Για το ότι δεν επρόκειτο να τα βρούνε Εβραίοι και Τουρκόχοιροι ήμουν όπως θυμάσαι σίγουρος. Αυτό για το οποίο ώρες – ώρες αμφιβάλλω, είναι ο βαθμός στον οποίο θα πρέπει να συνδέσουμε τη μοίρα μας με του Ισραήλ. Και πάντα, ακόμα και μετά από αμφιταλάντευση, επανέρχομαι στη βεβαιότητα ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή απ’ το …100%.
Αυτό μου λέει το “αίσθημα”, αυτό μου λέει και η “λογική” μου.

Κι εγώ ανησυχώ γενικότερα μέσα στη θερινή spaced out θολούρα μου. Άσε που η προπερσινή μου υπόθεση εργασίας ότι Τουρκία και Ισραήλ τα έχουν ψιλοβρεί κάτω από το τραπέζι χρήζει επειγόντως αναθεώρησης.

Thanks!
Εν τω μεταξύ “στης ακρίβειας τον καιρό, επαντρεύτηκα κι εγώ“. Όλα όσα λέμε (και δε λέμε) …τελούν υπό αίρεση, δεδομένου του ότι …ένα θερμό επεισόδιο με τους βρωμότουρκους, πρέπει να θεωρείται πλέον βέβαιο. Και μακάρι να μείνει εκεί το πράγμα.

As far as I am concerned, rest assured. I will endure!😅

Το AI avatar το έχω σκεφτεί κι εγώ για την περίπτωση καθιέρωσης βίντεο επικαιρικής παρλαπίπας. Εκ των πραγμάτων με τη “νέα σεζόν”, Θεού θέλοντος, κάποιες εξελίξεις θα υπάρξουν, για τις οποίες δεν είμαι ακόμα σίγουρος.
Το μόνο δεδομένο είναι ότι θα ξεκινήσω να ανεβάζω ένα απέραντο (όταν λέω απέραντο, εννοώ απέραντο) πλήθος ακυκλοφόρητων tracks, από pro Blue Light εποχής μέχρι σήμερα, …και όποιος αντέξει. 😱

Καλός είναι! Τα κομμάτια έχουν αληθινό μουσικό ενδιαφέρον, πράγμα σπανιότατο για το χώρο (με τον οποίο έχω πάψει να ασχολούμαι χρόνια τώρα*).
Αλλά το οπτικό σκέλος, αμετανόητα κυρίαρχο, οι χειρονομίες, τα ρουχαλάκια και τα μπρασελεδάκια, το subzero level του living theatre… γενικά fuck it and leave it. Σε ό,τι αφορά τη “σύγχρονη” (δεκαετιών ήδη) εκδοχή του ραπ, είμαι με τον Wynton Marsallis : “Hip-hop attacks itself. It has no merit, rhythmically, musically, lyrically. What is there to discuss?”

* Όταν κάποια στιγμή ανεβάσω (κάποια από) τα tracks που θα αποτελούσαν τον δεύτερο δίσκο των Blue Light – μηδέποτε κυκλοφορήσαντα – θα ακούσεις το πρώτο rap ή μάλλον …με στοιχεία rap, κομμάτι που γράφτηκε επί ελληνικού εδάφους εν έτει ’91 από τον υποφαινόμενο (ένα χρόνο μετά ήμουν, εννοείται, στους Public Enemy στο Κατράκειο, τους οποίους συμπαθούσα ιδιαίτερα).
Το άλμπουμ γενικά θα ήταν πιο funky σε σχέση με το πρώτο, και με ελληνικό στίχο – γραμμένο βασικά όχι από μένα.

