Πιθανώς το μόνο αχρείαστο επεισόδιο του Star Trek. Ακόμα και αυτό βεβαίως είναι η επιτομή του class μπροστά στα κατορθώματα των “τράπερς”.

Να σου πω, τα ήθη και η αισθητική – δεν αναφέρομαι φυσικά στη “μουσική” καθεαυτήν – της εγχώριας τραπ με τους “μαφιόζους” άντρες και τις “πουτάνες” γυναίκες εμένα μου θυμίζουν φοβερά εκείνη τη γελοία κατάσταση στο a piece of the action του star trek. Όχι δηλαδή μεσοπόλεμος, αλλά παρωδία της παρωδίας.

Καλά, για το μεσοπόλεμο ούτε συζήτηση. Παρά τρίχα temporal clone της συγκεκριμένης περιόδου είναι αυτή που διανύουμε!
Ένα από τα στοιχεία που λείπουν φυσικά είναι η μουσική και τα φοβερά sexy ρούχα των γυναικών.

Κι αυτό ισχύει. Εκεί που ομοιότητες πάντως αγγίζουν τα όρια του εξωφρενικού, είναι η περίοδος του Μεσοπολέμου. Αν δεν ήταν στη μέση τα πυρηνικά, ο Τρίτος Παγκόσμιος θα είχε ήδη ξεκινήσει hands down. Για τεχνικούς λόγους καθυστερεί και όχι για ουσιαστικούς.

Εγώ πάλι τα ’90s τα υπερευχαριστήθηκα πολλαπλώς – ιδίως από τότε (’92) που χαλάρωσα συνειδητοποιώντας ότι δεν υπήρχε τρόπος να κάνω καριέρα singer/songwriter στο Ελλάντα όπως είχε διαμορφωθεί ήδη.
Αλλά το point δεν είναι αυτό : προτιμώ τα ’90s από αυτό που διαγράφεται μπροστά μας. Όχι μόνο ως πόλεμος αλλά, στην καλύτερη (;) περίπτωση ως κατάσταση μόνιμης έκτακτης ανάγκης – διαρκούς πολεμικής ετοιμότητας.
Ως προς τον Πελοποννησιακό πάντως, υπάρχει μια βασική δαφορά με τώρα : η Σπάρτη δεν είχε “υποθάλψει” την άνοδο της Αθήνας, όπως οι Αμερικανοί εκείνη της Κίνας. Περισσότερο το πράγμα θυμίζει το (επίσης παρανοϊκό) κλίμα των ημερών προ του Α’ΠΠ. Ο οποίος grosso modo ξεκίνησε για παρεμφερείς λόγους : άνοδος Γερμανίας (στόλος, αποικίες etc) – πρόβλημα “κοσμοκράτειρας” Αγγλίας.

Τα 90s-00s υπήρξαν μια singular ιστορική συγκυρία που δεν πρόκειται να επαναληφθεί στον αιώνα τον άπαντα ή τουλάχιστον όχι περισσότερο από τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή. Προσωπικά δεν τα ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα και δεν θα μου λείψουν καθόλου. Το μόνο ανησυχητικό είναι ότι τον Χρυσό Αιώνα διαδέχθηκε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος.

Προσωπικά, αν με ρωτάς, θα προτιμούσα μια επιστροφή στα …’90s, με την προσθήκη ενός παράγοντα alert ως προς τις ύπουλες κινήσεις των σχιστομάτηδων.

Το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς (ή έστω μόνο) αυτά που κάνει ο Τ με τους “δυτικούς συμμάχους” και γενικότερα, αλλά το timing : γίνονται “πολύ αργά”, αφού αφέθηκαν πρώτα οι Κινέζοι να αλωνίζουν – με τις ευλογίες του μέρους της ελίτ που (εξακολουθεί να) ψηφίζει Παγκοσμιοποίηση.
Ένας Θεός ξέρει τώρα αν σώνεται το πράγμα (“σώνεται” δηλ. από τη MAGA οπτική), ή ποιες συνέπειες θα έχει η (μη) σωτηρία του.

Για κάποιο λόγο την ύπαρξη των δυο τελευταίων σχολίων την αντιλήφθηκα μόλις τώρα, και μάλιστα υπό τους ήχους του Σούμπερτ! 🤪
Όλο κάτι κερδίζεις πάντως κι εσύ απ’ το καζίνο, με πείρα, κοντρόλ και παρατηρητικότητα. Και κυρίως να ξέρεις πότε να φύγεις.

Δεν ξέρω πάντως αν μπορεί κανείς να ξεγελάσει το παιχνίδι. Εδώ κολλάει το γνωστό “κερδίζει πάντα το καζίνο”.

Όχι απλώς μονολόγου, αλλά και σκέψης, προαισθήματος ή ονείρου. Σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο αν πρόκειται για πρόβλεψη γεγονότος ή πρόκληση γεγονότος. Μου έχει τύχει πρόσφατα περίπτωση που επρόκειτο και για τα δύο ταυτόχρονα. Κάτι που προσωπικά βρίσκω τελείως τρελό. Και δε μιλάω για περίπτωση “αυτοεκπληρούμενης προφητείας”.

Εννοείται. Ειδικά στον κόσμο μας όπως έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες, κρίσεις και αποφάνσεις προκύπτουν με κριτήρια “ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή.”
Κατ’ εμέ πάντως το watch your mouth ισχύει ακόμα και σε πλαίσιο μονολόγου. Οι λέξεις πυροδοτούν καταστάσεις (“εν αρχή ην ο λογος” που λέμε). Όχι πάντα αντιληπτές.