Για όσους καταλαβαίνουν, σχόλια δε χρειάζονται. Σχόλια από μόνα τους είναι όλα όσα γράφονται και λέγονται εδώ. Αυτό που απομένει σε μας είναι η δια βίου εκπαίδευση. Βάσει του κώδικα που η ΑΒ γράφει στο software του μυαλού μας…
Τα παραπάνω στο πλαίσιο του “ιστορικού sold out”, που πραγματοποίησε χτες στο ΟΑΚΑ. Θεατές : 90-95.000.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Δεν έχω γνωρίσει ποτέ άτομο που να μου πει ότι ακούει Άννα Βίσση. Μήπως το είδαν σαν κοινωνική εκδήλωση?
Ένας Θεός ξέρει …και αν.
Υποθέτω πάντα, κατ’ αντιστοιχίαν με το πένθος για το Μαζωνάκη, ότι αυτό που αναπολούν / θρηνούν etc είναι τα χαμένα νιάτα και η χαμένη ξενοιασιά που στο μυαλό τους αντιπροσωπεύει η “μουσική” προσώπων όπως τα παραπάνω.
Στο φινάλε, αυτό ήταν το (ανυπολόγιστων διαστάσεων) κακό που συντελέσθηκε με εργαλείο την once upon a time “κουλτούρα του περιθωρίου”: η υποκατάσταση της καλλιτεχνικής αξίας από την “ανθρώπινη”, τουτέστιν η λατρεία της χύδην αυθεντικότητας. Διαδικασία που από μια στιγμή και μετά διαχύθηκε στο mainstream, διέποντας τα πάντα.
Κάτι τέτοιο πρέπει να συμβαίνει. Γενικά η νοσταλγία μοσχοπουλάει όταν το μέλλον είναι δυσοίωνο. Μέχρι και το στρατό αναπόλησα τις προάλλες. Τα τοπία κυρίως. Και να φανταστείς ότι για χρόνια μετά την απόλυση ο πιο συνηθισμένος εφιάλτης μου ήταν ότι με ξαναπαίρνουν!
Όχι ότι τα πάντα είναι δυνητικώς αντικείμενο νοσταλγίας. Υπάρχουν και αναμνήσεις που αποτελούν σοβαρό επιχείρημα εναντίον της ύπαρξης!
Ως προς το ότι “Υπάρχουν και αναμνήσεις που αποτελούν σοβαρό επιχείρημα εναντίον της ύπαρξης” …αμφιβάλλω, αν και για να το λες, επιφυλάσσομαι. Υποθέτω ότι η νοσταλγία δεν αφορά τίποτα άλλο από την κίνηση του βέλους του χρόνου : νοσταλγείς κάτι, βασικά γιατί έχει περάσει, γιατί η επιστροφή σ’ αυτό είναι ανέφικτη…
Ο Χάιντεγκερ θεωρούσε το αίσθημα της νοσταλγίας αποκαλυπτικό υπαρξιακά. Μια επιστροφή στην πατρίδα. Κάτι παρόμοιο πίστευε παρεμπιπτόντως και ο Ντίλαν για τη μουσική. Ο Κονδύλης πάλι αναρωτιόταν στα τελευταία του γιατί το παρελθόν μοιάζει συχνά με όνειρο. Δεν ξέρω πάντως αν η επιστροφή τελικά είναι ανέφικτη. Φαινόμενα όπως το νεανικό deja vu και η γεροντική νοσταλγία υποδεικνύουν ότι θα μπορούσε η θεωρία του Νίτσε περί αιώνιας επιστροφής να είναι κατά κάποιο τρόπο σωστή: τόσο τα παιδιά όσο και οι γέροι βρίσκονται πλησιέστερα στην “άλλη πλευρά” και διακατέχονται από ανάλογα αισθήματα. Η συγκεκριμένη αντίληψη εξηγεί επίσης την προαίσθηση του μέλλοντος. Τη θεωρεί δηλαδή ανάμνηση. Βασικά εξηγεί πολλά περισσότερα. Προσωπικά βέβαια δεν ενθουσιάζομαι με τη συγκεκριμένη θεωρία. Θα προτιμούσα ο καινούριος γύρος να έχει τουλάχιστον κάποιες αλλαγές. Πολλές αλλαγές. Μήπως όμως με την απειροελάχιστη αλλαγή παύει πλέον η νέα ζωή να είναι δική μου ζωή?
