To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Η επίδειξη του νέου μοντέλου της Tesla, περιλαμβάνει : live show με το αφεντικό on stage, μουσικούλα, κινηματογραφικές αναφορές, ανατροπές / σπασίματα ρεκόρ και νόμων της φύσεως, και βέβαια το καθιερωμένο πλήθος αλαλαζόντων ηλιθίων. “Προς πιστοποίηση”, αυτό, “του ότι τα παραπάνω δεν είναι δημιούργημα A.I.” (Musk). * Το οφθαλμοφανές το αφήνουμε, για τώρα, ασχολίαστο : ποια η πρακτική διάσταση του…
Η ιστορία και μόνο του Roky Erickson θα αρκούσε για να δώσει μια ιδέα του ρόλου του ψυχιατρικού συστήματος στην κοινωνία …άσε που υπάρχουν άφθονες παρόμοιες περιπτώσεις – μιλώντας για καλλιτέχνες πάντα. Μπορεί κανείς να δει ένα μικρό αφιέρωμα σ’ αυτόν στο προ εξαετίας post, εδώ. Στο άλμπουμ που επισκεπτόμαστε σήμερα, ο άνθρωπός μας επιστρέφει μετά από 10ετή απουσία, με…
Οι “θρηνούντες” και “τιμούντες τη μνήμη” του Γιώργου Μαζωνάκη έχουν επιτέλους το διαδικτυακό τους στίγμα. Μπορεί να τους βρει κανείς στο X, συγκεντρωμένους στο hashtag #δρομοκαΐτειο.
Το άλμπουμ – ντεμπούτο των γκαραζοψυχεδελικών από το Texas, ηχογραφημένο το 1967 και κυκλοφορημένο ένα χρόνο αργότερα, έμελλε να είναι και το τελευταίο τους, για το προηγούμενο millennium τουλάχιστον : το σχήμα διαλύθηκε σύντομα μετά την κυκλοφορία του, κυρίως λόγω οικονομικής δυσπραγίας των μελών. Η άποψη των “κριτικών” της εποχής γι’ αυτούς – άστοχη ως συνήθως – μιλούσε για β’…
Αφήνοντας την κοσμική λεωφόρο που ανοιγόταν μπροστά τους με το Their Satanic Majesties Request, συναινώντας με τους “κριτικούς” της εποχής ότι επρόκειτο για …αποτυχημένο ψυχεδελικό πείραμα, οι Rolling Stones επιστρέφουν λάβροι στις ρίζες – blues, country, rock & roll – ηχογραφώντας ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της καριέρας τους. Όχι τυχαία, το Beggars Banquet θα ήταν το τελευταίο με full…
Πρόβα των Sex Pistols, από το “μεταθανάτιο” ντοκιμαντέρ – άλμπουμ The Great Rock’n’Roll Swindle. Από το Johnny B. Goode του Chuck Berry, το οποίο ο Johnny διακόπτει γιατί “το μισεί”, στο “Roadrunner” του Jonathan Richman, του οποίου όπως διαπιστώνει “δεν ξέρει τα λόγια”. Αυτό δεν εμποδίζει το συγκεκριμένο track να είναι, με τον τρόπο του, συναρπαστικό. 📀 📀 📀 Sex…
Ο stcigar μου θύμισε αυτό το τραγούδι του Nick Saloman, κιθαρίστα – singer – songwriter και επιφανούς της βρετανικής νεοψυχεδελκής σκηνής. Από τις πλέον συμπαθείς μου φυσιογνωμίες του χώρου, μου είχε γίνει ακόμα συμπαθέστερος μετά την εμπειρία του κοινού live με τους Bevis Frond – ανοίγοντας γι’ αυτούς με τους Blue Light στο Ρόδον, κάποια στιγμή στα ‘90s. “Εύφημος μνεία”…
Ούτε συμπαθώ, ούτε αντιπαθώ τον κύριο Αθερίδη, ούτε συμφωνώ με το πνεύμα με το οποίο μιλάει, περίπου ειρωνευόμενος τη διαδικασία της ενσυναίσθησης. Αν αναπαράγω για κάποιο λόγο την ανάρτηση είναι η προσέγγιση της “χρήστριας” και, φυσικά, τα σχόλια : Στο περιβάλλον οχετού, στο οποίο έχει μεταπέσει ο πλανήτης χάρη στα social media, η παρωδία ενσυναίσθησης εκλαμβάνεται ως ενσυναίσθηση. Για τη…
…Το κατά που πάει το πράγμα είναι σαφές, νομίζω. Αυτό που αναμένουμε είναι η έκφραση συμπαράστασης από τον ψευτοπρόσφυγα και αισχρό δυσφημιστή της χώρας, “πρόεδρο της πακιστανικής κοινότητας“. Γιατί ο νέος γύρος, που έρχεται, θα είναι και δικός της.
Το ανεπανάληπτο φωνητικό τζαζ τρίο των Dave Lambert, Jon Hendricks & Annie Ross πρωτοπόρησε από τα mid-50s στην τεχνική του vocalese : προσαρμογή στίχων σε instrumental συνθέσεις της jazz και μετατροπή τους σε φωνητικά κομμάτια / τραγούδια. Τους ακούμε να κάνουν ολόδικά τους δυο all-time classics : Moanin’ (Bobby Timmons) και Caravan (Juan Tizol, Duke Elllington). Για το δεύτερο ο…
Έχουμε ξανασυναντήσει στις περιπλανήσεις μας τον Φινλανδό πιανίστα και συνθέτη Iiro Rantala, από τους επιφανείς του nordic jazz ιδιώματος (χαρακτηριστικά αυτού ο λυρισμός, οι χαμηλοί τόνοι, η σχέση με την κλασική και τη φολκ…) διάσημο στη χώρα του, και αρκετά αναγνωρίσιμο εκτός αυτής. Στο άλμπουμ Anyone With A Heart που κυκλοφόρησε τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, έχει ντύσει με βιολί…
22 χρονών μόλις, ο μεγάλος Βραζιλιάνος συνθέτης, κιθαρίστας και πιανίστας έγραφε ιστορία με το πρώτο του άλμπουμ, (Egberto Gismonti, 1969). Σύντομα θα γινόταν διεθνές φαινόμενο. Aκούμε εδώ μία από τις πρώιμες, κλασικές του συνθέσεις : στην original version από το ντεμπούτο, και σε solo version από το άλμπουμ που κυκλοφορησε στην ECM 10 χρόνια αργότερα (Solo, 1979). Συναρπαστικές αμφότερες. 📀…