον Ιωάννη Καποδίστρια.
*** Η ίδια η τραγική κατάληξή του, αποτελεί αντεπιχείρημα για τη χρησιμοποίηση του ΙΚ ως ρεαλιστικού προτύπου. Ιδίως στη σημερινή, σουρεαλιστικά επιβαρυμένη εκδοχή “πολιτικής πραγματικότητας”.
Κάτω : είναι φανερό ότι και η Μαρία Καρυστιανού έχει μια θέση μεταξύ των επιγόνων του Ιωάννη Καποδίστρια…
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Η κατάχρηση πάντως των όρων “ηγέτης” και “ηγεσία” στο χώρο του μάρκετινγκ και της διοίκησης επιχειρήσεων κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχει προσδώσει στις έννοιες αυτές μια ελαφρώς γελοία χροιά.
Καίρια παρατήρηση κατά την άποψή μου.
Παρεμπιπτόντως (ίσως και όχι) η φυσιογνωμία του κινηματογραφικού Καποδίστρια έχει κάτι απ’ το glamour, και όχι μόνο, του μεγαλοεκδότη – στυλoβάτη του ελληνικού lifestyle Αντώνη Λυμπέρη (R.I.P.)
Δεν γνώριζα και πολλά – βασικά τίποτα – για τον Λυμπέρη πέραν του ότι εξαγόρασε τις ΤΕ. Έχεις δίκιο βέβαια για τη φυσιογνωμική ομοιότητα με τον “Καποδίστρια”. Είδα και το τρέιλερ της ταινίας, αλλά δεν πολυκατάλαβα προς τι ο σχετικός ντόρος.
Για το Λυμπέρη, μια και έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια, δεν είναι αρμόζον να ειπωθεί τίποτα άλλο απ’ το ότι αποτελούσε “αντίπαλο δέος” του Κωστόπουλου (όσους δεν ξεβλάχεψε ο ένας, τους ξεβλάχεψε ο άλλος…) Η εξαγορά πάντως των ΤΕ εκ μέρους του ήταν η αρχή του τέλους “μας”…
Η ταινία, υποθέτω από τις σχετικές συζητήσεις, φιλοδοξεί να λειτουργήσει σα σάλπισμα αφύπνισης του κοιμώμενου ψηφοφόρου / απόσπασής του απ’ τους μηχανισμούς του πελατειακού κράτους. Σε μια συγκυρία, υποθέτω πάντα, όπου η αθλιότητα αυτού και του πολιτικού συστήματος που το διαιωνίζει αποκαλύπτεται σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια : Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποτακτικότητα στον Τούρκο, όλα αυτά και άλλα αποτελούν το ζοφερό υπόβαθρο για την εκτίναξη της λάμψης του “αγίου” της ελληνικής πολιτικής. Τώρα, το αν ο Καποδίστριας ήταν όντως άγιος είναι μεγάλο θέμα. Το ερώτημα για μένα είναι από που κι ως που η “αγιοσύνη” αποτελεί εφόδιο για ένα πολιτικό. Ο οποίος – μη ξεχνάμε εκτός των άλλων – δεν πολιτεύεται μόνο προς το εσωτερικό της χώρας.
Πάνε χρόνια που ασχολήθηκα τελευταία φορά με τον Καποδίστρια, έχω την εντύπωση όμως ότι κάθε άλλο παρά του έλλειπε το πρακτικό πνεύμα. Ο “ελληνικός λαός” αντιθέτως έχει αξεπέραστο πρόβλημα στον συγκεκριμένο τομέα.
Με άλλα λόγια ένας βαθιά και ουσιαστικά πραγματιστής πολιτικός (και όχι μόνο) είναι στη χώρα μας καταδικασμένος να δίνει την εντύπωση.. ουτοπιστή. Και πλέον όχι μόνο στη χώρα μας.
Εκτός πια κι αν με τον όρο “πραγματισμός” εννοούμε μια στάση του τύπου “στον τρελό λέμε πάντα ναι”.