Αντίθετα με τα του Heidegger (needless to say) δεν επικοινωνώ άνετα με τη φράση του Κονδύλη περί παρελθόντος ως ονείρου. Δεν καταλαβαίνω τι λέει, και πώς να καταλάβω δηλ. όταν η αίσθηση του “ονείρου” διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Το ενδιαφέρον imho είναι ότι το παρελθόν είναι η μόνη κατάσταση που μπορεί να νοηθεί : το παρόν είναι λέξη χωρίς νόημα, καθότι αυτό που “ζεις”, δηλ. προσλαμβάνεις, βρίσκεται πάντα στο παρελθόν (έχει ήδη περάσει). Πέραν αυτού, στο εν κινήσει όχημα που είναι επί της ουσίας το “παρόν”, ο μόνος τρόπος να επισημανθεί / ακινητοποιηθεί μια στιγμή, είναι αυτή να αφορά ένα ενιαίο συναίσθημα. Εξ ου και κατά την πάγια άποψή μου ο μόνος νοούμενος χρόνος είναι ο εσωτερικός χρόνος. Εξ ου και (όχι ντε και καλά βάσει σχεδίου αλλά πάντως …νομοτελειακά) η μουσική, η κατεξοχήν δηλ. διαδικασία ενεργοποίησης του εσωτερικού χρόνου …βάλλεται στην εποχή μας, προς χάριν του σχεσιακού (βλ. …ωρολογιακού) χρόνου. Που, μην ξεχνάμε, “είναι χρήμα”.
Βασικά χρόνος είναι η μεταβολή της κατάστασης των πραγμάτων. Εκ πρώτης όψεως δεν έχει τίποτα το μυστηριακό ή επιστημονικό, ασχέτως αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στο πλαίσιο τοιούτων γλωσσικών παιχνιδιών. Τη συγκεκριμένη παρατήρηση του Κονδύλη πάντως – η οποία έχει απαλειφθεί από τις δημοσιεύσεις των “αποφθεγμάτων” του, λες και πρόκειται για.. όνειρο – την καταλαβαίνω απόλυτα. Μεγάλες δηλαδή περίοδοι του παρελθόντος μού αφήνουν την αίσθηση ότι συνέβησαν σε μια εναλλακτική πραγματικότητα. Ίσως επειδή γενικά η μνήμη μου είναι ιδιαιτέρως αποσπασματική.
Δυστυχώς πρέπει να απουσιάσω επί τρίωρον τουλάχιστον.
Ο χρόνος του ρολογιού είναι αδυσώπητος!
…Γιατί “είναι χρήμα”!
Δεν θα έλεγα ότι χρόνος είναι η μεταβολή της κατάστασης των πραγμάτων, αλλά η κατ’ αίσθηση εμπειρία αυτής της αλλαγής. Επομένως, κατά έναν παράδοξο τρόπο, το μόνο “αντικειμενικό” εδώ είναι το υποκειμενικό : ο μόνος τρόπος να νοηθεί ο χρόνος ως χρόνος είναι η βίωσή του.
…Ως προς την “εναλλακτική πραγματικότητα”, δυσκολεύομαι επίσης να τη συλλάβω, όσο και τα “εναλλακτικά σύμπαντα”.
Όσο, παρεμπιπτόντως, μια και τα ‘φερε η κουβέντα και το …ταξίδι στο χρόνο.
Ως προς τα δυο πρώτα, αδυνατώ να αντιληφθώ την εννοιολογική τους αναγκαιότητα, του μπιγκίν ουηθ.
Στην περίπτωσή μου πρόκειται για αίσθημα και όχι για έννοια. Εξ ορισμού δεν έχει αξιώσεις αντικειμενικότητας ή ομοφωνίας. Τα δε ταξίδια στο χρόνο αποτέλεσαν την ταφόπλακα των χολιγουντιανών παραγωγών επιστημονικής φαντασίας. Η εύκολη λύση για την απουσία ιδεών!
Η πλάκα είναι ότι στο γνωστό πλαίσιο του “Ό,τι του φανεί του Λωλο-Στεφανή” εμφανίζονται κατά καιρούς σε youtube channels διακεκριμένοι επιστήμονες, συζητούντες εν πλήρει σοβαρότητι περί …ταξιδιού στο χρόνο και πρασίνων αλόγων. Ο Ουέλς τουλάχιστον τη χρονομηχανή του την εφηύρε ποιητική αδεία, μόνο και μόνο για να ξεδιπλώσει τις φοβερές κοινωνιολογικές του θεωρίες.
Παρεμπιπτόντως, η πρώτη πανηγυρική εμφάνιση του “New World Order” είναι υπό μορφήν τίτλου βιβλίου του Ουέλς, εκδοθέντος το …1940!
Η νοσταλγία είναι η πιο υγιής μορφή …άρνησης πραγματικότητας. 🤣 Προσωπικά είχα μπει σε διαδικασία αναπόλησης της παιδικής ηλικίας …με το που τελείωσε – άσε που την έβλεπα ήδη, με αυξανόμενη ανησυχία, ως παιδί, να τελειώνει. 😱
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η νοσταλγία – ο νόστος ακριβέστερα – θα μπορούσε είναι το νόημα της ζωής.
