Από αυτά που λένε αυτοί, σίγουρα, χωρίς διάθεση περιαυτολογίας: απλώς είμαι εκ προοιμίου πιο …αντικειμενικός απ’ ότι επιτρέπεται να είναι εκείνοι. Και εκτός αυτού, τους ξέρω καλά, έχω διαβάσει τα βιβλία τους και έχω ακούσει τις διαλέξεις τους.

Θα ρίξω κι εγώ μια ματιά ευκαιρίας δοθείσης, αν και είμαι σίγουρος ότι το δικό σου κείμενο θα έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Ακριβώς. Πολύ μεγαλύτερη [εμβέλεια και ως εκ τούτου] πλάκα πάντως έχει το ντοκιμαντεράκι στο οποίο αναφέρεται [THE SOCIAL DILEMMA]. Το οποίο άρχισα να βλέπω και είναι πάνω κάτω όπως το περίμενα, του στιλ, τα πρώην τσογλανάκια της Silicon Valley, μεγάλωσαν, “ωρίμασαν” και προβαίνουν σε ένα είδους θεαματικής “αυτοκριτικής” [με τονισμένα τα εισαγωγικά], ίνα όπως προλάβουν / μπλοκάρουν την αληθινή κριτική, η οποία προφανώς διογκώνεται και έχουν χεστεί πάνω τους.
Μόλις το τελειώσω θα γράψω ένα κείμενο γι’ αυτό. Είναι απίστευτη η φτωχομπινέδικη κουτοπονηριά που “βοά” πίσιω από την “ιδιοφυία” τους.

Μάλλον εγώ πέρασα μια λάθος εντύπωση, γιατί βασικά για το ίδιο θέμα μιλάω. Σε προσωπικό επίπεδο πάντως ο τύπος φαίνεται να κάνει τόσο μεγάλη προσπάθεια να πείσει μέσω ημών τον εαυτό του πως είναι κάτι ριζικά διαφορετικό από αυτούς που υποτίθεται ότι κατακρίνει, που θα ήταν pathetic αν δεν το έκανε με το αζημίωτο.

Φαίνεται πως έδωσα λάθος εντύπωση. Δεν έχω εκτίμηση στο πρόσωπο του ΣΤ [έχω στείλει στην περίοδο του 01 γράμμα σ΄αυτο το κωλοεντυπάκι που, πιθανώς, ακόμα θα το θυμούνται κάποιοι]. Εκτιμώ την “πένα”, την ευφυία και τη φιλολογική του επάρκεια [στην Ελλάδα ζούμε…], και κάποια κείμενά του με έχουν συγκινησει σαν “λυρική ποίηση”. Από κει και πέρα θεωρώ οτι έχει κάνει, με τον τρόπο του και στον βαθμό που μπορούσε, κακό στους γυρω του. Ιδίως τα περί μουσικής κείμενα του ανδρός, όπως είπα και την άλλη φορά, είναι για γέλια και για κλάματα.

Ισχύει αυτό που λες. Γιατί ο ίδιος αντικατέστησε τη δημοσιογραφία με αυτό το λυρικό, εκμυστηρευτικό, εκ βαθέων απολίτικο στιλάκι γραφής, εξακολουθώντας να δημοσιεύει σαν δημοσιογράφος ενώ θα έπρεπε να το κάνει ως συγγραφέας, και μοιράζοντας δηλητηριώδη βέλη και συμπάθειες με κριτήρια παρεούλας. Για τις ορδές των αταλάντων που τον μιμήθηκαν το αυτοβιογραφικό θα γινόταν …αυτιστικό self-indulging. Και όλοι αυτοί οι “σημαντικοί για τον εαυτό τους” ήταν η μαγιά που προετοίμασε το “έθνος δημοσιογράφων” του διαδικτύου.

Να σου πω την αλήθεια, ο τύπος είναι κατά τη γνώμη μου ο κακοήθης μελίρρυτος του Pascal, ο συμπαθής κακός του La Rochefoucauld, ή για να το θέσω με πιο λαϊκούς όρους, το είδος της κρυφής που απορρίπτω χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.

