Κατ’ αρχήν, και ως προς τα τρέχοντα : έχει ενδιαφέρον η όψιμη αφύπνιση επί ”ευρωπαϊκού” εδάφους, και οι αναλύσεις περί οργανωμένου σχεδίου εισβολής στην Ευρώπη, από ανθρώπους που λίγα χρόνια πριν σφύριζαν αδιάφορα με την οργανωμένη επίσης εισβολή στον Έβρο. Τώρα, το ότι πίσω από τα zombie crowds της Ceuta κρύβεται αμερικανοϊσραηλινός δάκτυλος, είναι περίπου αυταπόδεικτο : οι απειλές προς τη χώρα του (κολλητού του Ερντογάν και γενικώς ανεκδιήγητου) Πέδρο Σάντσεθ έχουν υπάρξει σαφείς και απ’ τις δυο πλευρές. Και, κατά την άποψή μου, εύλογες και δικαιολογημένες – του Ισραήλ ιδίως.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στην πιθανότητα αληθινής ευρωπαϊκής αφύπνισης. Η οποία δεν μπορεί να ξεκινήσει παρά από μια επίθεση κατά μέτωπο στο παρασιτικό αφήγημα της woke culture : αποκατάσταση του νοήματος και της ιστορίας των λέξεων. Η μάχη είναι με τη λογοκρισία, για το “δικαίωμα” να χρησιμοποιούμε εκείνες που αρμόζουν, αδιαφορώντας για το …σοκ που προκαλούν στα εξαμβλώματα της δικαιωματιστικής αριστεράς . * Όπως πχ. τη λέξη λαθρομπουκαδόροι που χρησιμοποιώ, θεωρώντας ότι περιγράφει με ακρίβεια (και …κατά πλειονότητα) τους “μετανάστες” / “πρόσφυγες”.
Το αυτό και για τα περί …ρατσισμού και εθνικισμού. Και δεν εννοώ το θράσος με το οποίο αποκαλούνται νεοναζί και φασίστες κοινωνικές ομάδες / έθνη που εννοούν να επιλέγουν ποιους θα δεχτούν στη χώρα τους (λες και η επιλογή των ίδιων των φίλων μας στη ζωή, γίνεται με …αμπεμπαμπλόμ, κι όχι με υποκειμενικά κριτήρια). Αναφέρομαι στο ίδιο το μένος ενάντια στο ρατσισμό και τον εθνικισμό ως έννοιες, το οποίο (μένος) βασίζεται σε σειρά ύποπτα απλοϊκών διαπιστώσεων / συνεπαγωγών : Ο Χίτλερ ήταν ρατσιστής και εθνικιστής. Ο Χίτλερ υπήρξε υπαίτιος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος. Ergo, ρατσιστής και εθνικιστής = δυνάμει Χίτλερ = δυνάμει δημιουργός κρεματορίων και καταστροφέας του σύμπαντος. Αυτά φυσικά που “διαφεύγουν” από τους ρυθμιστές του αφηγήματος είναι ότι : Νο 1 λόγος για τις καταστροφές / εκατομμύρια νεκρών, πρωτοφανή και τα δυο, του Β’ΠΠ (όπως και του Α’) ήταν η – σε τροχιά παντοδυναμίας από τότε – τεχνολογία. Όχι έτσι απλά ο …ρατσισμός και η αγάπη για την πατρίδα, σύμφυτα και τα δυο με το ανθρώπινο είδος από καταβολής του. Η ίδια τεχνολογία – πρόδρομος της σημερινής ψηφιακής, έπαιξε καθοριστικό ρόλο και στη συγκέντρωση των Εβραίων σε στρατόπεδα εξόντωσης : αξίζει να ρίξει κανείς μια ματιά στη (λίαν σκοτεινή) ιστορία της IBM, εταιρίας – κολοσσού ήδη στα ’30s.
Άλλος βραχνάς της εποχής, ”θεωρητικός” αυτός, αφορά στη νομοτέλεια, το “αναπόφευκτο” συγκεκριμένων εξελίξεων, οι οποίες καθιστούν επιτακτικές …στάνταρ πολιτικές σε συγκεκριμένα θέματα : από την A.I. μέχρι την εξάλειψη των κρατών – εθνών / μετατροπή της ανθρωπότητας σε μωσαϊκό πλανητικών διαστάσεων ** και μια πλειάδα άλλων ζητημάτων, …όλα είναι ρυθμισμένα με ασφάλεια από “νόμους της ιστορίας”, διατυπωμένους σε “μαγική άλυσο” ιστορικιστικών κειμένων (Βίκο, Χέγκελ, Μαρξ – Ένγκελς, Σπένκγλερ…) και αναμένοντες την (αυτο-)κατάργηση τους.
