Ο Τζέιμς Χάνκινς (James Hankins),καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ για 40 χρόνια, ανακοίνωσε την αποχώρησή του σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2025 στο περιοδικό Compact,με τίτλο “Why I’m Leaving Harvard“.
Το άρθρο αποτελεί έκθεση των λόγων της απόφασης. Θα παρατηρούσε κάποιος ότι η λήψη της μπορούσε, και έπρεπε, να είχε γίνει νωρίτερα : όσοι ασχολούμαστε, γνωρίζουμε ότι το φαινόμενο που περιγράφεται εδώ βρίσκεται σε έξαρση μια δεκαετία τώρα. Το ακόμα πιο ενδιαφέρον για τη διανοητική εντιμότητα της ακαδημαϊκής κοινότητας των ΗΠΑ είναι ότι η περίπτωση JH αποτελεί σπάνια εξαίρεση. Όπως και ότι η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει στην περίπτωσή του ήταν η μακάβρια επιστροφή του αντισημιτισμού – όχι μόνο στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, και όχι μόνο στις ΗΠΑ.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, ιδού το κείμενο μεταφρασμένο δια χειρός Grok, με στοιχειώδη επιμέλεια από τον υποφαινόμενο.

Original text εδώ

Πριν από δύο εβδομάδες έδωσα την τελευταία μου διάλεξη στο Χάρβαρντ, όπου υπηρέτησα ως καθηγητής ιστορίας για σαράντα χρόνια. Η εμπειρία μου σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια στον κόσμο μου παρέσχε προνομιακή οπτική γωνία για να παρακολουθήσω τη διαδικασία πλήρους υποκατάστασης της δυτικής ιστορίας από την παγκόσμια. Αυτή η αλλαγή είναι ένας από τους λόγους που η νεότερη γενιά βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση ηθικού και πνευματικού αποπροσανατολισμού.
Η απόφασή μου να συνταξιοδοτηθώ δεν ήταν ξαφνική. Φτάνω στο τέλος μιας τετραετούς σύμβασης προοδευτικής συνταξιοδότησης που υπέγραψα το φθινόπωρο του 2021. Εκείνη τη χρονιά αποφάσισα ότι δεν ήθελα πια να διδάσκω στο Χάρβαρντ. Είχαμε μόλις βιώσει δύο χρόνια κάτω από το αυστηρό καθεστώς Covid του πανεπιστημίου. Επρόκειτο για μια μορφή έκτακτης διακυβέρνησης που αντικατόπτριζε απόλυτα την άνευ όρων υποταγή όλης της χώρας στην «Επιστήμη» και την τάση της – υπαγορευμένη από την εξουσία – να εισβάλλει τυραννικά στην ιδιωτική ζωή. Στο Χάρβαρντ, μας είχαν πει ότι οι καθηγητές έπρεπε να δίνουμε διαλέξεις φορώντας μάσκες και να διεξάγουμε σεμινάρια μέσω Zoom. Καμία από τις δύο αυτές πρακτικές δεν ταίριαζε με την αντίληψή μου για φιλελεύθερη εκπαίδευση.
Την προηγούμενη χρονιά, στο πλαίσιο του κλοκαιριού του George Floyd το πανεπιστήμιο προέβαινε σε συλλογικές γονυκλισίες μπροστά στους Black Lives Matter. Αποδείχθηκε ότι αυτό δεν ήταν ένα απλό virtue signaling όπως αρχικά νόμιζα : είχε σοβαρές συνέπειες στον τρόπο που χειριζόμαστε τις υποθέσεις μας. Κατά την εξέταση αιτήσεων μεταπτυχιακών φοιτητών το φθινόπωρο του 2020, έπεσα πάνω σε έναν εξαιρετικό υποψήφιο που ήταν ιδανικός για το πρόγραμμά μας. Τις προηγούμενες χρονιές, κάποιος σαν αυτόν θα είχε ανέβει αυτόματα στην κορυφή της λίστας. Το 2021, όμως, ένα μέλος της επιτροπής εισαγωγών μου είπε ανεπίσημα ότι «αυτό» (δηλ. …η εισαγωγή ενός λευκού άνδρα) «δεν γίνεται φέτος». Την ίδια χρονιά, ένας πραγματικά λαμπρός προπτυχιακός φοιτητής που είχα καθοδηγήσει –και που ήταν κυριολεκτικά ο καλύτερος φοιτητής στο Χάρβαρντ, καθώς κέρδισε το βραβείο για τον απόφοιτο με το υψηλότερο ακαδημαϊκό επίπεδο– απορρίφθηκε από όλα τα μεταπτυχιακά προγράμματα στα οποία υπέβαλε αίτηση. Κι αυτός ήταν λευκός άνδρας. Τηλεφώνησα σε φίλους σε διάφορα πανεπιστήμια για να μάθω γιατί στο καλό τον είχαν απορρίψει. Παντού η ίδια ιστορία: Οι επιτροπές εισαγωγών μεταπτυχιακών σε όλη τη χώρα ακολουθούσαν το ίδιο άρρητο πρωτόκολλο με το δικό μας. Η μόνη εξαίρεση που βρήκα στον γενικό αποκλεισμό λευκών ανδρών ήταν κάποιος …που είχε ξεκινήσει τη ζωή του ως γυναίκα.
Πιστεύω ότι το Χάρβαρντ βρίσκεται τώρα σε καλύτερη τροχιά υπό τον τρέχοντα πρόεδρό του, Άλαν Γκάρμπερ. Η αντίδραση στο φιάσκο της Κλοντίν Γκέι –που ανέδειξε την σοκαριστική αδιαφορία του πανεπιστημίου για τις αντισημιτικές διαδηλώσεις μετά τις θηριωδίες της 7ης Οκτωβρίου– ανάγκασε την Εταιρεία του Χάρβαρντ (Harvard Corporation), που επιλέγει τον πρόεδρο, να αναζητήσει κάποιον περισσότερο αξιόπιστο. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι μπορώ να αξιοποιήσω πολύ καλύτερα τον χρόνο και την εμπειρία μου στο νέο μου θεσμικό σπίτι –το Σχολείο Κλασικής και Πολιτικής Εκπαίδευσης Χάμιλτον στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα– παρά στο Χάρβαρντ. Ο λόγος είναι ότι το Σχολείο Χάμιλτον είναι αφοσιωμένο στη διδασκαλία της ιστορίας του δυτικού πολιτισμού. Από τότε που η φιλελεύθερη παιδαγωγική προσέγγιση αντικατέστησε τα μαθήματα δυτικού πολιτισμού με την παγκόσμια ιστορία, έχει προκληθεί σοβαρή ζημιά στην κοινωνικοποίηση των νεαρών Αμερικανών. Όταν δεν διδάσκεις στους νέους τι είναι ο πολιτισμός, οι άνθρωποι γίνονται απολίτιστοι.