Σ’ ευχαριστούμε από καρδίας – ομολογουμένως αν με έβαζες να διαλέξω κάτι από ο,τιδήποτε έχω/έχουμε κυκλοφορήσει, αυτό για το οποίο είμαι πιο “υπερήφανος” που λένε …θα διάλεγα αυτό χωρίς σκέψη.
Το blog κι εμένα μου έβγαινε “περίεργο” κατά τις 4 πριν κλείσω για απόγευμα. Ο λόγος είναι ότι άνθρωπος του Θεού που ασχολείται με το technical support κάνει αναβαθμίσεις.

[Το blog μού βγαινει με μια περίεργη μορφή]
Καλά μη συγκρίνουμε τώρα το BFTWN με.. οτιδήποτε. Μιλάμε για κορυφαίο μουσικό έργο period. Whoever says different is calling me a liar😇

Δεν ξέρω αν έχεις εντρυφήσει στις “ροκ όπερες” του μεγάλου γκαλιτέχνη. Τις οποίες σύσσωμη η κουστωδία των Ελλήνων “κριτικών” (περίπου …ανεξαιρέτως) είχε αντιμετωπίσει με σοβαροφανή γελοιότητα αντάξιά τους. Και δώστου άρθρα επί άρθρων, και δώστου τοποθετήσεις, και δώστου “καλόπιστες ενστάσεις”. Ποια Ναυτία, ποιος Σαρτρ, ποια ground breaking experience … τα είχα δει όλα μιλάμε. Κατόπιν εορτής, καλό μου έκανε.
Φαντάσου ότι το Blues For The White Nigger το προετοιμάζαμε αρχικά για διπλό (με άλλα τόσα κομμάτια – είχαν γραφτεί ούτως ή άλλως) και με φιλοδοξία για musical. “Απόλυτο” ενισχυτικό της προστατευτικής συναίσθησης της ματαιότητας αποτελούσε η ανάμνηση του impact των έργων του Καρβέλα.

Έχεις δίκιο, σε τι βαθμό ακριβώς δεν ξέρω. Έχω δει/ακούσει τον Orson Welles να πλέκει το εγκώμιο του Winston Churchill οπότε μετά από αυτό, πάσα αρχή παυσάτω. Παρεμπιπτόντως – άσχετο – έχω διαβάσει και εγκώμιο του Churchill σε ανύποπτο χρόνο για τον …literally Hitler.

Συμφωνώ 100%. Το είχα γράψει και στον ΗΧΟ τότε, σε πείσμα διάφορων “ψυχοπονιάρηδων”, ότι η εκπομπή είχε πλάκα, ότι κανένα exploitation και καλά δεν υφίσταντο οι “σταρ” της υποθέσεως, και ότι ο Δημιουργός είχε αφήσει έτη φωτος πίσω τον (γενικά αξιοθρήνητο) εαυτό του. Να σημειώσω ότι ελάχιστους ανθρώπους περιφρονώ στο Ελάντα όσο το ΝΚ – από το παρακαλλιτεχνικό στερέωμα τουλάχιστον.

Με αφορμή την περίπτωση Kasparov επίσης και ανεξαρτήτως πραγματικού ή μη συσχετισμού του δείκτη IQ με κάποια υποτιθέμενη General Intelligence, κλίνω προς την άποψη ότι εξυπνάδα και μόρφωση δεν προκαταλαμβάνουν τις πολιτικές τοποθετήσεις του εκάστοτε ατόμου περισσότερο απόσο προκαταλαμβανουν τις ποδοσφαιρικές του συμπαθειες.

Με αφορμή εντωμεταξύ αναφορά σου στον Καρβέλα πριν κάμποσο καιρό (κάτι με Τέμπη κλπ) σκεφτόμουν ότι τα καλύτερα ίσως τραγούδια του τα είχε γράψει για την εκπομπή της Αννίτας. Κάτι άλλα με σοβαρό στίχο αντιθέτως που πέτυχα τελευταία στο YT δεν μου άρεσαν καθόλου.