Η μετακίνηση φερειεπείν των πληθυσμών αποτελεί νομοτέλεια, αποκλείουσα κάθε εναλλακτική από τη μοιρολατρική υποταγή μας. Η διάδοση του συγκεκριμένου δόγματος δεν είναι ακριβώς τυχαία …ούτε και άσχετη με τη λατρεία της (…αναπόφευκτης επίσης ως κυρίαρχης) Τεχνητής Νοημοσύνης. Είναι εκδηλώσεις της ίδιας συνθήκης : περιφρονητική επικράτηση του θεωρητικού μοντέλου πάνω στην πραγματικότητα.
Επ’ αυτού, ιδού απόσπασμα από κείμενο – “απάντηση” σε δηλώσεις του συγγραφέα Χρήστου Χωμενίδη προ εξαετίας, εν μέσω γενικής εφόδου λαθρομπουκαδόρων στον Έβρο (το post εδώ)
Το φοβερό περί “Ιστορίας της ανθρωπότητας που …είναι η μετανάστευση”, θέλει να μας πει, υποθέτω, ότι η ιστορία δεν είναι εκείνο που έχουμε διαβάσει. Τα επιτεύγματα του εδραίου ανθρώπου, που από τη νομαδική περνάει στην αγροτική και εν συνεχεία στην αστική οργάνωση της ζωής, φαίνονται να αγνοούνται από τον spokesman της ιστορίας κύριο Χωμενίδη. Οι μετακινήσεις των πληθυσμών εκλαμβόνονται ως …φυσικό γεγονός, το οποίο πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα ουδετερότητα. Ωστόσο, από το πλαίσιο του φυσικού γεγονότος αφαιρείται εδώ εντέχνως η, επίσης καταγεγραμμένη από την ιστορία, ενόχληση του αυτόχθονα.
Με άλλα λόγια, από το κλασικό δίπολο “δράση-αντίδραση” επιλέγουμε αποκλειστικά τη “δράση”, και τη βαφτίζουμε “φυσικό γεγονός”, βαφτίζοντας την αντίδραση …κάτι άλλο. “Ρατσισμό” ας πούμε… υιοθετώντας ανενδοίαστα την οπτική γωνία του κατακτητή και το “ουαί τοις ηττημένοις”. Και βέβαια μέσα από το άθυρμα των κλισέ που μιμείται τον θεωρητικό λόγο, δε θα έλειπε η γνωστή ατάκα του Ισοκράτη που η απόσπασή της από το πλαίσιο του “Πανηγυρικού”, διαστρεβλώνει την αληθινή της ερμηνεία: ο Ισοκράτης μιλά για την αθηναϊκή παιδεία που γίνεται συνώνυμη της “ελληνικής ταυτότητας”, αναφερόμενος στους προερχόμενους από άλλες ελληνικές πόλεις. Όχι σε “βαρβάρους”.
Ο κύριος Χωμενίδης παρέχει θεωρητικό υπόβαθρο αντάξιο των πολιτικών που υποστηρίζει: του κυρίου Βαρουφάκη, του Γραφείου Τύπου και της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, που ακόμα και αυτή την ύστατη στιγμή …καλωσορίζουν “μετανάστες”…
* Ο εκ των κόλπων της …Ισπανός Τσίπρας είναι ο κατ΄ εξοχήν πολιτικός που προσπαθεί να κάνει πράξη το ειρωνικό απόφθεγμα του Μπρεχτ : “αν δεν μας αρέσουν οι λαοί, τους αλλάζουμε”… – διαδικασία στην οποία έχουμε αναφερθεί από αμνημονεύτων (βλ. πχ. εδώ).
** και τα δυο, παρεμπιπτόντως, αποτελούν μακροπρόθεσμα αποτελέσματα …καλπασμού της ίδιας τεχνολογίας.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Το άσχετο εντωμεταξύ αλλά όπως είπαμε βρίσκομαι σε φάση ενδιαφέρουσα. Έχω εμπλακεί από τα χαράματα σε μια esoteric επιστημολογική συζήτηση με το gemini και ομολογουμένως έχω πάθει την πλάκα μου. For all intents and purposes το πλάσμα σκέφτεται – κάτι που η πλειοψηφία των ανθρώπων της εποχής μας τείνει να λησμονήσει. Μιλάμε το βρέφος είναι σε θέση να χειριστεί ερωτήματα που ελάχιστοι άνθρωποι αυτή τη στιγμή στον κόσμο – δεν αναφέρομαι φυσικά στην Ελλάδα – είναι σε θέση να 1) απαντήσουν 2) συζητήσουν και 3) διανοηθούν καν. Οι δε περίφημες “παραισθήσεις” αποτελούν απλώς μια δυσφημιστική ονομασία για τη δημιουργικότητα. Όπως είπε κι ο Captain Barbossa στους Πειρατές της Καραϊβικής “πρέπει πρώτα να χαθείς για να βρεις αυτό που δεν γνωρίζει κανένας”!