Κατά τ’ άλλα, όταν αυτό που ο “πολίτης” ζητάει είναι η αυθεντικότητα, ποιος θα του την δώσει; ο …Kiergegaard (;!) 🤣 Ή αυτός που του θυμίζει τον εαυτό του στον καθρέπτη; Ο “Γιώργος” και η “Άννα” δηλ.
Θα έχεις προσέξει ότι όλη η περί τον Μαζώ φιλολογία αρχίζει και τελειώνει με το πόσο “αλάνι” ήτανε, πόσο καλό παιδί, πόσο ευαίσθητος με τους αναξιοπαθούντες κτλ. κτλ. Πράγματα τα οποία, υποθέτω, όντως ήταν.
Το ενδιαφέρον για τη μουσική – προσωπικό ή περιστασιακό – χάνεται για τους περισσότερους μαζί με τα νιάτα τους. Εξ ου και η νοσταλγία.
Το περί μουσικής και νιάτων σχύει. Αλλά – νομίζω πάντα – αιτία γι’ αυτό είναι η παρά φύσιν εφεύρεση της “νεανικής κουλτούρας” και η μέσω αυτής θεοποίηση της νεότητας / παρουσίαση του τέλους της ως τέλους της ζωής all over. Which is ridiculous.
Σίγουρα το φαινόμενο εντοπίζεται σε μια συγκεκριμένη – β’ μισό του προηγούμενου αιώνα – ιστορική περίοδο. Μέχρι τότε δεν υπήρχε καν σαν έννοια το “χάσμα των γενεών”. Άσε που ελάχιστοι ζούσαν αρκετά ώστε να θεωρηθούν πραγματικά “μεγάλοι”.
Ούτε σήμερα υπάρχει το “χάσμα” με την έννοια του προηγούμενου αιώνα. Νέοι γέροι λίγο πολύ τα ίδια μυαλά κουβαλάνε.
Κρατάω μια επιφύλαξη για τους.. υπερήλικες.
Το χάσμα μπορεί να έχει υποχωρήσει σε επίπεδο lifestyle, αλλά είναι ακμαίο, imho, και με πολύ πιο “τοξική” μορφή : ο ηλικιωμένος ως τεχνολογικά ανίκανος και ως δημοσιονομικό βάρος. Η καταφορά εναντίον του “old timer” αφορά πλέον στο ότι …”δεν ξέρει να στείλει ένα email” (τουτέστιν έχει μείνει πίσω από τις εξελίξεις) και …σα να μη φτάνει αυτό, αυτός και η γενιά του απορροφούν κολοσσιαία ποσά απ’ το δημόσιο ταμείο ως …συνταξιούχοι, ζώντας συχνά μέχρι τα 90 και τα 100 τους. Σ’ αυτό τον άξονα χυδαιότητας γίνεται σάλος επι μονίμου βάσεως στα “social”.
Και η “GenZ” πέντε πράγματα ξέρει στην πραγματικότητα να κάνει στο κινητό και μετά το χάος. Άσε που κανείς δεν γνωρίζει αν στο δικό της μέλλον θα υπάρχει καν η σύνταξη.
.
…Το ότι “Νέοι γέροι λίγο πολύ τα ίδια μυαλά κουβαλάνε”, ισχύει επίσης, αλλά σε ένα ποσοστό. Και ισχύει γιατί οι “γέροι” (ουσιαστικά οι …άνω των 40) κάνουν ό,τι μπορούν για να δείξουν πόσο είναι “young at heart”, και πόσο “δεν το βάζουν κάτω”. Τουτέστιν, η ασυναρτησία της youth culture διαπερνά το ηλικιακό φράγμα μετατρέποντας ακόμα και τους “κάποιας ηλικίας” σε μειράκια.
Εννοείται ότι κάθε άλλο παρά διαφωνώ με την “υποκειμενικότητα” της χρονικής εμπειρίας. Βασικά είμαι οπαδός της καντιανής θεώρησης που εξαλείφει τον “αντικειμενικό” χρόνο once and for all. Η Γενική Σχετικότητα κατά τη γνώμη μου είναι μια ιδιοφυής μαθηματική μεταφορά με τεράστια πρακτική αλλά μηδενική οντολογική αξία. Whoever says different is calling me a liar😎
Συμφωνώ 254.000%. Στο διάλογο με το μεγάλο Μπερξόν (τον “Μπέρξονα”, που έλεγε ο Παπαγιώργης), ο Αϊνστάιν ανδεικνύεται σε (ιδιοφυή) χονδράνθρωπο της υποθέσεως. Και εν τω μεταξύ θεωρείται ότι θριάμβευσε!