Οι πρώην συκοφάντες, νυν λακέδες του Trump απ’ το ελεεινότερο “ειδησεογραφικό μέσο” εν Ελλάδι (ως εκ τούτου Νο 1 επιλογή μου) ψεύδονται καθ’ έξιν περιγράφοντας σαν “αποθέωση” ένα απλό post του πρόεδρα – αναφορά στην αποστολή δυνάμεων στην Κύπρο. Σωστή, imho, παρεμπιπτόντως. Πρόκειται για απλή αναφορά του DT, με αντικειμενικό στόχο τη δημιουργία κοντράστ / στηλίτευση των επιτήδειων ουδετέρων (Άγγλων, Τούρκων, Ισπανών)
Παρεμπιτόντως ξανά, οι “δημοσιογράφοι” δεν είναι οι μόνοι που παραπληροφορούν. Εκείνος που το κάνει κατ’ αρχήν είναι ο ίδιος ο DT χαρακτηρίζοντας την επίθεση εναντίον βρετανικού εδάφους “επίθεση εναντίον της Κύπρου”.
Να αναφέρω εδώ, εν είδει “υποσημείωσης” μια (ιδιαίτερα σημαντική) παρενέργεια του όλου κλίματος. Είχε αρχίσει να διαφαίνεται / καλλιεργείται καιρό τώρα από διάφορα podcasts, και με την έναρξη του πολέμου έρχεται στην κεντρική σκηνή : στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, με τους πάντες, άνδρες, γυναίκες (!) και παιδιά να αναπαράγουν διαρκώς, σε πλήρη μέθεξη, ονόματα και αρχικά “συστημάτων ασφαλείας”, αεροπλάνων, αντιτορπιλικών κοκ. Για να μη μιλήσουμε για τους Πουαρό της γεωπολιτικής που είναι οι νέοι λοιμωξιολόγοι.
Discover more from OANNES
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τέλος πάντων εδώ που έφτασε το πράγμα δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές. War is here to stay.
War is here to stay indeed, δια της μετατροπής του κοινωνικού σώματος σε στρατόκ@υλους. Εννοείται ότι δεκαετίες ολόκληρες προετοιμάζεται και αυτό – ιδού άλλωστε ένα από τα tracks για τα οποία είμαι “υπερήφανος” – ακόμα και από στιχουργικής απόψεως : https://oannes.gr/mk-o-a-gallant-soldier-2008/
Δεν το συζητάμε για το κομμάτι. Παρεμπιπτόντως οι εξελίξεις με το Ιράν δείχνουν πόσο λανθασμένη τελικά ήταν η “θεωρία του πρώτου πλήγματος” του Παναγιώτη Κονδύλη (την οποία εμπνεύστηκε από τον ισραηλινό πόλεμο του 1967). Εδώ η συνδυασμένη και από καιρό σχεδιασμένη επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ ταυτόχρονα στο Ιράν και δεν κατάφερε να εξουδετερώσει την πολεμική του ικανότητα. Προσπαθώ πραγματικά να φανταστώ τι αποτέλεσμα θα είχε μια δική μας τσαπατσούλικη παρόμοια επίθεση στην Τουρκία.
Και αυτό από ένα γνώστη των πολεμικών θεμάτων (ο πατέρας του παρεμπιπτόντως ήταν αξιωματικός του στρατού) με υπεράνθρωπο IQ. Τι να πουν δηλαδή και διάφοροι επίδοξοι πολεμικοί αναλυτές, οι στρατιωτικές γνώσεις των οποίων επεκτείνονται από την πολυθρόνα στον καναπέ.
Το υπεράνθρωπο IQ δεν έσωσε ποτέ κανένα από ηλίθιες κρίσεις / αποφάνσεις / ενέργειες.
Οι πάντες είναι ευάλωττοι, όχι μόνο …us, mere mortals.
Πάντως η θεωρία του προληπτικού πλήγματος δεν είναι για πέταμα. Απλώς στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι έως και άτοπο καθότι 1. Δεν μπορεί να στηριχθεί / ευσταθήσει ως επιχείρημα υπέρ του το “άμεσα επικείμενο χτύπημα των Τούρκων”. 2. Η ισορροπία δυνάμεων είναι εναντίον μας σε επίπεδο διαφοράς κλάσεως. Δεν έχω άποψη για το πώς ήταν στα mid-90s.
Ίδια ήταν λίγο πολύ και τότε. Απλά ο άνθρωπος ήταν συναισθηματικά φορτισμένος από τα πρόσφατα γεγονότα των Ιμίων, τα οποία φυσικά γνώριζε από τη δημοσιογραφική κάλυψη της εποχής. Εγώ που έζησα την όλη φάση αποκλειστικά εκ των έσω, είχα εννοείται πολύ διαφορετική άποψη. Γενικότερα ο πόλεμος είναι σήμερα ένα φαινόμενο εκπληκτικά μεγαλύτερης περιπλοκότητας σε σχέση ακόμα και με το πρόσφατο παρελθόν. Το καθαρά στρατιωτικό του σκέλος δεν είναι καν το κυρίαρχο.