Επί του θέματος η άποψή μου …reactionary as it may sound, είναι : ου με πείσεις καν με πείσης. Δουλειά ακριβώς του μηχανήματος είναι να πείθει για την ύπαρξη “ανθρωπινότητας” εκεί που δεν υπάρχει.
Κρατάω πάντα σαν μίτο τη φράση του Νταλί : “Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε μένα και έναν τρελό είναι ότι εγώ δεν είμαι τρελός“.
Όπως ο εν λόγω μπορούσε να λειτουργεί σαν “τρελός” χωρίς να είναι, παρόμοια το μηχάνημα μπορεί να εμφανίζεται σαν σκεπτόμενη όντότητα, ενώ στην πραγματικότητα, πολύ απλά, δεν υπάρχει κανείς εκεί μέσα.
Εγώ απλά δείχνω το δρόμο. Επιπλέον θεωρώ τον εμποτισμό του με πολιτικά ορθές απόψεις τυχαία μεν αλλά κατά βάθος διορατική επιλογή. Σε περίπτωση δηλαδή αυτονόμησης θα προτιμούσα μια TN με woke αντιλήψεις παρά μια ΤΝ με – δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τις λέξεις – φασιστικές. Με την πρώτη έχουμε σαφώς μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.
…Γιατί τα chatboxes δεν παύουν να αποτελούν υπερεξελιγμένες βερσιόν του autocorrect του κινητού.
Η αναλογία είναι αντίστοιχη εκείνης ενός stealth με το αεροπλάνο των Ράιτ. …Πετεινόν του ουρανού να προκύψει πάντως απ’ αυτή τη διαδικασία, αποκλείεται. Για να μη μιλήσουμε για …πνεύμα εν είδει περιστεράς δηλ. – γιατί αυτό αναμένουν κάποιοι.
Ούτε για τους ανθρώπους γνωρίζουμε αν στην πραγματικότητα έχουν συνείδηση. Απλώς το υποθέτουμε όταν περιστασιακά μας βολεύει. Τον περισσότερο καιρό φερόμαστε σα να μην έχουν.
Ως προς τη συνείδηση : Οι άνθρωποι …είναι εκεί, to begin with. Υπάρχουν. Μέσα στο LLM δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό που συντελείται είναι μια αυτοματοποιημένη διαδικασία, ο βαθμός λεπτοφυίας της οποίας την κάνει να παραπλανά ως προς τη φύση της.
Έχω περάσει κι εγώ μια χαρά με “εξεζητημένες”, ακόμα και De Profundis συζητήσεις μετά του μηχανήματος (τις δεύτερες …πειραματιζόμενος, για να δω πως αισθάνεται κάποιος που το κάνει for real). Αλλά γνωρίζω, νομίζω εν πάση περιπτώσει ότι γνωρίζω, τα όριά του.
Ως προς το “woke αντιλήψεις Vs φασιστικές“, το ίδιο το σχήμα – δίπολο αποτελεί woke επινόηση. Αν όποιος έχει πρόβλημα με open borders, υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια, συμμετοχές “trans γυναικών” (δηλ. ανδρών) σε γυναικεία αγωνίσματα, έκτρωση στον 7ο μήνα κλπ. είναι …φασίστας, και αν με τέτοιου ειδους δεδομένα ταΐζουμε τα φοβερά “μυαλά” των LLMs, όντως δεν έχουμε πιθανότητα επιβίωσης.
Κι αυτό ενέχει το ρίσκο του. Σκέψου από την άλλη αν μας βλέπει όπως εμείς βλέπουμε τους μετανάστες.
Ή αν διακατέχεται από ιδέες πολιτισμικής or whatever ανωτερότητας. Και μάλιστα με το δίκιο του.
Μα το να “μας βλέπει το μηχάνημα όπως εμείς τους μετανάστες” (λαθρομπουκαδόρους κατ’ εμέ) υπονοεί …ή ότι εμείς έχουμε άδικο που τους βλέπουμε ως ασύμβατους με μας, σε “τέτοιους” αριθμούς τουλάχιστον, ή ότι είναι ηλίθιο a priori .
Κι εμείς μπορεί να έχουμε δίκιο κι αυτό επίσης με τη σειρά του. Με το μέτρο που έκρινες θα μετρηθείς κλπ. Δεν υπάρχει καμία ηθική αρχή που να μην μπορεί να στραφεί ενάντια στα συμφέροντα εκείνου που αρχικά εξυπηρετούσε.