Η διαχείριση των πάντων στο Ελλάντα, πολιτικής μη εξαιρουμένης ή μάλλον προεξάρχουσας, γίνεται σε “τόνους της καρδιάς”. Αν θες να κάνεις σημείο σύγκλισης / πανεθνικής αφύπνισης τον αδιάφθορο και ανιδιοτελή ΙΚ, οι “τόνοι της καρδιάς” είναι μονόδρομος. Το …τις ωφελείται απ’ αυτό και με ποιο τροπο είναι που μου διαφεύγει, σε μια χώρα όπου όλοι σχεδόν (όχι μόνο οι πολιτικοί) κατηγορούν για διαφθορά και ιδιοτέλεια όλους τους υπόλοιπους.
Δεν είναι μόνο η εμμονή με το corazon (περιέργως η πανταχού παρούσα λέξη αυτή στα λατινοαμερικάνικα τραγούδια είναι τελικά γένους αρσενικού). Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την Hellas – για να θυμηθούμε και τον Πετρόπουλο – είναι ότι πρόκειται για χαρακτηριστική (και ακραία) περίπτωση.. φαντασιακής θέσπισης της κοινωνίας.
Καμία σχέση φυσικά με το γνωστό βιβλίο του Καστοριάδη, που για να πω την αμαρτία μου δεν έχω διαβάσει ολόκληρο. Απλά στην περίπτωσή μας το κατά φαντασίαν και το δήθεν πηγαίνουν σύννεφο. Με κατεύθυνση από πάνω προς τα κάτω για να εξηγούμαστε, αν και τόσα χρόνια μετά δεν έχει μεγάλη διαφορά. Στα μυαλά τουλάχιστον ένα έχουμε γίνει πλέον λαός και κολωνάκι!
Συμφωνώ απολύτως με τα περί “φαντασιακής θέσμισης” της “ελληνικής κοινωνίας” (ο άσχετος με το θέμα μας Καστοράδης by the way, αν και ψιλομαϊντανός σε ανάξια να τον μνημονεύουν μίντια, δεν έπαψε να μου είναι συμπαθής).
Εν έτει 2026 βέβαια οι ανωτέρω παρατηρήσεις φαντάζουν κομμάτι ξεπερασμένες, με την έννοια ότι τα φαινόμενα που περιγράφουν κάθε άλλο παρά περιορίζονται στα ελληνικά πλαίσια. Μπορεί μεν η νεότερη Ελλάδα να βρίσκεται σταθερά στην πρωτοπορία της μαλακίας, οι φίλοι μας οι Φράγκοι όμως έχουν καλύψει τα τελευταία χρόνια με γιγάντια βήματα τη διαφορά!
Παρεμιπτόντως – επειδή πολλοί φέρνουν ως παράδειγμα της ευρωπαϊκής παρακμής την προχθεσινή θανατηφόρα πυρκαγιά στην Ελβετία – δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι πρέπει να ξεγράψουμε την πιθανότητα τρομοκρατικής ενέργειας. Τη φωτιά προκάλεσαν (όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες) δύο μασκοφόρες κοπέλες η μία πάνω στην άλλη με αναμμένα πυροτεχνήματα μέσα σε μπουκάλια σαμπάνιας που έτειναν προς την οροφή. Λες και το έκαναν επίτηδες. Κανένας άλλος δεν διακρίνεται μέσα στο κλαμπ να φοράει μάσκα. Πρωτοχρονιά γιόρταζαν, όχι απόκριες. Η από πάνω κοπέλα μάλιστα φορούσε φυμέ κράνος νυχτιάτικα ενώ η από κάτω τη γνωστή anonymous μάσκα του v for vendetta.. Just saying.
https://www.protothema.gr/world/article/1752014/kran-modana-nea-fotografia-deihnei-akrivos-ti-stigmi-pou-arpazei-i-orofi-tou-bar/
On second thought άντρας πρέπει να είναι λογικά ο από κάτω. Anyway, αν όντως έγιναν έτσι τα πράγματα, για μένα είναι χωρίς αμφιβολία τρομοκρατικό χτύπημα.