Καλά κι εγώ αυτά που βλέπω από τηλεόραση είναι κάτι βίντεο ειδήσεων που βγαίνουν στο γιουτιουμπ. Όταν λέω πρωινάδικα εννοώ κάτι του τύπου Τσιμτσιλή κτλ στα οποία έριχνα καμιά ματιά προ 5-6 χρόνων (δεν ξέρω αν η συγκεκριμένη υπάρχει ακόμα – την είχα εντοπίσει ως ανώτερη από άλλες “του είδους”, εκτός των άλλων και για τη στάση της απέναντι στον Covid)

Εν τω μεταξύ, και σόρι για το …σεξιστικόν 🤪 της υποθέσεως : ένα από αυτά που γλιτώνει κάποιος αποφεύγοντας την τηλεοπτική ενημέρωση είναι η κουστωδία από κυρίες, με το κομμωτηριέ μαλλάκι, τα ταγεράκια και τα τακουνάκια τους, να προβαίνουν εν πλήρει σοβαρότητι σε “αναλυτικό ρεπορτάζ” περί τη Μ. Ανατολή, την Ουκρανία, το State Of The Union του κυρ-Τραμπάκουλα και δε συμμαζεύεται. Με ένα τρόπο όλ’ αυτά αποκαλυπτικό της “επαφής” τους με τα θέματα : είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα περισσότερα απ’ τα ονόματα που προφέρουν τουλάχιστον, τα βλέπουν για πρώτη (άντε για δεύτερη) φορά στη ζωή τους. Μπορείς και να γελάσεις αλλά προσωπικά συνήθως εκνευρίζομαι. Το ίδιο και με τους αντίστοιχους άνδρες “συναδέλφους τους”. Τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς δε δείχνουν άξιοι για κάτι καλύτερο, όπως οι (παράταιρες με το γελοίο κλίμα της πολεμικής επικαιρότητας) γυναίκες της υποθέσεως. Έχω φτάσει να προτιμώ – λέμε τώρα – τα βούρλα των πρωινάδικων.

Είναι και θέμα κουλτούρας. Οι Αμερικανοί κουβαλάνε από δέκα όπλα ο καθένας για να πετύχουν στην καλύτερη περίπτωση αυτό που άλλες χώρες επιτυγχάνουν με την απαγόρευσή τους. Οι Κινέζοι πάλι πιστεύουν ότι ο ιδανικός τρόπος να κερδίσεις ένα πόλεμο είναι να μη συγκρουστείς in the first place.

Ως προς το ότι “παρέδωσαν τον κόσμο…” έχω “αποκρυσταλλωμένη άποψη” και δεν είναι έτσι. Η (τουλάχιστον ύποπτη) δεκαετιών ολιγωρία του αμερικανικού πολιτικού προσωπικού, γνωστού και ως the swamp, είχε επιτρέψει τη “μαλακή διείσδυση” των yellow men σε ένα σωρό τομείς αμερικανικών συμφερόντων, στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας. Ο Τραμπάκουλας όντως τρέχει και δεν προλαβαίνει, αλλά για να αναιρέσει ακριβώς αυτό. Και επειδή αφενός το αισθάνεται πιεστκά επείγον, αφετέρου γιατί είναι ένας ακόμα κλασικός, ακατέργαστος βλαχοαμερικάνος, το έχει ρίξει στο καουμποϊλίκι.
Μη ξεχνάμε ότι οι Κινέζοι έχουν μεν τη δική τους (ύπουλη) τακτική “μη εμπλοκής” στα εσωτερικά των άλλων κρατών etc etc, αλλά δεν διαθέτουν και τη στρατιωτική υπεροπλία των ΗΠΑ.
Και ένας απο τους κύριους λόγους για τους οποίους οι ΗΠΑ την έχουν, είναι για να την επιδεικνύουν.

Με τα ψυχροπολεμικά μυαλά που κουβαλάνε οι Αμερικανοί παρέδωσαν ουσιαστικά όλο τον κόσμο στα χέρια των Κινέζων και τώρα τρέχουν και δε φτάνουν.