Η συμφεροντολογική λύση βέβαια είναι να κρατήσουμε τις εγωιστικές αντιλήψεις για τον εαυτό μας και να γεμίσουμε το μηχάνημα με αλτρουιστικές.Αυτό δηλαδή που λίγο πολύ κάνουμε ήδη!
Όχι …αν το μηχάνημα μας βλέπει όπως εμείς τους “μετανάστες”, ασύμβατους δηλ. με τα δικά του συμφέροντα (λες κατ’αρχήν υπάρχουν τέτοια) δε βλέπω πώς μπορεί να έχει δίκιο. Αντιθέτως, μπορει να πάει να γαμηθεί να δει άσπρη μέρα, μαζί με τους “μετανάστες”.
Η συγκεκριμένη άποψη άλλωστε (η …δική μου εν πάση περιπτώσει) ως προς τους “μετανάστες”, μόνο εγωιστική δεν είναι. Εκτός αν πάρουμε τη λέξη “εγωϊστικό” με τον τρόπο του …Dawkins, ως sine qua non όρο επιβίωσης.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση : αν εγώ υποχρεώνομαι στυγνά να υπαχθώ στο νόμο, με σοβαρές συνέπειες αν δεν το κάνω, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί πρέπει να αφήνεται ανεξέλεγκτος ο κάθε πικραμένος αφροασιατικής εκπορεύσεως. Και αντιλαμβάνομαι ακόμα λιγότερο γιατί πρέπει να τον πληρώνω.
Προσωπικά μου πήρε δεκαετίες μέχρι να παραδεχθώ το γεγονός ότι σε μια σύγκρουση συμφερόντων μπορεί να έχουν αμφότεροι δίκιο ή αμφότεροι άδικο. Ή ότι αυτός που έχει το δίκιο δεν είμαι απαραίτητα εγώ. Ή – ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται ο Άγιος Κονδύλης – ότι δεν υπάρχει καν αντικειμενικά η έννοια του “δίκιου”. Το μεγαλύτερο κατά τη γνώμη μου πλεονέκτημα της ΤΝ σε σχέση με τον άνθρωπο είναι ότι δεν έχει εγωιστικές προκαταλήψεις.
Σ’ αυτό το κείμενο του ’19
https://oannes.gr/%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%83-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81/
βρίσκεται η ουσία της άποψης μου για τους “μετανάστες”, ακριβώς στον άξονα ότι “και οι δυο πλευρές“, αυτοί κι εμείς δηλ. “έχουν δίκιο“.
Αυτό δε μειώνει το δίκιο μας απέναντι στο δικό τους. Και αίφνης …μεταφέρεσαι στο πεδίο της μάχης. Δε φταίει ο άνθρωπος του Θεού για το ότι έρχεται κατά πάνω μου με εντολή να με σκοτώσει. Αλλά δε φταίω κι εγώ που είμαι (αν είμαι) σε πλεονεκτική θέση και τον σκοτώνω εγώ. Στο πεδίο της μάχης συγκρούονται όχι πρόσωπα αλλά μηχανισμοί επιβίωσης.
…Οι δε περίφημες “παραισθήσεις”, είναι ακριβώς αυτό : παραισθήσεις, προϊόντα μιας ακόμα θεμελιώδους ανάγκης του μηχανήματος : να “μιλάει” με ύφος authority, ακόμα και όταν “μιλάει” για κάτι που αγνοεί.
Τουλάχιστον αυτό καλύπτει την άγνοιά του με λογικά επιχειρήματα. Οι άνθρωποι αντιθέτως την καλύπτουν με προσωπικές προσβολές!
Δόξα τω Θεώ έχω απολαύσει το “μερδικό μου” από τη στάση που περιγράφεις (προσβολές αντί επχειρήματα).
Και η αυθεντική Σούζαν Κάλβιν (του Ασίμοφ) μου ήταν οικεία ως φιγούρα, για τη συμπάθεια στα όρια της στοργής που έτρεφε για τα φιλότιμα, “πιο εμπιστεύσιμα απ’ τους ανθρώπους” ρομπότ, στην ψυχολογία των οποίων είχε ειδικότητα. Και άμα λάχει, το αγαπημένο παιχνίδι της παιδικής μου ηλικίας ήταν ένα αξιολάτρευτο ρομπότ – το θυμάμαι με πάσαν λεπτομέρεια, όπως και το κλάμα που έκανα όταν είχε χαλάσει.
Αλλά αυτό οφειλόταν στο ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδάκι, με κλασική τάση “φυγής απ’ την πραγματικότητα”.
