Ο “πολεμοχαρής” εαυτός μου φαντάζεται κάτι σαν την τελευταία επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν, ελάχιστα προβεβλημένη αλλά λίαν αποτελεσματική όπως αποδείχθηκε. Έκτοτε οι Ιρανοί έχουν βάλει την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια και το ρόλο τους ποιος ονειρεύεται να παίξει; guess who: οι φίλοι μας οι Τούρκοι.

Καλά αυτοί δεν είναι καν άνθρωποι, ώστε να είναι και σκατάνθρωποι. Πιστεύω ότι μ’ αυτούς λαμβάνει χώρα ένα είδος Schwab-ιανής βερσιόν των Body Snatchers.
https://youtu.be/B2ga8rmH-no?si=1gxWV2hEwNf9UpmT

Κατά τη γνώμη μου πάντως η θεωρία του πρώτου πλήγματος χωλαίνει και ως ιδέα. Πες ότι “πετύχαινε” whatever that means. Και μετά τι?

Βασικά στους ευρωπαίους “ηγέτες” αναφερόταν το σχόλιό μου και φυσικά στο Ζελένσκι. Όχι ότι πειράζει δηλαδή μια σχετική αναφορά στους Τούρκους!👍

…Δεν ξύπνησα μια μέρα και δεν είχα τι να κάνω και άρχισα να αντιπαθώ τους Τούρκους. Μιλάμε για …σκατάνθρωπους, να τι δεν πάει καλά μαζί τους. Η νομαδική / πολεμοκατακτητική κουλτούρα αφενός, το Ισλάμ αφετέρου, δημιουργούν ένα blend δυσεύρετο. Αν προσθέσεις την παράνοια του μεγαλείου (τα περί Ερντογάν και ανασύστασης τη Οθωμ. Αυτοκρατορίας δεν είναι “που λέει ο λόγος”) και το ότι εμάς μας υποτιμούν βαναύσως, για να το θέσω κομψά δηλ., καταλαβαίνεις ότι η θεωρία του πρώτου πλήγματος θα ήταν η μόνη λύση, αν μπορούσε να εφαρμοστεί. Αλλά η απόσταση που μας χώριζε την εποχή του Κονδύλη έχει μεγαλώσει ιλλιγιωδώς, όπως ο ίδιος είχε άλλωστε προβλέψει. Τώρα το πρώτο πλήγμα το βάζουμε στον κώλο μας.