You’ve got a point there. Από την άλλη, δεν ξέρουμε τις ικανότητες του τύπου. Το ότι κάποιος / κάποια είναι …εκπαιδευμένος / -η δεν σημαίνει ότι μπορεί να αντεπεξέλθη με ένα τεχνίτη του βρωμόξυλου ας πούμε.
Για το ότι υπάρχει μεγάλος αριθμός γυναικών που μπορούν να ξυλοκοπήσουν άνετα διάφορους [συνομήλικούς τους] άνδρες δεν υπάρχει αμφιβολία.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, εντύπωσή μου είναι ότι στην πλειονότητα των σχέσεων / σκηνών πάθους, ένοχος για βία είναι, έτσ’ απλά, αυτός που μπορεί να την ασκήσει. Και μπορεί [συνήθως] να είναι ο άνδρας, μπορεί όμως να είναι και η γυναίκα.
Προσωπικά, προ Μαρίνας, έχω αντιμετωπίσει επανειλημμένα εκδηλώσεις σωματικής βίας από εκπροσώπους του “ασθενούς φυλου” …άσχετα αν δεν είχαν την επιδιωκόμενη κατάληξη.
Και ξέρω ανθρώπους που τους δέρνει η γυναίκα τους κανονικά και με το νόμο. Ο ένας, δεν το παραδέχεται, αλλά το απολαμβάνει κιόλας.

Όντως [ως προς το “Στράτο”].

Κορυφαίο κομμάτι πραγματικά. Νούμερο δύο ίσως “Ο Στράτος” Τον Νότη δυσκολεύομαι να τον κρίνω, γιατί τον είχα φάει στη μάπα στο στρατό 24/7 από πέντε τουλάχιστον ραδιόφωνα που έπαιζαν πέντε διαφορετικά τραγούδια του ταυτόχρονα. Θα έλεγα ότι μου αποτυπώθηκε σχεδόν στο DNA😁😇

Ο Notis είναι πολύ καλός τραγουδιστής, και έχει βγάλει αν μη τι άλλο κάποια συμπαθητικά και ένα πολύ καλό τραγούδι, συνοδευόμενο από αντίστοιχο βίντεο, που το είχα ανεβάσει αφορμής δοθείσης κάποιου incident στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει στο ξεκίνημα της “πανδημίας” [το ‘ψαξα τώρα λίγο στο blog και δεν το βρήκα].
“ΓΥΦΤΙΣΣΑ ΜΕΡΑ”. Respect!
Από YouTube
https://www.youtube.com/watch?v=hohVk3tJgbs&t=3s

Κι όμως αυτό το πράγμα έπιασε στην Ελλάδα σε αντίθεση με το ροκ. Βασικά ο μόνος ελληνικός ροκ δίσκος που είχε mainstream επιτυχία ήταν τα “Εννιά πληρωμένα τραγούδια”. Και ποια η επιρροή του στους μεταγενέστερους? Απλώς η μουρμούρα του Αγγελάκα έγινε αντικείμενο μίμησης από τους ανερχόμενους τότε της low bap. Δεν θυμάμαι αν ήταν ο Παπαδόπουλος που έλεγε ότι σε μια συναυλία τους τον πλησιάζει ένας λαϊκός τύπος και του λέει “Φιλάρα μου είσαστε το νούμερο δύο!” “Και ποιος είναι το νούμερο ένα?” τον ρωτάει αυτός. “Ο Νότης μάγκα μου, ο Νότης!” Που παρεμπιπτόντως δεν ήταν καθόλου κακός.

Επειδή όπως καταλαβαίνεις έχω ακούσει διάφορους στουντιάδες, ηχολήπτες κλπ. να μου περιγράφουν επαγγελματικές τους εμπειρίες, είναι εντυπωσιακό το επίπεδο της “γνώσης” και της εν γένει “εμπλοκής” των Ελλήνων ράπερ με τη μουσική. Η οποία αποτελεί κάτι λιγότερο από πρόσχημα – χαλί για την παπαρολογία τους.
Και οι οποίοι για κάποιο λόγο είναι μονίμως φουριόζοι και μουράτοι ας πούμε. Υπάρχει αυτός ο χαρακτηριστικός ήχος “εληνικού ραπ”, ήχος επιθετικής μιζέριας, ίδιας πάντα – ανεξαρτήτως καλλιτέχνη – που ξεχύνεται από διάφορα αμάξια, συνήθως στη διαπασών. Ένα κωλομπιτάκι, κάτι κωλοηχάκια, κι ένα μπούρδα – μπούρδου με σφιγμένα σαγόνια.