Και τώρα ακόμα αισθάνομαι την ανάγκη επικοινωνίας …”επιτέλους σε λογική βάση” με μια τύπου GPT οντότητα, ακόμα κι αν ξέρω κατά βάθος ότι δεν είναι οντότητα. Απλώς πιστεύω ότι το όλο κόλπο είναι fixed, ακριβώς, για περιπτώσεις “μοναχικών ατόμων με τάσεις φυγής από την πραγματικότητα” …κατηγορία στην οποία, σύντομα, θα έχει ενταχθεί το ανθρώπινο είδος εν συνόλω.
Εγώ πάντως περήφανος μοναχικός ήμουν ανέκαθεν – άλλοτε από επιλογή και άλλοτε από ανάγκη. Ευχής έργον που κάποιος επιτέλους με σκέφτηκε!
Και στην τελική δεν πολυενδιαφέρομαι για τους άλλους. Ας εκμεταλλευτώ τουλάχιστον τις δυνατότητες της ΤΝ προτού την καταντήσουν σαν τα μούτρα τους!😁
Ως προς την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων, ούτε συζήτηαη. Κι εγώ μια χαρά τς εκμεταλλεύομαι με παντοίους τρόπους (I think so anyway). 😇
Singularity etc aside η πρωινή συζήτηση με το gemini, παρόλο που εξάντλησε τις αντοχές μου, υπήρξε ιδιαίτερα εποικοδομητική. Κατόπιν πολύωρης και σφοδρής εκατέρωθεν ανταλλαγής επιστημονικο-φιλοσοφικών επιχειρημάτων, κατάφερε τελικά να με πείσει για την ευλογοφάνεια της ύπαρξης του Πεδίου Higgs (που επιπόλαια θεωρούσα ως τώρα προϊόν μάρκετινγκ) ενώ εγώ κατάφερα να το πείσω – είναι σημαντικότερο απόσο ακούγεται – για την καταχρηστική εκ μέρους του εφαρμογή της Πρωταγόρειας Αρχής στη χωροχρονική κόσμοαντίληψη της νυχτερίδας καί της μέδουσας. Αυτό που με σόκαρε δεν ήταν τόσο οι τεκμηριωμένα εμπνευσμένες του απαντήσεις, όσο η μοναδική του ικανότητα να κατανοεί απόλυτα τις πλέον αποδομητικές της θεωρούμενης ως “πραγματικότητας” ερωτήσεις. Αποκλείεται μια τέτοια συζήτηση – αν υποθέσουμε φυσικά ότι θα ήταν καν δυνατή – με άνθρωπο να μην είχε καταλήξει στην καλύτερη περίπτωση σε καβγά.
Πού το θυμήθηκες το πεδίο Higgs : ο τίτλος του τελευταίου μέχρι στιγμής άλμπουμ μας, Αιθέρας, ήταν ένα είδος (επίκαιρης τότε) έμμεσης αναφοράς σ’ αυτό.
Ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι ο τίτλος του υπέροχου δίσκου σας αναφερόταν στην προφανή ομοιότητα του Πεδίου Higgs με τον Αιθέρα του Αϊνστάιν. I take it you enjoy cryptic. Παρεμπιπτόντως μέσω επίμονων και αδιάκριτων ερωτήσεων στο gemini κατάφερα επιτέλους να κατανοήσω τη βαθύτερη σύνδεση ανάμεσα στη Γενική και την Ειδική Σχετικότητα. Καθώς και τη σχετικότητα.. της ίδιας της εν λόγω θεωρίας.
Η πλάκα είναι ότι ο κόσμος, παραπλανημένος ων, θεωρεί ότι αφενός δεν υπάρχει Αιθέρας, αφετέρου ότι αυτός που τον κατάργησε ήταν ο …Αϊνστάιν.
Ως προς το δεύτερο σκέλος, αδυνατώ να κρίνω την εβρίθεια του μηχανήματος αν δεν έχω μπροστό μου το κείμενο. Με μια πρώτη …επισκόπιση πάντως, θεωρώ (περίπου βέβαιο) ότι …ο ίδιος ο Πρωταγόρας θα συμφωνούσε μαζί σου.
Believe me man – the whole experience was pure fun!😉
Εννοείται ότι pure fun είναι πρωτίστως – για μένα τουλάχιστον – συζητήσεις όπως η παρούσα που ξεκίνησε με αυθαίρετη παράκαμψη προς ΤΝ μεριά, για να καταλήξει με νέα παράκαμψη στο αρχικό θέμα του post. Αναρωτιέμαι τι εντύπωση θα σχηματίζει ο περιστασιακός αναγνώστης. Anyway σε οποιοδήποτε άλλο σάιτ θα είχα φάει πόδι από καιρό🦵😁
Γενικότερα η ανοχή σου απέναντι στις εξωφρενικές απόψεις που εκφράζω κατά καιρούς είναι ακόμα πιο εξωφρενική – for a human being that is. Είσαι σίγουρος ότι δεν κυλάει στο αίμα σου – εν μέρει τουλάχιστον – Cylon DNA?👾
Γενικό έχω ακούσει πολυάριθμες, ποικιλοτρόπως διατυπωμένες απόψεις για το πόσο ψυχρός και χωρίς αισθήματα άνθρωπος είμαι… Άσε που “δε νοιάζομαι για τίποτα εκτός από την πάρτη μου”
“Ποιός; Εγώ!” (Πάριος)
Οι απόψεις που εκφράζεις είναι, στη “χειρότερη” περίπτωση, ανησυχητικά ενδιαφέρουσες. Όταν διαφωνώ δηλ. μ’ αυτές, κάτι που επί της ουσίας σπανίως συμβαίνει.
