Το θέμα είναι ότι τα παίρνει σοβαρά ο μέσος Τούρκος υπάνθρωπος, τώρα πλέον και από προσχολική ηλικία. Και ότι φτάνοντας σε στρατεύσιμη ηλικία γίνεται όσο να΄ναι πιο επικίνδυνος, γιατί …τον πνίγει το “δίκιο” του.
Θυμάμαι στο ξενοδοχείο όπου έμενα τις τελευταίες φορές που είχα πάει Χίο, διάφορους κωλότουρκους γύρω μου να παίρνουν το πρωινό τους. Την αυποψίαστη βλακεία / αυταρέσκεια που απέπνεαν οι τσαχπινοφωνές και τα χασκόγελά τους. Γενικά η πιο αντιπαθητική βερσιόν Τούρκου είναι αυτή του φραγκάτου, και καλά κοσμοπολίτη – τύποι σαν αυτούς εν τω μεταξύ έχουν αγοράσει ένα σωρό εκτάσεις σε όλα τα νησιά του Αιγαίου. Του δικού μου εννοείται προεξάρχοντος.

Εννοείται ότι, απ’ την άλλη, ο εν λόγω νοιάζεται όντως το λαό του, ο οποίος χάρη σ αυτόν έχει γνωρίσει σαφώς καλύτερες μέρες – κι ας πιπιλάνε οι καραγκιόζηδες την ίδια καραμέλα περί “τουρκικής οικονομίας που καταρρέει” (όπως καταρρέει και …ο ιδιος ο Ερντογάν άλλωστε…)

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι Τούρκοι έχουν πέσει θύματα των οραμάτων ενός αρρωστημένου, επικίνδυνα γελοίου υποκειμένου. Ο ΡΤΕ, μια “υπερβατική” βερσιόν των προκατόχων του λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής των τοξικότερων από τις ψευδαισθήσεις που αποτελούν το υπόβαθρο του “τουρκικού έθνους”. Ο τύποι πολύ πριν το Αιγαίο και τα νησιά, διεκδικούν από δεκαετίες την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά της Μ. Ασίας, από Ναούς, θέατρα, έργα τέχνης, μέχρι τον fuckin’ Όμηρο… Σήμερα, με τη φροντίδα του ΡΤΕ, ο Τούρκος πολίτης εντρυφεί σ’ αυτή την “ιστορία” από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Θέλω να πω, εδώ από ένα σημείο και μετά δεν τίθεται θέμα “πατριωτισμού” αλλά στοιχειώδους ηθικής. Και αισθητικής πάνω απ’ όλα.

Δυστυχώς κάπως έτσι γίνεται συνήθως. Από την άλλη βέβαια μια δυσανάλογη απάντηση προκαλεί ακόμα πιο δυσανάλογη αντανταπάντηση κοκ. Anyway φαίνεται ότι κατά καιρούς οι άνθρωποι τρώγονται απλά να σκοτωθούν. Δικαιολογίες βρίσκονται άφθονες.

Σε μια “φιλοσοφική” προσέγγιση εννοείται ότι η διαχρονική σπορά πτωμάτων στα πεδία της μάχης, εκτός από εφιαλτική είναι και αδικαιολόγητη, λαμβάνοντας υπόψη τους “λόγους” που προτάσσονται συνήθως.
Αυτό δεν πρέπει επ’ ουδενί να θολώνει τα νερά ως προς τη διεκδίκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Γιατί μπαίνοντας σ’ αυτό το τριπ, εντος ολίγου νομίζω ότι ακούω τη γλοιώδη φωνή της Μαρίας Αναστασοπούλου (παρτενέρ του Παπαδάκη τότε) να απαντάει στο φουκαρά Βελόπουλο λέγοντα τα αυτονόητα : “και τι θέλετε δηλαδή, να πάμε σε πόλεμο κυριε Βελόπουλε;”
Τώρα, μακρυά από μένα οι επαγγελματίες μπατριώτες και οι λογής – λογής στρατόκαυλοι. Αλλά το ΕΛΙΑΜΕΠ spirit είναι όχι απλώς αντιαισθητικό, αλλά τελείως ανυπόφορο. Γενικώς, όταν μια πρόκληση μένει αναπάντητη, εκ των πραγμάτων θα επαναληφθεί στο πολλαπλάσιο.

Τέλος πάντων οι περισσότεροι σκοτωμοί – των αυτοκτονιών περιλαμβανομένων – για μαλακίες γίνονται. Ίσως επειδή το να σκοτώνεται κανείς είναι από μόνο του μαλακία.

Εκ των υστέρων βέβαια η όλη φάση μου φαίνεται γελοία. Δυο γειτονικές χώρες ένα βήμα πριν τον ολοκληρωτικό πόλεμο επειδή δυο μαλάκες από τη μία και δύο από την άλλη πλευρά κατέλαβαν εκ περιτροπής μια βραχονησίδα που δεν είχε ακούσει ποτέ στη ζωή του κανένας. Οι ανθρωποκτονίες για μια θέση παρκαρίσματος ακούγονται σχεδόν.. λογικές.

Δεν ξέρω τι έλεγαν εκείνη την περίοδο τα ΜΜΕ, τα συνοριακά στρατόπεδα πάντως – είμαι σε θέση να το γνωρίζω γιατί απλά.. ήμουν εκεί – περίμεναν με τα όπλα παρά πόδας τη σχετική εντολή. Μη με βάζεις τώρα να μπω σε λεπτομέρειες που καλύπτονται από το στρατιωτικό απόρρητο. Κατά τάλλα μια χαρά έκανε η κυβέρνηση και αναζήτησε ταυτόχρονα διπλωματική λύση μέσω Αμερικής. Πιθανότατα το μόνο καλό της θητείας της. Κι ας λένε ό, τι θέλουν οι πατριώτες των ΜΜΕ.

Γιατί εγώ θυμάμαι ότι η στάση του Σημίτη στα Ίμια θεωρήθηκε ενδοτική τουλάχιστον;

Εντάξει δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά για το Μητσοτάκη. Αλλά ρε φίλε μέχρι και ο Σημίτης κράτησε κάπου τα μπόσικα!

Δεν έχει σχέση με την εκάστοτε κυβέρνηση. Επί Μεταξά και οι κομμουνιστές ακόμα πολέμησαν σα λυσσασμενα σκυλιά – τους Ιταλούς μιλάμε που δεν τους ήξεραν καν. Πόσο μάλλον σήμερα τους Τούρκους με τα γνωστά ενδιάμεσα προηγούμενα. Πίστεψέ με, αν εξαιρέσουμε μια μικροσκοπική καλομαθημένη μειοψηφία που πανικοβληθηκε στην επιστράτευση των Ιμίων, η συντριπτική πλειοψηφία των αξιωματικών ήταν κυριολεκτικά ενθουσιασμένη. Κι εμείς οι πουθενάδες φαντάροι ακολουθούσαμε τυφλά χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτε.

Σιγά μην πάρουν και επιθετική πρωτοβουλία οι κλασομέντουλες. Εδώ αμφιβάλλω αν θα σαλέψουν καν σε περίπτωση πρόκλησης. Η οποία παρεμπιπτόντως, ιδίως από Σεπτέμβριο, αποτελεί το most likely scenario.