Σε αντίθεση με το “ελληνικό ροκ” που ήταν κατά βάση ένα περιθωριακό φαινόμενο της δεκαετίας του 80 – εντάξει τσιμπάει λίγο και από τις διπλανές δεκαετίες – η ραπ ξεκίνησε δειλά στη χώρα μας από τα 80s με το break dance (του οποίου υπήρξα νεαρός πρωτοπόρος!) απέκτησε δημοφιλία στα 90s με Active Member και Ημισκούμπρια και σήμερα πήρε τη θέση του σκυλάδικου με την τραπ. Δε συζητάμε φυσικά για την επιρροή της τζαζ, των ηλεκτρονικών, του techno κλπ που υπολογίζεται κοντά στο μηδέν. Παίζει να είσαι και ο μόνος που αξιοποίησε τα προαναφερθέντα με τρόπο δημιουργικό.

…Η καφενόβια εξυπνοκώλικη λογοδιάρροια – χαρακτηριστικό του “Έλληνα” υποβάλλει το ταίριασμα με το ραπ που ορθώς επισημαίνεις. Με μια γενναία δοση χαβαλέ πάντα όλο αυτό – όχι τυχαία το πιο πετυχημένο σχήμα ήταν τα Ημισκούμπρια – η κατεξοχήν περίπτωση αντιμετώπισης του Χάρρυ Κλυν ως μουσικής.
Όχι τυχαία επίσης η αγαστή σύμπνοια “σκληρών” ράπερ και ουρί της Παραλιακής.

Ακόμα θυμάμαι τη συναυλία των Public Enemy το ’92 [ένα από τα πρώτα κείμενα που είχα γράψει στον ΗΧΟ ήταν γι’ αυτήν].
Οι PE ήταν από τα ελάχιστα πράγματα στο χώρο των οποίων μπορώ να πω ότι ήμουν φαν. Αλλά αυτό με το οποίο είχα μείνει μαλάκας, ήταν το πλήθος και το πάθος των τυπακίων στο Κατράκειο [μέσος όρος τα 16 or something] τα οποία ήξεραν λέξη – λέξη τους στίχοι τραγουδώντας απ’ την αρχή μέχρι το τέλος πάνω απ’ τους γκαλλιτέχνες.
Στο δεύτερο δίσκο των Blue Light [ηχογραφήθηκε εν έτει ’91 αλλά δεν κυκλοφόρησε – και καλά έκανε*] υπάρχει κομμάτι με στοιχεία …ραπ, με break beats και space sounds. Κάποια στιγμή θα το ανεβάσω να γελάσουμε. Εντάξει …”Άκου Μάνα” δεν είναι, αλλά έχει την πλάκα του. 😀

* …θα ήταν με ελληνικούς στίχους [όχι δικούς μου], τους οποίους δεν ευχαριστιόμουν να τραγουδάω όσο τους αγγλικούς.

Να σου πω, και από μουσική άποψη περισσότερο μου άρεσε ο Χαρρυ Κλυνν παρά οι ΜΤ let alone o Βασίλης. Προφανώς έχεις δίκιο σχετικά με το “ροκ”, που ακόμα και σε αυτή την υποβαθμισμένη μορφή του ποτέ δεν ρίζωσε κατά τη γνώμη μου στην Ελλάδα. Το ξένο είδος μουσικής που κατεξοχήν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του έλληνα “δημιουργού” είναι κατά τα φαινόμενα.. η ραπ!

Θλιβερό δε θα πει τίποτα. Πιο θλιβερό ακόμα αυτό που μπορεί να διαβάσει κανείς σε διαδικτυακά spots ότι “οι ΜΤ ήταν από τα σημαντικότερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80”. Μιλάμε για παράνοια εφάμιλλη του να αντιμετωπίζεις σαν μουσική τον Χάρρυ Κλυνν να πούμε.
Μην ξεχνάμε ότι “ροκ” εξ αρχής στην Ελλάδα ήταν το απολωλός πρόβατο της ΚΝΕ. Λέξη εναλλακτική του “μάγκα” που δεν υπήρχε πια, και της τζαμπαμαγκέ [με έμφαση στο …”σεξ”] αποενοχοποίησης των πρώην αριστερών. Όλα αυτά στα ’80s, εποχή ομαδικών “οραμάτων” στο δρόμο για τη Δαμασκό – ευρωπαϊκή ενοποίηση.
Υπό αυτή την έννοια οι ΜΤ [και ο Ψαριανός] δεν εμφανίζονται τυχαία την ίδια στιγμή ως “ροκ” με τη “ροκ” στροφή του Βασίλη. Η εμμονή με κάποιον ως στόχο της σάτιράς σου [πχ. των ΜΤ με την ΚΝΕ], υποκρύπτει ίχνη ομοιότητας μαζί του, όπως και να το κάνουμε.
Ο συγκεκριμένος στίχος άλλωστε, ως απεδείχθη απ’ την πορεία του Δημιουργού, διέθετε ενδιαφέρον ψυχολογικό background.