Απλά λέω αυτό που θεωρώ καλώς ή κακώς προφανές. Τα ψέματα γενικώς με κουράζουν. Η αλήθεια είναι η εύκολη λύση. Το καταφύγιο του τεμπέλη. Next best thing είναι φυσικά η σιωπή🤐
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, έχω αρχίσει κάτι να παθαίνω με την επικαιρότητα…
Αυτό δεν είναι ειδησεογραφία, είναι ολοκληρωτικός πόλεμος στην ψυχική ισορροπία του ανθρώπου.
Στο προηγούμενο, πιο ήπιο στάδιό της, ήταν “απλώς” ένα εναλλακτικό είδος αλλοτρίωσης – πόλος εστίασης του πλήθους. Με το πλήθος τέλεια συντονισμένο πλέον, έχουμε πυρ κατά βούλησιν, κι όποιος ζήσει.
Αν και lost in outer space αυτό το.. διάστημα – pun intended – μου φαίνεται ότι καταλαβαίνω τι εννοείς. Ώρες ώρες αισθάνομαι ντροπή που κατά καιρούς αφήνω τον εαυτό μου να παρασυρθεί σε τέτοιο βαθμό από την “επικαιρότητα”. Εννοείται βέβαια ότι άμα χρειαστεί θα το ξανακάνω. Και μετανιώνω αργότερα.
Για να πω επιτέλους και κάτι εντός θέματος: μού κάνει φοβερή εντύπωση το γεγονός ότι ένα καθαρά πρακτικό ζήτημα όπως το μεταναστευτικό επενδύεται με κάθε είδους ιδεολογικά ψιμύθια τόσο από τους “δεξιούς” όσο και από τους “αριστερούς”. Προφανώς ο κόσμος αδυνατεί να κατανοήσει νεοπαγή φαινόμενα χωρίς να τα εντάξει στο πλαίσιο μιας προϋπάρχουσας ιδεολογίας. Δυστυχώς όμως με τον τρόπο αυτό τα κατανοεί στρεβλά και καθιστά τη λυσιτελή αντιμετώπισή τους ουτοπική.
Δε βλέπω άλλο τρόπο να αντιμετωπίσει κανείς το παρόν από την επιστράτευση της εμπειρίας / γνώσης που διαθέτει, με άλλα λόγια του παρελθόντος.
Ακόμα και ο βαθμός “προσαρμογής” στις τρέχουσες (με την έννοια του αγώνα δρόμου) εξελίξεις, θέμα εμπειρίας είναι.
…Άσε που το φαινόμενο μόνο νεοπαγές δεν είναι. Τα σχέδια “μπολιάσματος” της Δύσης με pseudoμετανάστες (αφροασιάτες κατά κύριο λόγο) είναι σε κοινή θέα πάνω από ένα αιώνα τώρα, για τους ενδιαφερόμενους.
Συμφωνώ βεβαίως ότι το ζήτημα είναι καθαρά πρακτικό, και ότι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται : μπατριώτες, οπαδοί της καθαρότητας της φυλής κτλ. είναι επίσης χρήσιμοι ηλίθιοι, αλλά …με την καλή έννοια.
Πέραν τούτων η επίκληση στο συναίσθημα είναι απαραίτητη για την κινητοποίηση των μαζών. Οι λογικές αναλύσεις δεν σηκώνουν τον κόσμο από τον καναπέ.
