Από ένα πλήθος μεταφορών λαϊκών ασμάτων σε ξένα ιδιώματα ελέω A.I., “επιλέγω”, μεταξύ σοβαρού και αστείου, τη ρέγγε διασκευή του Πλεσσιανoύ classic. Λαμβάνοντας κανείς υπόψη ότι το εν λόγω είναι από τα διαχρονικότερα στο (ούτως ή άλλως ανεξέλικτο) μουσικό μας τοπίο, διαπιστώνει ότι η συγκεκριμένη βερσιόν θα μπορούσε να προσθέσει κάποια χρόνια παράτασης της ζωής του. Για εμάς τουλάχιστον που έχουμε βαρεθεί να το ακούμε.
A.I. …ξε-A.I. (ουδείς γνωρίζει πώς προέκυψε, ιδίως στην πρώτη περίπτωση…) αυτή εδώ είναι καλή μουσική, για τα αυτιά μου τουλάχιστον …και οφείλω να το παραδεχτώ. Πώς να το κάνουμε δηλαδή.