Κι εμένα παίζει να ήταν η τελευταία φορά που πήγα στο χωριό του πατέρα μου. Την επόμενη χρονιά πέθανε η γιαγιά μου και γκρεμίστηκε το (ήδη ετοιμόρροπο) της. Μετά δεν ήθελα να ξαναπάω. Μου φαινόταν κάπως ξένο.

Συνήθως οι άνδρες είναι το ακριβές αντίθετο των γυναικών σε ένα ζώδιο. Σε επίπεδο συμπεριφοράς δηλ, καθώς επί της ουσίας οι “στόχοι” είναι ίδιοι.
Και ο πατέρας μου τέτοιου είδους συντηρητικός ήταν, τίμιος σε βαθμό αφέλειας (Παρθένος το ζώδιο) – στις εκλογές του ’64 είχε κάνει το ασυγχώρητο : είχε ψηφίσει Ένωση Κέντρου!
Επ’ ουδενί ήθελε να πιστέψει, δεν το διενοείτο ότι υπάρχουν, γιατροί που συνταγογραφούν φάρμακα, εξετάσεις, …επεμβάσεις etc για τα λεφτά και μονο. Είμαι περίεργος τι θα ελεγε επί …κορωνοϊού, αν είχε ζήσει ως τότε. Γιατί χαζός δεν ήτανε.
Θυμάμα κι εγώ απίστευτες φάσεις, από διηγήσεις φίλων – δεν είχα υπάρξει ποτέ στο χωριό σε (προ-)εκλογική περίοδο. Γενκά πάντως, η ατμόσφαιρα του καφενείου του χωριού, με τους καφέδες, τα τσιγάρα, τα ουζάκια και τους ουζομεζέδες, τους “ανθρώπους του μόχτου” να παίζουν πρέφα, τον καφετζή να ετοιμάζει διάφορα πίσω απ’ τον πάγκο, την τηλεόραση σε “περίοπτη” θέση, είναι απ’ τς αγαπημένες μου αναμνήσεις.

Είχαν πολλή πλάκα τα “παρδαλά” καφενεία της εποχής. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια σκηνή στις εκλογές του 89 που πήγαμε να ψηφίσουμε στο χωριό με τον πατέρα μου (αρχικά επέμενε να ψηφίζω κι εγώ στο χωριό). Αφού ψήφισε μαζί με τον επιστήθιο φίλο του, στη συνέχεια χώρισαν και τράβηξε ο καθένας το δρόμο του για το αντίστοιχο καφενείο στην πλατεία του χωριού. Η οπτική επαφή μάλιστα μεταξύ των καφενείων επέτρεπε στους θαμώνες τους ενός να μαλώνουν με τους θαμώνες του άλλου. Τρελοκομείο!

Έτσι ακριβώς. Τοξότης βέβαια είναι και ο πατέρας μου (και η αδερφή μου – όλοι δηλαδή εκτός από μένα) που είναι τελείως διαφορετικός χαρακτήρας. Ο τελευταίος μάλιστα είναι πρότυπο συνεκτικού.. greek conservative: (ακρο)δεξιός, τοπικιστής, παραδοσιοκράτης, τεχνοφοβικός, you name it. Και ήταν έτσι ανέκαθεν. Ταυτόχρονα βαθύτατα – στην πράξη δηλαδή, όχι στα λόγια – δημοκράτης και ανθρωπιστής. Ίσως γιαυτό δεν μπορώ να πάρω το σύγχρονο “συντηρητισμό” στα σοβαρά.

Αν θυμάμαι καλά, ανήκει στο ζώδιο του Τοξότη. Ο συγκεκριμένες γυναίκες, οι “ενζενί” του ζωδιακού κύκλου και Νο 2 αδυναμία μου μετά τς Κριούς ( = πιο …mean business) είνα η επιτομή της αισιοδοξίας και του χαμόγελου μέχρι τελικής πτώσεως.
Μόνο μην πάει κάτι στραβά γιατί περνάνε αυτομάτως σε …μανία και κατάθλιψη (Αυτό που δύσκολα μπορούν να πάθουν δηλ. τα πανίσχυρα κριάρια).

Σίγουρα. Είναι και θέμα χαρακτήρα πάντως. Η μάνα μου ας πούμε φαινόταν σα να έχει ανοσία στη νοσταλγία σε αντίθεση με τον στραμμένο σταθερά στο παρελθόν πατέρα μου. Ή τέλος πάντων προσπαθούσε να δείχνει μια τέτοια εικόνα.

Δε νομίζω πάντως ότι η νοσταλγία έχει να κάνει αποκλειστικά με ένα χειρότερο παρόν κι ενα δυσοίωνο μέλλον, όχι ότι αυτά είναι ευκαταφρόνητοι παράγοντες. Νοσταλγείς, εγώ τουλάχιστον, από την αίσθηση του αμείλικτου περάσματος του χρόνου, του ανέφικτου της επιστροφής.

Φαντάσου εμένα πόσο μου λείπει, που είμαι το άκρον άωτον του νοσταλγικού τύπου. “Living In The Past” είναι το motto μου από …12 χρόνων. Λίγο αργότερα άκουσα και το τραγούδι!

Και ακόμα πιο πριν απο την “πανδημία” η “αθώα” αντικαπνιστική εκστρατεία.
Ως προς τις γελοίες διαμάχες, όντως φαντάζουν ειδυλλιακές. Ιδίως η (…συγκινητικά γελοία) παράμετρος “πράσινα καφενεία – γαλάζια καφενεία”, που μου φέρνει αυτόματα στο νου το ακμαίο τότε χωριουδάκι των καλοκαιρινών διακοπών μου, με τα δυο καφενεία του – τώρα έχει πλέον 12 κατοίκους, και απο καφενεία …1, οι περισσότεροι θαμώνες του οποίου έρχονται απ’ τα πέριξ.

Δεν είμαι ιδιαίτερα νοσταλγικός τύπος, αλλά η συγκεκριμένη εποχή έχει αρχίσει να μου λείπει. Ο κόσμος πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο σήμερα.

Με αφορμή τα σημερινά τραγούδια θυμήθηκα τα middle 80s και τις γελοίες διαμάχες ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που σήμερα φαντάζουν.. ειδυλλιακές.

Πριν ήταν το Ουκρανικό και πιο πριν η Πανδημία που δημιούργησαν στις δυτικές χώρες κλίμα εμφυλίου. Δεν είναι σύμπτωση που από το 2020 αυξήθηκαν θεαματικά τα διαζύγια!

Ισχύει, αλλά δεν ξέρω σε τι βαθμό. Το να μιλάς με τα χειρότερα λόγια για το Ισραήλ, δείχνει να είναι το απόλυτο “must” των ημερών. Και κάμποσοι Εβραίοι ακόμα (στην Αμερική τουλάχιστον) συμμετέχουν στο χορό του virtue signaling.