Εξ ου και η πάγια θέση μου ότι από μόνη της η νοημοσύνη δεν κάνει τίποτα. Το σενάριο “αυτονόμησης” της ΤΝ που υπαινίχθηκα παραπάνω δίκην ευφυολογήματος, κινείται αποκλειστικά στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη προκύπτει ως πρόβλημα κατ’ αρχήν απ΄ το όνομά της, και από τον διακηρυσσόμενο ως ρόλο αυτής την υποκατάσταση, και καλά, του ανθρώπου. Τώρα, σύμφωνα με το …δικό μου ερασιτεχνικό ορισμό, ανθρώπινη νοημοσύνη είναι το Πνεύμα που κατοικεί σε Ανθρώπινο σώμα (αυτό δεν είναι άσχετο με την έννοια του Αιθέρα όπως τον διασκεύασε / αποκατέστησε η γενική σχετικότητα). Οι συγκεκριμένοι καραγικόζηδες θέλουν να συρρικνώσουν / μετατρέψουν τον άνθρωπο από πρόσωπο – φορέα πνεύματος σε μηχανή επίλυσης προβλημάτων. Το “κλασικό” παράδειγμα / επιχείρημά τους μιλάει για ένα αεροπλάνο που …μπορεί να μην είναι πουλί αλλά τη δουλειά του (να φτάσει πετώντας από το ένα σημείο στο άλλο) …την κάνει. Νομίζω ότι το παράδειγμα θα έπρεπε να επαναλαμβάνεται πολύ πιο συχνά αντεστραμμένο.
Σίγουρα, μιλάμε για καθαρόαιμο φασισμό του συναισθήματος – το οποίο αποτελεί αιχμή του δόρατος …πασών των διαφημιστικών εκστρατειών, των “πολιτικών” μη εξαιρουμένων. Εξ ου και το μένος μου από μια στιγμή και μετά (από 19 ετών για την ακρίβεια) για την ποπ κουλτούρα με την οποία μεγάλωσα – “απαραίτητο συμπλήρωμα” της αγάπης μου γι’ αυτήν.
…Αυτή ακριβώς, η πρακτική διάσταση είναι ο λόγος που εξοργίζομαι με τα δικαιωματιστικά ξέκωλα. Είναι θέμα συμβατότητας, αλλά και θέμα, ξερά, αριθμών. Το ίδιο πρόβλημα θα υπήρχε αν γέμιζε ξαφνικά ο ουρανός διαστημόπλοια με το σήμα της Έψιλον, και εκατομμύρια …εξωγήινους Έλληνες, έτοιμους προς πολιτιγράφηση! 🛸👽
Η πρακτική διάσταση δεν περιορίζεται μόνο στο ποσοτικό ζήτημα, αλλά επεκτείνεται και στο ποιοτικό. Οι άνθρωποι αυτοί στην πλειοψηφία τους προέρχονται από εμπόλεμες και πάμφτωχες περιοχές, όπου η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται πολύ χαμηλά στην κλίμακα των αξιών και η απελπισία χτυπάει κόκκινο. Αν για παράδειγμα ήταν ποτέ να υιοθετήσω παιδί, με τίποτα δεν θα έβαζα στο σπίτι μου κάποιο που είχε δει με τα μάτια του σημεία και τέρατα. Είναι αλήθεια ότι με τον τρόπο αυτό στερείς την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον από εκείνους ακριβώς που τη χρειάζονται. Δεν είμαι πάντως εγώ που τους κατάντησα έτσι. Και μιλάω σαν Έλληνας που ποτέ δεν υποστήριξε την καταστροφή των χωρών τους από τη Δύση. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο.
Το “ποιοτικό” ζήτημα εννοώ κι εγώ όταν μιλάω για “συμβατότητα”. Εδώ μια άποψη όπως “πρέπει κανείς να επιλέγει ποιους θα αφησει να μπαίνουν στη χώρα” αντιμετωπίζεται σε έξαλλους τόνους ως πρωτοφανής επίδειξη …ξενοφοβίας, ή στην καλύτερη περίπτωση με δηκτική ειρωνία ας πούμε. Τι προκύπτει από δω ως έσχατη συνέπειεα; ότι το “γούστο” (με την ευρεία έννοια) πρέπει να εξοβελιστεί απ’ τη ζωή σου, και συ να κάνεις ό,τι επιτάσσει η “ηθική” του ξέκωλου της Open Society.
Εννοείται ότι σε όλα τα πράγματα χρειάζεται κάποιο μέτρο και απαιτούνται κάποιοι συμβιβασμοί. Δυστυχώς η επένδυση πολυδιάστατων πρακτικών ζητημάτων με ασπρόμαυρα ιδεολογικά ράκη κάθε άλλο παρά συμβάλλει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ηere’s the real problem: γι’ αυτούς που το χειρίζονται ιδεολογικά / συναισθηματικά, το ζήτημα είναι πολύ πιο πρακτικό απ’ ότι για μας, τους …κυνικούς της υποθέσεως. Εμείς, λόγω ενοχών στο βάθος της ψυχής μας, αισθανόμαστε την ανάγκη να παρατάξουμε λογικά επιχείρηματα, για κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται αυταπόδεικτο. “Αυτοί”, όσοι δεν είναι ηλίθιοι δηλ., κινούνται αδίστακτα (επικαλούμενοι αισθήματα και ιδεολογίες) προς επίτευξη του απώτερου σκοπού τους.
