VAN DER GRAAF GENERATOR : INTO A GAME [THE AEROSOL GREY MACHINE, 1969]

Όχι ότι το τραγούδι από το δισκογραφικό ντεμπούτο των VDGG χρειάζεται συνοδευτικές πληροφορίες για να εντυπωσιάσει. Δεν παύει βέβαια να έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι, ο άνθρωπος που το έγραψε και το ερμηνεύει, ο Peter Hammill, είναι εδώ 19 χρόνων.

It’s not that the song, from
VDGG’s debut album needs additional information to impress the listener. The fact though that the man who wrote it and performs it here, Peter Hammill, is 19 years old, is itself interesting.

I never thought it could come to this
As you sit there crying
Hanging on with your fingertips
To something that’s already dead
Now we’re into a game
And it’s all a bit strange
Once on a time we were sincere;
Now, we’re acting charades
Hiding behind cracked images
From other people’s stages;
Now, we’re into a game
And it’s all a bit strange
But familiar, too…
The rules never change; I know it, but do you?
Let’s stop it now
I’ve seen it all before
And this play no longer moves me
But the closing of a door
Is never easy
Look at the cards in your hands:
Kings turned to jokers
There are no prizes for laughing:
Situation hopeless
Now we’re into a game
And it’s all a bit strange
But familiar, too…
The rules never change; I know it, but do you?
Let’s stop it now
It’s no good looking to me for reassurance
I’m tired and don’t need you to show me
Your bruised innocence

5
(Visited 113 times, 1 visits today)

11 Comments

  1. stcigar October 4, 2021 at 9:21 pm

    Το συγκεκριμένο κομμάτι – που έχω νακούσω πάνω από είκοσι χρόνια – μου έφερε για κάποιο λόγο στο νου ένα ερώτημα που έβρισκα πάντα ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Το μπάσο δηλαδή (και φυσικά τα ντραμς) διατηρεί στα τέλη των σίξτις με αρχές των σέβεντις ένα μεγάλο βαθμό αυτονομίας που χάθηκε αργότερα καθώς αυτό υποβιβάστηκε σε όργανο καθαρά συνοδευτικό. Άραγε το φαινόμενο αυτό να οφείλεται στη στενότερη γειτνίαση της ψυχεδελικής/progressive σκηνής με τη τζαζ ή μήπως αντικατοπτρίζει τη σταδιακή παρακμή του συλλογικού πνεύματος και ταυτόχρονα της ατομικής ανεξαρτησίας? Μπορεί φυσικά να μην ισχύει τίποτε από τα δύο, αλλά πάντα πίστευα ότι τα πιο αποκαλυπτικά σημάδια φωλιάζουν στις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες.

    Reply
    1. Oannes October 4, 2021 at 10:15 pm

      Υποθέτω έχει να κάνει με την εκδήλωση ενός συνολικά πιο δημιουργικού πνεύματος που αφορά και σε πιο αντιστικτικές ενορχηστρώσεις [αν στήσει κανείς αυτί στο πώς πλέκονται τα όργανα στον ήχο συγκροτημάτων του prog, με επιφανέστερους, και ως προς αυτό, τους Genesis, θα αισθανθεί μελαγχολία για την πολτώδη προσήλωση στα …ακόρντα που χαρακτηρίζει μεταγενέστρα ιδιώματα] και σε αυτοσχεδιαστική ελευθερία, χαρακτηριστική της jazz και όχι μόνο. Είναι γνωστό ότι “τα σόλα” από μια εποχή και μετά απορρίφθηκαν από την ροκ ιντελιγκέντσια ως “εκδηλώσεις ναρκισσισμού” και άλλα τέτοια ευτράπελα. Εξαίρεση φυσικά ήταν το μέταλ, το οποίο με τους δικούς του κώδικες συνέχισε να τιμά το πνεύμα του ροκ των ’70s. Δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλος αριθμός επιφανών του μέταλ των ’80s και των ’90s [και δεν εννοώ μόνο του progressive metal] αναφέρει ανάμεσα στις επιρροές του περιπτώσεις τύπου Genesis, Jethro Tull κ.ά.

