By the way, ο καύσωνας έδωσε και πήρε πάλι αυτό το καλοκαίρι! Η κλιματική αλλαγή δεν αστειεύεται… 🤣🤮
Αυτό ενώ, με ένα σωρό βροχές τους πέντε πρώτους μήνες του 2026, οι “επιτελείς” επιμένουν να μιλούν για λειψυδρία, ιδιωτικοποιώντας και συγκεντρώνοντας σε ελάχιστα χέρια τη διαχείριση των υδάτων πόρων. Τελείως συμπτωματικά αυτό το τελευταίο, σε μια χρονική στιγμή που ετοιμάζονται να γεμίσουν την Ελλάδα με data centers, ακόρεστα διψασμένα για ενέργεια, αλλά και για νερό. Και μάλιστα νερό όχι “ό,τι κι ό,τι” αλλά …πόσιμο.
Παρακολουθώ τη συζήτηση με κάποιον ειδικό σε ένα tech friendly υποκανάλι της Ναυτεμπορικής. Στο πλαίσιο του πνεύματος “ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον” οι συνομιλητές αναφέρονται στην αδιανόητη αύξηση της υπολογιστικής ισχύος της A.I. από την εποχή του Deep Blue μέχρι σήμερα, * στις καινοτομίες, τις οικονομικές δυνατότητες που υπόσχεται στα κράτη που σπεύδουν να την αγκαλιάσουν, και φυσικά τις νέες θέσεις εργασίας που …ήδη δημιουργεί. Το ότι η συζήτηση απευθύνεται σε (εγκληματικά) αδαείς επί του θέματος είναι φανερό. Γίνεται ακόμα φανερότερο εκ του ότι εστιάζει αποκλειστικά στον “Δαίδαλο”, ένα από τους μεγαλύτερους υπερκομπιούτερ στην Ευρώπη (“ελάχιστες άλλες χώρες παγκόσμια έχουν το προνόμιο να φιλοξενούν κάτι παρόμοιο”) οι εργασίες για την λειτουργία του οποίου, στο Λαύριο, ολοκληρώνονται εντός του φθινοπώρου. Τα παραπάνω λέγονται κατά …παράκαμψιν κάθε αναφοράς στο … “Σπίτι του Δαιδάλου”, το νέο, υπερσύγχρονο data center, η λειτουργία του οποίου είναι άρρηκτα δεμένη με εκείνη του υπερυπολογιστή. Ο λόγος, υποθέτω, είναι ότι ακόμα και στο Ellada, ο όρος data centers όλο και κάμποσο έχει ακουστεί, με το αρνητικό πρόσημο που δίκαια κουβαλάει : στην Αμερική, ανέλπιστα, άνθρωποι από αντίπαλα στρατόπεδα έχουν συμπήξει κοινό μέτωπο. Αυτό στο οποίο συναντιούνται οι ψηφοφόροι των Republicans και των Democrats, είναι το μίσος για τα data centers, και την AI γενικότερα. ** Ακούγοντας τις τοποθετήσεις δικών μας “ηγετών”επί του θέματος, από τον κ. Μητσοτάκη μέχρι τον κ. Κασιδιάρη, φοβάμαι ότι στο Ellada, πόλο διακομματικής συσπείρωσης θα αποτελέσει …η λατρεία για τα ανωτέρω εξαμβλώματα.

* Η νίκη του φοβερού μηχανήματος επί του “μεγαλύτερου σκακιστή στον κόσμο” (1997) θεωρείτο, και θεωρείται ακόμα, ground breaking event, με πολλαπλά “σημαίνοντα” για τη ζωή μας – λες και υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα συσχέτισης της ανθρώπινης κατάστασης με μια …παρτίδα σκάκι.

** Έχοντας δείξει την κλάση του στο χώρο της γεωπολιτικής, ο “πρόεδρος Trump” παραδίδει και εδώ μαθήματα, σκαιά καταφερόμενος ενάντια στους εχθρούς των data centers, στολίζοντάς τους με τη γνωστή του ευρηματικότητα, ενώ ο “αντιπρόεδρος” εμπλουτίζει συνεντεύξεις του με αναφορές στον …Αντίχριστο. Ακούω τους anchormen του Σκάι να αναφέρονται σ’ αυτό το τελευταίο με …παιγνιώδη διάθεση, σκεπτόμενος πόσο λίγο επιδεκτικό τέτοιας είναι : τα περί Αντιχρίστου αποτελούν μέρος της “κοσμοθεωρίας” του ανθρώπου του οποίου ο JD Vance αποτελεί πολιτική μαριονέτα. Του Peter Thiel φυσικά της Palantir, στον οποίο έχουμε πρωτοαναφερθεί πριν τις εκλογές του ’24. Η παρουσία του εν λόγω ως puppeteer του Vance ήταν ο λόγος της πρώτης κρίσης εμπιστοσύνης μας στο πρόσωπο του τότε υποψηφίου προέδρου. Σήμερα, ελάχιστα απέχουμε απ’ το να θεωρούμε τον Trump 47 ισάξιο του Biden. Ως προς τον Thiel, στο πλαίσιο της “θεωρίας” του, υπηρέτες του Αντίχριστου είναι όσοι αντιτίθενται στην ανάπτυξη της A.I. …