Για μένα ήταν το απόλυτο παιδικό απωθημένο ένεκα ότι από σπίτι δεν είχε φράγκο για φλιπεράκια ή μάλλον δεν είχε φράγκο γενικότερα. Τα τελευταία χρόνια έχουν φλωρέψει κι αυτά, όπως έχουν φλωρέψει τα πάντα, το αυθεντικό deus ex πάντως – μιλάμε τώρα για την τελειωτική βίβλο της συνωμοσιολογίας – θα το έχω παίξει μέχρι και τριαντάωρο σερί με διαλείμματα μόνο για κατούρημα..

Πρόκειται για 100% terra incognita για μένα. Έχω μια αντιπάθεια για τα video games, ίσως δυσεξήγητη για κάποιον που διαβάζει ε.φ. από 10 χρόνων και δουλεύει με το Cubase από το 1990.
Από καιρού εις καιρόν το νιώθω ως κενό, γιατί είναι προφανές ότι η εντρύφηση πρέπει να είναι total eye-opener από “κοινωνιολογικής” απόψεως. Μετά πάλι το ξεχνάω. Πού θα μου τα πάει…