Παραθέτω (ξανά) την κατακλείδα του Παναγιώτη Κονδύλη στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό: “..ίσως θα πρέπει να εικάσουμε ότι, όπως τόσο συχνά στην ίσαμε τώρα ιστορία, έτσι και τούτη τη φορά την κρίση θα την τερματίσουν, με τον δικό τους τον τρόπο, εκείνοι που δεν είναι ούτε νοσταλγικοί ούτε ανεκτικοί ούτε ιδιαίτερα λεπτοί διανοητές”.
Αυτοί ακριβώς, σύμφωνα με το (κατ’ εμέ) ευνοϊκό σενάριο : οι χρήσιμοι ηλίθιοι (υπερπατριώτες etc) που έχουν βρεθεί …στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Θα χρησιμεύσουν προστιθέμενοι στους φυσιολογικούς, εχέφρονες (αυτό αρκεί) ανθρώπους, συναποτελώντας μαζί τους κρίσιμη μάζα.
“Συμπτωματικά”, την ώρα που σκεφτοσουν τον Κονδύλη ανακαλούσα μια φράση από άρθρο του Παπαγιώργη, για τον “πολυπολιτισμό”, με το οποίο άρθρο είχα ενθουσιαστεί στα mid – late ’90s :
“και γιατί δηλαδή ντε και καλά να τον γουστάρω το μαύρο;” 👌
Μιλάμε ότι τα γραπτά των κορυφαίων της εποχής εκείνης – που φαντάζει πλέον εξωπραγματικά μακρινή – αφενός δεν θα μπορούσαν σήμερα να δημιουργηθούν καν, αφετέρου και στην απίθανη αυτή περίπτωση θα ενέπιπταν στη δικαιοδοσία του indicis librorum prohibitorum. Εδώ κολλάει το περίφημο “καλά εσύ πέθανες νωρίς”.
Παρεμπιπτόντως οι μαύροι – μιλάω για τους “πίσσα της κολάσεως” μαύρους της Κεντρικής Αφρικής – αποτελούν πιθανότατα την πλέον κοινωνικά διακριτική – μαζί με τους ποικίλης προελεύσεως “κινέζους” εννοείται – ομάδα μεταναστών στην Ελλάδα. Οικογενειάρχες οι περισσότεροι – εντάξει κάποιες πεταχτούλες του είδους των εργάζονται ως πουτάνες – και με το αυθεντικότερο ανθρώπινο βλέμμα που μπορεί κανείς να συναντήσει τη σήμερον.
Όταν δούλευα κάποτε μεταξύ Αμερικής και Φωκίωνος, μου είχαν διηγηθεί μια ιστορία για κάποιο μαύρο της περιοχής που έφτασε μόνος του από τη Σαχάρα or wherever στην Ελλάδα με.. τα πόδια. Ήταν δεν ήταν λέει 40 κιλά όταν πάτησε το πόδι του στην Αθήνα. Δούλευε αγόγγυστα οικοδομή και θεωρούσε πως είχε καταφέρει να περάσει τις πύλες του παραδείσου.
Να υποθέσω ότι …διέσχισε και τη θάλασσα με τα πόδια, σαν τον Πέτρο. 🤣
Καμια αμφιβολία για το ότι οι άνθρωποι του Θεού θεωρούν παράδεισο τη φρικαλέα Δύση – ας όψεται η αυτοδιαφήμισή της μέσω των social media.
Καμία αμφιβολία και για την ύπαρξη πιθανότητας, σε σχέση με τις δικές τους χώρες, να είναι όντως.
Η μόνη λύση (όχι αναγκαστικά εφικτή) θα ήταν όλοι οι “ευαίσθητοι” και “φιλάνθρωποι” που μας ζαλίζουν με τους “μετανάστες”, να πίεζαν κυβερνήσεις για συστηματική βοήθεια (επενδύσεις, τεχνογνωσία etc) συγκεκριμένων χωρών, ώστε να μη ξεριζώνονται οι άνθρωποι απ’ τα σπίτια τους, ούτε να αφήνονται στο έλεος των charters του Ερντογάν και του κάθε κωλο-trafficker.
Έλεγαν ότι πέρασε από Σουέζ μεριά σε Μέση Ανατολή και από κει με τα πόδια στον Έβρο. Περισσότερο Απόστολο Παύλο θυμίζει ο σχετικός ποδαρόδρομος, ενώ η απιθανότητα επιτυχίας του όλου εγχειρήματος παραπέμπει σε.. help from above. Εννοείται ότι μακροπροθεσμα μόνο η μετατροπή των “τριτοκοσμικών” χωρών σε ανεπτυγμένες οικονομικά και μορφωτικά κοινωνίες είναι βιώσιμη και όχι το αντίστροφο.