…Ο λόγος που είχα κατ’ αρχήν διαλύσει τους Blue Light ήταν ο εντυπωσιακος ήδη από τότε παρακαλλιτεχνικός υπερπληθυσμός – είχα φτάσει να ντρέπομαι να λέω ότι είμαι μουσικός και παίζω σε συγκρότημα, γιατί η συνηθισμένη απάντηση ήταν : “α ναι, έχουμε κι εμείς ένα γκρουπάκι“. Το θέμα ήταν ότι όλοι αυτοί οι γκαλλιτέχνες (οι οποίοι σε κοίταζαν από θέση ισοτιμίας …το λιγότερο) σε δυο-τρία χρόνια max τα παρατούσαν και γινόταν …δικηγόροι, λογιστές, εφοριακοί, whatever…Αλλά ώσπου να ξεκουμπιστεί ένας, εμφανίζονταν τρεις – τέσσερεις του είδους. Ρόλος του οποίου είδους ήταν, ακριβώς, να εμποδίζει εκείνους που άξιζαν να προχωρήσουν.

Που να δεις το δικό μου τομέα. Το καλό με την ανεργία είναι ότι δεν χρειάζεται άλλο να κάνω το “δάσκαλο”. Να μαθαίνουν – με το ζόρι εννοείται και αν – οι άλλοι κι εγώ τίποτα!

Θα μπορούσατε παράλληλα ως ΜΚ-Ο να παρουσιάζετε live events με δικά σας ή και άλλα κομμάτια διαφημίζοντάς τα μάλιστα ως AI-free. Γενικότερα το βίντεο παρέχει αρκετές δυνατότητες για κάποιον που ενδιαφέρεται να τις αξιοποιήσει. Αν ποτέ αποφάσιζα να το χρησιμοποιήσω – λέμε τώρα – πιθανότατα θα παραχωρούσα τη θέση μου σε κάποιο AI avatar. Θα είχε πλάκα για παράδειγμα να ξεστομίζει με μελιστάλαχτο ύφος τις αντικοινωνικές θεωρίες μου μια ξανθιά γκομενίτσα!

Thanks man …αλλά : και το “μουσικιλίκι” το είχα βαρεθεί στις αρχές των ’90s – εννοώ το “επαγγελματικό”, as in συγκρότημα, δίσκοι, συναυλίες κτλ. γιατί κομμάτια συνέχισα να γράφω και μάλιστα περισσότερα από ποτέ. Στα early ’00s το δισκογραφικό μου ξανάρθε λόγω Μαρίνας (για να της δείξω…ποιος είμαι 🤣), αλλά κάποια στιγμή ξαναβαρέθηκα. Δε μπορείς να φανταστείς (όση φαντασία κι αν – ξέρω ότι – έχεις) για τι κόπρο του Αυγείου μιλάμε, όταν μιλάμε για το ελληνικό “μουσικό κύκλωμα”. Και σ’ αυτό περιλαμβάνουμε φυσικά τους …εναλλακτικούς 🤮 της υποθέσεως.
Κάτι αντίστοιχο, για να μη πω χειρότερο, ισχύει και για τα δημοσιογραφικά. Δηλαδή, μιλώντας για τον Καββαθά, σε πείσμα των (ουκ ολίγων) ελαττωμάτων του ανδρός, τοποθετούμενος στο πλαίσιο “εκδότης – δημοσιογράφος” made in Greece ήταν ημίθεος τουλάχιστον…

Μωρέ μια χαρά μου ταιριάζει, υπό την έννοια ότι με το μπλαμπλα είχα πάντα άνεση, όση και με το μουσικό αυτοσχεδιασμό – για την ακρίβεια, τα θεωρώ το ίδιο πράγμα. (Ιδέα 💡: Θα μπορούσα να κάνω σχολιασμό …τραγουδώντας – σε οπερατικό στιλ, μετατρέποντας αυτόματα τις ειδήσεις σε άριες! Now that would be fun! 🤪).
Απλώς, ξανά, αηδιάζω με την ηλίθια ναρκισσιστική τάση που διέπει το φαινόμενο, και σκυλοβαριέμαι.