      Reply
  2. stcigar October 4, 2021 at 10:41 pm

    Κι εγώ είχα στο μυαλό μου το μέταλ ως εξαίρεσης από την μεταγενέστερη ομογενοποίηση της “παλίντονος αρμονίας” που χαρακτήριζε τα γκρουπ της χρυσής εποχής. Τον τελευταίο μήνα μάλιστα κάτι έχω με τα νεύρα μου και ακούω αποκλειστικά σχεδόν ένα μείγμα που ξεκινάει με Nile (ok καφρίλα) συνεχίζει με τα πρώτα των Opeth σαν κύριο γεύμα και καταλήγει σε Astor Piazzola όταν έχω πια ηρεμήσει. Αρχίζω να υποπτεύομαι παρενέργειες του εμβολίου..

    Reply
    1. Oannes October 4, 2021 at 10:52 pm

      Μια χαρά τα ακούω εγώ αυτά ως συνδυασμό. Θα είχε πλάκα πάντως να στείλεις μια “κίντρινη κάρτα” μ’ αυτά ως πιθανές παρενέργειες!

      Reply
  3. Εmmanouel October 5, 2021 at 11:15 am

    Απιθανο κομματτι! Να σου πω την αληθεια η εισαγωγη με το μπασο μου θυμισε καπως (μην βαρατε ..) κατι απ τα μπασα των ,.. Joy Division ! Oi oποιοι φυσικα ηταν αμπαλλοι τεχνικα , οπως εχουν ομολογησει κι οι ιδιοι.. Και τι outro ομως ..

    Reply
    1. Oannes October 5, 2021 at 1:14 pm

      ΟΙ JD ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ MEW WAVE ΕΙΧΑΝ ΕΠΗΡΕΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ VDGG. ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο HAMMILL ΕΧΕΙ ΔΗΛΩΣΕΙ ΦΑΝ ΤΩΝ JD. ΤΟ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟΤΕΡΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΝ PH ΤΟ ΕΧΕΙ ΠΛΕΞΕΙ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ, Ο …JOHNNY ROTTEN.

      Reply
  4. Εmmanouel October 5, 2021 at 3:17 pm

    Μεταξυ μουσικων υπαρχει πιστευω μια στοιχειωδης αναγνωριση εστω κι αν στο φανερο πρεπει να πλακωνονται για λογους matketing, Η αντιπαλοτητα μεταξυ των “ειδων” μαλλον εφευρεση του μουσικου τυπου .. των εταιρειων η’ και πιο “πανω” ητανε ,,κι εμεις το χαψαμε ως συνηθως ..

    Reply
    1. Oannes October 5, 2021 at 5:24 pm

      Το ότι η αντιπαλότητα αλλά και η ίδια η …ύπαρξη των ειδών είναι σε μεγάλο βαθμό “να’χουμε να λέμε”, είναι σίγουρο.
      Αλλά αντιπαλότητα, αντιζηλία και μίσος μεταξύ μουσικών πάντα υπάρχει. Και οι εκφράσεις που έχουν ακουστεί κατά καιρούς δείχνουν ότι ακόμα και οι “μεγαλοφυίες” κάθε άλλο παρά ανοσία διαθέτουν στην μικροπρέπεια. Ακραίο παράδειγμα : ο Τσαϊκόφσκι [ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών] ονόμαζε τον Μπραμς [επίσης έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών] …”ατάλαντο μπάσταρδο”.
      Για το τί έχει ακουστεί από “λαϊκούς” καλλιτέχνες, ροκάδες, τζαζίστες κλπ. για “συναδέλφους τους” δεν το συζητάμε.

      Reply
  5. Resa October 10, 2021 at 8:58 pm

    Wow! Great fusion… I hear a mild King Crimson, something like Hair or JC Superstar, jazzy frills and more from the future. He truly takes us through the changes of times.

    Reply
  6. zumpoems October 31, 2021 at 9:10 pm

    I will take Peter Hammill over Bob Dylan in terms of lyrics (and of course also in terms of music!)

    Reply
    1. Oannes October 31, 2021 at 9:20 pm

      PH has always been my number one, since I was 15.
      Thank you for this comment.

      Reply

Leave a Reply