Δεν έχω ενημερωθεί σοβαρά να πω το κρίμα μου (αποφάσισα για τις γιορτές να κόψω τα πάρε-δώσε με την επικαιρότητα), αλλά εννοείται ότι το πρώτο πράγμα στο οποίο πήγε το μυαλό μου ήταν η τρομοκρατική ενέργεια. Ένα είδος “κινησιολογίας” των μουσουλμάνων έχει ξεκινήσει πριν απ’ την έναρξη της εορταστικής περιόδου σε Ευρώπη και ΗΠΑ, με ψιλοεπιθέσεις σε αγορές, …μπούλινγκ σε καταναλωτές etc. Φαίνεται να υπάρχει σχέδιο των αλλαχουακμπάρηδων για όλο και πιο έντονη παρουσία στο “χριστιανικό” τοπίο, η θετική παράμετρος του οποίου (σχεδίου) είναι η μεγιστοποίηση της πιθανότητας νίκης των “ακροδεξιών” σε όσο το δυνατό περισσότερες χώρες, αμήν!
Μόλις είδα εντωμεταξύ ότι ο Τραμπάκουλας έβαλε τελικά χέρι στη Βενεζουέλα. Μάλλον οικειοθελώς το είχε παραχωρήσει το Νόμπελ σε κείνη την πως την έλεγαν κυρία της αντιπολίτευσης!
Ούτε συζήτηση. Πράγμα που μαρτυρεί, πέρα από κάθε αμφιβολία, μια ανιδιοτελή προσήλωση του πρόεδρου στους στόχους του! 🤣
Εν τω μεταξύ δεν πρόκειται για απλή επίθεση απ’ ότι άκουγα τώρα, αλλά για mean business επιχείρηση : Έχει συλληφθεί ο …Σημαδούρο και απομακρυνθεί από τη χώρα μαζί με τη γυναίκα του!
Yeah I know. None of our business αν δεν προκαλέσει κάποια γενικότερη αναταραχή.
None of our business indeed. Ελπίζω / υποθέτω ότι το θέμα έχει “ρυθμιστεί” με τον κοντό στην Αλάσκα or something. Ως προς το Σημαδούρο, περίπτωση να υποστεί μεταχείριση χειρότερη από αυτή που έχει επιφυλάξει σε “συμπολίτες του”, μάλλον δεν υπάρχει.
Πιθανότατα και με τον Κινέζο. Κατά τη γνώμη μου πάντως πρόκειται για διευθέτηση ανάγκης που δεν θα κρατήσει για πολύ. Τα συμφέροντα είναι κολοσσιαίων διαστάσεων και αγεφύρωτα εκ φύσεως. Και στη Γιάλτα υποτίθεται ότι τα είχαν βρει μεταξύ τους, αλλά μέχρι να πεις κύμινο..
Ως προς τη Γιάλτα : νομίζω ότι μετά τις πρώτες δυσκολίες (οφειλόμενες στο mess που έχουν δημιουργήσει οι προηγούμενοι) το πράγμα είναι θα είναι πιο εύκολα διευθετίσιμο. Γιατί υπάρχει ένα καινοφανές στοιχείο σε σχέση με συμφωνίες τύπου Γιάλτας, στη σημερινή διαδικασία κατανομής ζωνών επιρροής. Και αφορά στον καταλυτικό ρόλο γεφυροποιού που παίζουν πολυεθνικές, τράπεζες και funds τύπου Blackrock και Vanguard. Κατά την άποψή μου η “παλιά καλή” ιδέα της Παγκοσμιοποίησης δεν έχει εκλείψει. Είναι alive and kicking, αλλά υπό ένα εξυπηρετικών αυτής προδιαγραφών “πατριωτικό” μανδύα.
