Δεν μου διαφεύγει η πιθανότητα το περί “δυσμένειας” σενάριο να αποτελεί απομεινάρι της εποχής που μου ήταν συμπαθής. Απλώς κατά καιρούς βλέπω μια περίεργη αρνητικότητα από αμερικανικό και αγγλικό Τύπο. Την οποία δεν μπορώ να ερμηνεύσω παρά σαν ένα είδος προειδοποίησης, ήπια εκδοχή ενός φαινομένου το οποίο στην πλήρη εκδίπλωσή του γίνεται “δολοφονία χαρακτήρα”. Μπορεί τέτοιες δημοσιεύσεις / τοποθετήσεις να αφορούν και άλλους του είδους του, κι απλώς να διαφεύγουν τη δική μου προσοχή. Κάτι του στιλ, “κράτα τους στην μπρίζα να μην πολυκουνιούνται”, αντίστοιχο δηλ. στο φινάλε εκείνου που ισχύει για το “λεώ” επί μονίμου βάσεως.
Ως προς την Ολλανδία ετοιμάζω κάτι τις για το απόγευμα.

Παρεμπιπτόντως δεν αποκλείεται ο Κούλης να έχει πέσει σε κάποια δυσμένεια, συγχρόνως όμως αποτελεί και την πιο αξιόπιστη.. αριστερή απάντηση της ΕΕ στην επέλαση της ακροδεξιάς – που αφού βγήκε μέχρι και στην Ολλανδία, θα βγεί αργά ή γρήγορα σε όλη την Ευρώπη.

Εννοείται ότι το ίδιο μπορεί κανείς να υποθέσει και για τον Σουσουνάκ. Απλά με τον Ερτογάν τους είδα ξαφνικά μετά τις εκλογές καλούς κι αγαπημένους και μου μπήκαν ιδέες του στυλ “καλά πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα, εδώ μιλάμε για win-win situation” κλπ. Είπαμε, σε θέματα εσωτερικής προπαγάνδας ο Κούλης είναι ασυναγώνιστος. Του αξίζει πραγματικά να βγαίνει για πάντα. Το ίδιο κι εμάς.

Είναι γεγονός, με την προϊούσα μπουρδελοποίηση, όλο και περισσότερες “ενέσεις στο εθνικό αίσθημα” με ανύπαρκτα ζητήματα θα υπάρξουν [προσωπικά χέστηκα για τα γλυπτά άμα λάχει. Είναι δεδομένο ότι δεν θα επιστραφούν στον αιώνα τον άπαντα, κι όποιος πιστεύει το αντίθετο θα πρέπει να ψαχτεί ως προς το IQ του]. Ακόμα και ο Cancelάκης “στηρίζει πρωθυπουργό” πουλώντας υπεύθυνη πατριωτική αντιπολίτευση, και στηλιτεύοντας τον χαβαλέ στα σόσιαλ μίντια. Κουνάει δηλ. το δάχτυλο, κυρίως στους δικούς του.
Και με υπόθεση εργασίας το σενάριο περί συνεννόησης Έρντο-Κούλη, γιατί να μην το επεκτείνουμε σ’ αυτούς εδώ, που είναι και ομόσταυλοι;
Γενικά όλο και βεβαιώνομαι ότι η πλέον “παραγωγική” προσέγγιση είναι η αντιμετώπιση της [διεθνούς] πολιτικής σκηνής ως θεατρικής παράστασης [“All the world ‘s a stage”, σε τερατώδη παραλλαγή του αρχικού νοήματος]. Και η της αναζήτησης του σεναριογράφου που φροντίζει το περιεχόμενο του διαλόγου και τη διανομή των ρόλων.
Όσο “ψεκασμένη” και “συνωμοσιολογική” και αν φαίνεται αυτή η προσέγγιση.