Υπάρχουν δυο θέματα που απουσιάζουν, συστηματικά θα έλεγε κάποιος, απ’ το διάλογο για τα αλληλένδετα ζητήματα της επίσκεψης του Αμερικανού ΥΠΕΞ, των ελληνοτουρκικών και του πολέμου στον περσικό.
Το πρώτο το έχουμε ήδη επισημάνει : με δεδομένη την σχέση του συγκεκριμένου πολιτικού με το Ισραήλ,* μια “ποντιοπιλατική” στάση όπως ομόφωνα …διαβάστηκαν οι δηλώσεις του, θα σήμαινε ότι η συγκεκριμένη χώρα, σε πείσμα όσων διακηρύττει, δεν ενδιαφέρεται τελικά για την κάθετη ισχυροποίηση του τουρκικού παράγοντα σε μια περιοχή (Αιγαίο, Αν. Μεσόγειο) που αποτελεί για το ίδιο το Ισραήλ …αποκλειστικό στρατηγικό βάθος. Όπερ, περίπου άτοπον. Και, δεν ξέρω πόσο πιο επιπόλαιη ακούγεται η παραπάνω τοποθέτηση, από τη μακάρια πεποίθηση των Ελλήνων αναλυτών / σχολιαστών περί ενός τυπικού (Κύπρος, Ίμια style) αδειάσματός μας απ’ τον αμερικανικό παράγοντα.
Το δεύτερο αφορά στην εκκένωση από τους Αμερικανούς όλων των βάσεων στις πέριξ του Κόλπου χώρες, προς αποφυγή επιθέσεων απ’ το Ιράν, εν όψει φημολογούμενης νέας επίθεσης / τελικής λύσης στο ζήτημα. Η επίσκεψη άλλωστε του MR, συνδυασμένη με εκείνες σε Ισλανδία και Πορτογαλία, στόχευε κυρίως στην εξασφάλιση λύσεων ως προς αυτό ** με την αναβάθμιση της Σούδας και το νευραλγικό ρόλο αυτής στις επερχόμενες επιχειρήσεις εκ των ων ουκ άνευ. Αυτό για το οποίο αναρωτιέται κανείς μετά τα παραπάνω, είναι : δεν προκύπτει άραγε κίνδυνος για τη δική μας χώρα, όπως εκείνος για τον οποίο εγκαταλείπονται οι βάσεις σε Κουβέιτ, Κατάρ, Μπαχρέιν, ΗΑΕ; Ή μήπως οι Ιρανοί δεν έχουν πυραύλους κατάλληλους για να μας χτυπήσουν; (έχει καταδειχτεί, και πιθανώς ξεχαστεί, το αντίθετο)
Και …τι μας βεβαιώνει ότι οι Τούρκοι θα κάθονταν ήσυχοι σε περίπτωση εμπλοκής μας – “έστω και” ως δεχόμενοι επίθεση – στην περιπέτεια του Ιράν; Γιατί δε θα την έβλεπαν ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για …κινητοποίηση; Μήπως η ιστορία τους διδάσκει ότι απαξιούν να εκμεταλλευτούν περιφερειακές κρίσεις;
Να ελπίσει κανείς ότι με βάση μια concrete version του παραπάνω σκεπτικού, ζήτησαν κάποιοι ένα κάτι τις, κάποιες εξασφαλίσεις απ’ την αμερικανική πλευρά;
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία…

* Πολύ στενότερη από εκείνη του JD Vance με το Ισραήλ, με ό,τι αυτό προοιωνίζεται για τη μελλοντική κόντρα των δυο.
Να υπενθυμίσουμε το ρόλο του JD Vance ως μαριονέτας του κύκλου ψυχοπαθών της Silicon Valley, συσπειρωμένων γύρω απ΄τον Peter Thiel – δημιουργού της πολιτικής καριέρας του.

** Η επανενεργοποιούμενη βάση της Ισλανδίας είναι αποφασιστικής σημασίας για το Β. Ατλαντικό, όσο και οι πορτογαλικές βάσεις για τις νοτιότερες περιοχές του.