To singularity, οι πολιτικές του virtual, μέσα αντι-κοινωνικής δικτύωσης, η μουσική στην εποχή των ringtones…• Singularity, the politics of virtual, anti-social media, music in the age of ringtones…
Η κυρία UVDL είναι τόσο φερέγγυα χειροκροτώντας “το κοριτσάκι που δεν το βάζει κάτω” (ξεκίνημα) όσο και όταν αναφέρεται (σε εκτός βίντεο σημείο του λόγου) στη Ρωσία που …”έκοψε το φυσικό αέριο απ’ την Ευρώπη” (!) * Όσο και όταν, εμμέσως, “μας τη λέει” – μαζί με Γερμανία, Ιταλία, Τσεχία, Βουλγαρία – γιατί δε στηρίζουμε εμπορικά μέτρα εναντίον του Ισραήλ…
Δυο ακόμα τραγούδια στον απόηχο των ημερών, ιδιαιτέρως συμβατά μεταξύ τους, παρά τις υποτιθέμενες στιλιστικές διαφορές : από τους νέο-ψυχεδελικούς Flaming Lips (Oklahoma City – 1983) στους θρύλους του post-punk και του stadium rock, Simple Minds (Γλασκώβη – 1977). Τα άλμπουμ : Yoshimi Battles the Pink Robots του 2002, και Good News from the Next World του 1995 αντίστοιχα. 📀…
Και μια επιλογή υπαγορευμένη από την αθλιότητα της επικαιρότητας. Το μπλουζ του “Σαμάνου” – Τζιμ Μόρισον βρίσκεται στο The Soft Parade, το αμφιλεγόμενο ηχητικά άλμπουμ που οι Doors κυκλοφόρησαν το 1969. 📀 📀 Here’s a selection dictated by the wretchedness of the present moment. “Shaman” – Jim Morrison’s blues lies in Soft Parade, the sonically “controversial” album the Doors released…
Να επισημάνουμε ότι, η εισαγγελική έρευνα που ουδέποτε διατάχθηκε για τη στάση του ΙΣΑ εν καιρώ “πανδημίας” * διατάσσεται τώρα, για την τραγική και μυστηριώδη περίπτωση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη. Σε ένα ιατρείο που, όπως αποδεικνύεται, είχε τεράστιο πελατολόγιο, περιλαμβάνον πλήθος επωνύμων, οι οποίοι “έπιναν νερό” στο όνομα των κατηγορουμένων. Στα του βίντεο (κάτω) : Παρακολουθώντας τους Πορτοσάλτε –…
Στο περιθώριο (;) του θρήνου για τον Γιώργο Μαζωνάκη, αίσθηση προκαλεί η επίθεση του εκδότη της Lifo εναντίον του “δημάρχου Αθηναίων”.Ιδέα δεν έχω για το τυχόν παρασκήνιο (πέτρα του σκανδάλου είναι ίσως η …ενίσχυση της ανάρτησης), αλλά ούτε και το ψάχνω : ο εχθρός του Χάρη Δούκα είναι δικός μου φίλος. Ο Τσαγκαρουσιάνος είναι ο μόνος από το δημοσιογραφικο σινάφι…
…Ξεκαθαρίζοντας τα πράγματα, διαλύοντας fake news και ανεύθυνες διαδόσεις…
…Και κάτι από το Crocodiles, πρώτο άλμπουμ των θρυλικών post-punk rockers απ’ το Λίβερπουλ. Οι Echo & The Bunnymen δεν ήταν ακριβώς “the best band in the world” όπως τους ήθελε ο τραγουδιστής τους Ian McCullogh (aka “Mac The Mouth”) αλλά …τέτοιες υπερβολές συγχωρούνται ως “νεανικά ολισθήματα”. Ιδίως υπό την επήρρεια ενός τραγουδιού σαν το Rescue. 📀 📀 …And something…
Η ιστορία πίσω από το όνομα του Elvis – ενώ ο Βασιλιάς ήταν ακόμα εν ζωή – και την απίστευτη σύμπτωση του θανάτου του Presley 25 μέρες μετά την κυκλοφορία του My Aim Is True, είναι λίγο-πολύ γνωστή. Η δισκογραφική του Costello, Stiff Records, άρχισε να διαφημίζει το άλμπουμ με σλόγκαν όπως “The King Is Dead, Long Live The King”…
Δεύτερο και πιο mean-business άλμπουμ της Cassandra Wilson για την ετικέτα της Blue Note, στην ίδια γραμμή με το προηγούμενο, Blue Light ’till Dawn : ατμοσφαιρικές και λεπτοφυείς, bluesy διασκευές γνωστών κομματιών συνδυασμένων με original, κυρίως δικά της. Εδώ την ακούμε στο Love Is Blindness των U2, και το Solomon Sang, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της. Το New…
Μπορεί το πιο γνωστό άλμπουμ των Dexys Midnight Runners να είναι το Too-Rye-Ay (με το Come On Eileen), προσωπικά πάντως θεωρώ το πρώτο τους, Searching For The Young Soul Rebels – ένα διαμάντι λευκής σόουλ, βασισμένο στον ήχο των πνευστών – τελείως αξεπέραστο. Δείγματα αυτού, τα δυο “διακηρυκτικά” κομμάτια με τα οποία ξεκινάει. 📀 📀 Dexys Midnight Runners‘ best-known album…
Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία των Jazz Crusaders – μετέπειτα απλώς The Crusaders – της μπάντας που ανοίγοντας φτερά πέρα από την επικράτεια του hard pop θα αναδεικνυόταν την επόμενη δεκαετία σε μια από τις σημαντικότερες crossover περιπτώσεις της περιόδου, κινούμενη σε χώρους όπως η soul, το funk και η pop. Κινητήρια της δύναμη σταθερά ο πιανίστας – κιμπορντίστας Joe…
Ακούμε ένα ακόμα τραγούδι από το great American Songbook. Tο κλασικό Come Rain Or Come Shine των Harold Arlen, Johnny Mercer (photo) απαντάται σε όχι ακριβώς ευάριθμες εκτελέσεις. Διαλέγουμε εκείνες των Chet Baker – πρωταγωνιστεί εδώ η χαμένη σε όνειρα, “κοριτσίστικη” φωνή του – Wes Montgomery και Anita O’ Day. 📀 📀 We hear yet another song from the Great…