Παρεμπιπτόντως, το περί “αγάπης που κινεί τον κόσμο” ανήκει στο οπλοστάσιο συνθημάτων της Μασονίας, παρακαλώ, από τον καιρό του …Mozart.

Κάποιοι ίσως να θυμούνται το ψυχωτικό mumble mumble με τον οποίο ο αλήστου μνήμης Τσοβόλας [-δώστα όλα] αντιδρούσε στη διάρκεια της δίκης του, early ’90s, οσάκις κάποιος κατέθετε υπέρ του στοιχεία :
“Έεεεετσιέτσιέτσιέτσιέτσιέτσιέτσιέτσιέτσι…”
Το πράγμα γινόταν τελείως κωμικοτραγικό εκ του ότι αποτελούσε απλή ηχητική παρείσφρηση / υπόκρουση, με τον ίδιο τον Τσοβόλα off-camera. Εν πάση περιπτώσει, είχε αποτελέσει private joke της τότε παρέας μου και, αυτή την απάντηση [έεεεετσιέτσιέτσιέτσιέτσιέτσιέτσιέτσιέτσι] έχω υιοθετήσει έκτοτε για κάθε σχόλιο όπως το παραπάνω. 🤣🤣🤣

Θα έλεγε κανείς ότι οι γονείς έχουν [ακόμα] μεγαλύτερη ευθύνη καθότι, όχι μόνο κληροδότησαν στα παιδιά τα τοξικά γονίδια, αλλά επέλεξαν να τα κάνουν κατ΄ αρχήν, χωρίς να τα “ρωτήσουν”. Και κάποιος άλλος θα απαντούσε ότι το πράγμα πάει σκοινί κορδόνι από γενεά σε γενεά, καθότι οι ίδιοι οι γονείς ήρθαν στον κόσμο χωρίς κανείς να τους “ρωτήσει” επίσης.
Στα σοβαρά τώρα, οι εταιρίες παρασκευής εμβολίων ενέχονται σε απάτη, τουλάχιστον, καθότι οι “placebo trials” που κάνουν δεν περιλαμβάνουν placebo. Το placebo group παίρνει στην πραγματικότητα το προηγούμενο αντίστοιχο σκεύασμα [βιβλίο : Turtles All The Way Down, Vaccine Science And Myth]

Προφανώς θα χρησιμοποιούν διάφορους ευφημισμούς – όπως καληώρα η έρευνα – για να δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά των “διπάτερων” παιδιών, επί της ουσίας όμως.. ναι.

Ως προς καρκίνους και αυτοάνοσα …βοά το αμερικάνικο section του διαδικτύου. Απλώς, τη συγκεκριμένη περίοδο έχω βαρεθεί κάπως το ειδησεογραφικό / σχολιαστικό τμήμα του blog, εν ονόματι του μουσικού. Αυτό είναι ένα απ’ τα πολλά στα οποία έχω παραλείψει να αναφερθώ.
Η πιο αισχρή πλάκα είναι ότι στο φαινόμενο αναφέρεται με …απορημένη ανησυχία [“γιατί άραγε;”] η ίδια η Pfizer. Η οποία, guess what, έχει ήδη έτοιμο …εμβόλιο γι’ αυτό.

Άρα σύμφωνα με την έρευνα είναι ζήτημα χρόνου να δούμε στην κοινωνία “τοξικά” gay παιδιά

Εννοείται φυσικά ότι το φαινόμενο αποτελεί κατάληξη μιας πολυσχιδούς προϊούσας διαδικασίας, εξ ου και το γνωστό επιχείρημα των υποστηρικτών του: “αυτό σας πείραξε?”

Υπάρχουν φυσικά και οι λεσβίες που αναφέρεις, έχω την εντύπωση όμως ότι στην πλειοψηφία τους οι λεσβιακές “οικογένειες” αποτελούνται από άτυπους γονείς που μεγαλώνουν τα όποια παιδιά τους χωρίς ιδιαίτερες φανφάρες. Τα ιδεολογικά ζητήματα ήταν και παραμένουν αδιάφορα για τις περισσότερες γυναίκες – και οι λεσβίες δεν παύουν να είναι τόσο γυναίκες όσο αντίστοιχα και οι πούστηδες άντρες. Ο LGBTQ “δικαιωματισμός” αποτελεί κατά τη γνώμη μου αντρική ως επί το πλείστον υπόθεση – αριστερή τρόπον τινά εκδοχή της δεξιάς αναβίωσης του macho man – και συμμετέχοντας στην υποτιθέμενη “κοινότητα” οι γυναίκες υπηρετούν ουσιαστικά.. την πατριαρχία.

…Ως εκ τούτου, το φαινόμενο των παιδιών που γράφουν τους γονείς σταρχίδια τους, ξεκινάει ήδη από τις δικές μας γενιές, και από πιο πριν.
Ως προς τις γυναίκες δεν το συζητάμε. Εννοείται ότι το πράγμα είναι λιγότερο “ανώμαλο” γι’ αυτές – αν όχι τίποτα άλλο το παιδί έχει μια “μητρική” παρουσία στη ζωή του που, όπως και να’ χει, στα πρώτα στάδια τουλάχιστον είναι πιο απαραίτητη από την “πατρική” – ανεξαρτήτως φύλου.
Ως προς το τι στάση κρατάνε βέβαια για τη σεξουαλική του προτίμηση, δεν έχω ιδέα. Έχω την εντύπωση ότι οι λεσβίες είναι πιο υστερικές / υπερασπιστικές της ιδιαιτερότητάς τους, λόγω του προαιώνιου μίσους για τον τοξικό κυρίαρχο.
Δεν νομίζω να υπάρχει βιβλίο γραμμένο από άνδρα με τίτλο “Γυναίκες : Τι τις χρειαζόμαστε;” Το αντίθετο υπάρχει όμως.