Υπάρχει και ο παράγων “επιτυχία”. Μια σχετικά μεγάλη όπως του εν λόγω δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος για τη διατήρηση της ενάργειας και της εγρήγορσης. Δια να εξηγούμεθα, δεν εννοώ ότι μιλάμε για καμιά διάνοια. Έχει ωραίο, ρέοντα και μουσικό λόγο. Επίσης είναι πολύ καλά διαβασμένος από λογοτεχνικής [όχι το ίδιο από “θεωρητικής”] απόψεως. Αυτό διακρίνεται στο πλήθος των φραστικών samples που χρησιμοποιεί, οι πηγές πολλών απ’ τα οποία μένουν αναποκάλυπτες.

Η ευφυία είναι σχετικό και όχι απόλυτο μέγεθος. Ίσως να ήταν όντως “ευφυής” ως προς την τότε κατάσταση πραγμάτων, όπως ορισμένοι καλλιτέχνες που είναι μεν συντονισμένοι στην εποχή τους, αλλά εκτός τόπου και χρόνου στις επόμενες, σαν τα σταματημένα ρολόγια που δείχνουν την ώρα με απόλυτη ακρίβεια twice a day. Ίσως να είσαι τελικά εσύ που εξελίχθηκες και άλλαξες, την ώρα που αυτός έμεινε στάσιμος και βάλτωσε..

Πολύ πετυχημένη η παρομοίωση με τον μπασκετμπολίστα [by the way η απορία μου, παιδιόθεν, ήταν, γιατί άραγε πρέπει η μπασκέτα να είναι σε ένα στάνταρ συγκεκριμένο ύψος, απαγορευτικό για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Γης. Γιατί να μην υπάρχουν κατηγορίες ύψους στο μπάσκετ όπως βάρους στο μποξ, ας πούμε…].
Επειδή πάντως έχω διαβάσει πολύ stuff από ΣΤ, ιδίως εποχής 01: όταν έπιανε απόδοση [διόλου σπάνια], η εξυπνάδα ήταν κάτι παραπάνω από “ασυνόδευτο χαρακτηριστικό” στα κειμενά του.

Η “εξυπνάδα” πάντως από μόνη της είναι τόσο ανεπαρκής για την πνευματική συγκρότηση ενός ανθρώπου όσο και το μεγάλο ύψος για ένα καλό μπασκετμπολίστα. Το ίδιο εξάλλου ισχύει και για οποιοδήποτε “ασυνόδευτο” χαρακτηριστικό που χρειάζεται πολλές και διάφορες προϋποθέσεις για να ευδοκιμήσει ουσιαστικά. Μη σου πω κιόλας ότι ένας απροκάλυπτα και ειλικρινά καθυστερημένος και ακαλλιέργητος άνθρωπος παρουσιάζει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις αδικαιολόγητα ψωνισμένες μετριότητες του “πνευματικού” χώρου. Για το λογοτεχνικό ταλέντο του ΣΤ αδυνατώ να εκφέρω έγκυρη γνώμη, δεδομένου ότι δεν έχω καταφέρει ποτέ να διαβάσω κάποιο κείμενό του μέχρι το τέλος 🙂

Εκείνη την περίοδο είχα κόψει τον ΗΧΟ. Ξανάρχισα να τον διαβάζω όταν …πήγα εγώ εκεί. Τα κείμενα της πριν απ’ αυτό περιόδου που υπέπιπταν στην αντίληψή μου, μου προκαλούσαν θυμηδία [συμπεριλαμβανομένων των …διθυράμβων για τους Blue Light].
Ως προς τον Τσ., τα περί μουσικής κείμενά του που έχει τύχει να διαβάσω από δω κι από κει, είναι τελείως της πλάκας, και δεν αναφέρομαι απλώς στα γούστα του. Σε σημείο που απορώ κιόλας, καθότι τον θεωρώ όντως έξυπνο και, ως γραφιά, ταλαντούχο.