…Μπορεί κανείς να το πει με βεβαιότητα : η κάτοχος Νόμπελ κυριούλα της αντιπολίτευσης βαδίζει στ’ αχνάρια του …Ελευθέριου Βενιζέλου.
https://oannes.gr/%cf%88%cf%89%ce%bc%ce%b9-%ce%ba%ce%b9-%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%b1/
Είπαμε.. Στην πρωτοπορία της μαλακίας!
Εκ πρώτης όψεως πάντως δεν ξεκίνησε καλά η χρονιά. Σε κάποια φάση σκεφτόμουν μήπως η ερμηνευτική αρχή “από το κακό στο χειρότερο” χρειάζεται αναθεώρηση. Αλλά μπα.
Ως προς τα περί παγκοσμιοποίησης επίτρεψέ μου να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Πρώτον γιατί ο οικονομικός “καισαροπαπισμός” αποτελεί αμερικανική ως επί το πλείστον ιδιαιτερότητα, όπου θεός είναι το δολάριο και ο εκάστοτε πρόεδρος ανδρείκελο των πολυεθνικών. Στη Ρωσία και στην Κίνα δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα πόσο μάλλον στον κόσμο του Ισλάμ. Δεύτερο και κυριότερον η θεωρία περί αντικατάστασης της πολιτικής και του πολέμου από τον ειρηνικό οικονομικό ανταγωνισμό – και στο σημείο αυτό αισθάνομαι άλλη μια φορά υποχρεωμένος να συμφωνήσω με τον Κονδύλη – αποτελεί απλά ευσεβή πόθο που δεν βασίζεται σε κανένα πραγματικό δεδομένο. Είναι κάτι ανάλογο με το μύθο του εκ φύσεως ειρηνόφιλου χαρακτήρα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Οικονομική παγκοσμιοποίηση σημαίνει ότι ο κόσμος όλος μετατρέπεται σε κοινό στίβο με πολύ μεγαλύτερο αριθμό αντιπάλων και πολύ σκληρότερο ανταγωνισμό. Σε όσους λένε καμιά φορά με παράπονο “προς τι τόσο μίσος και διαμάχη, δεν είμαστε όλοι άνθρωποι με τις ίδιες επιθυμίες και τις ίδιες ανάγκες?” η απάντησή μου είναι “μα γιαυτό ακριβώς δεν τα βρίσκουμε μεταξύ μας!”😁
Διόρθωση: όπου “καισαροπαπισμός” διάβαζε το αντίστροφο!
Δε μιλάω για …αδελφική συνύπαρξη στο πλαίσιο της όποιας Παγκοσμιοποίησης – ο ίδιος ο Κονδύλης ειρωνεύεται τους προσδοκούντες κάτι τέτοιο, επισημαίνοντας ότι μερικοί από τους αγριότερους πολέμους στην ανθρώπινη ιστορία ήταν οι εμφύλιοι.
Ούτε βέβαια ευκολότερη διευθέτηση σημαίνει ευνοϊκότερη για τους μικρούς (μη) “παίκτες” (God I hate this word!).
Απλώς νομίζω ότι ευκολότερα θα τα βρουν οι Three Amigos, αφήνοντάς μας …απερίσπαστους στις βατραχομυομαχίες μας.
Καλά εννοείται ότι το δικό σου σενάριο εύχομαι να βρίσκεται closer to the truth. Ποτέ δεν ξέρεις εξάλλου, πάντα υπάρχουν και φαινόμενα χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Απλά εκεί που πας να ηρεμήσεις λιγάκι.. νάσου ξεπετάγεται από το πουθενά η μαλακία. Και συμβαίνει όλο και συχνότερα τελευταία..🙄
Το καλύτερο σενάριο που μπορώ να φανταστώ προς το παρόν είναι η εκάστοτε πυρηνική δύναμη να παίρνει με το έτσι θέλω αυτό που χρειάζεται και οι αντίπαλοί της να μην αντιδρούν από το φόβο της ολοκληρωτικής καταστροφής. Αλλά πόσο μπορεί να διαρκέσει μια τέτοια τερατώδης εφαρμογή της θεωρίας των παιγνίων?