Ο Νίτσε ήταν που έλεγε ότι αντιμετώπιζε τα βαθειά ζητήματα όπως οι καταδύτες: γρήγορα μέσα και γρήγορα έξω. Τα ρηχά και λασπερά ζητήματα της θολής επικαιρότητας είναι μόνο για να λερώνεις τους πάτους των παπουτσιών σου.

Ένα άλλο πράγμα που μου δίνει στα νεύρα είναι η αδυναμία (μάλλον, το μάταιον του) εστιασμού σε ενα συγκεκριμένο ζήτημα πέρα από κάποιες ώρες, μέσα στην αδυσώπητη εναλλαγή των (ψευδο-)γεγονότων. Η …Γροιλανδία φερειπείν φαντάζει αυτή τη στιγμή ancient history. Θα πρέπει αν είναι να ασχολείται κανείς στοιχειωδώς με την “επικαιρότητα” να περιοριστεί σε ένα συνοπτικό “δελτίο” 4-5 θεμάτων με 2-3 προτάσεις “σχόλιο” για καθένα. Και πολύ είναι.

https://youtu.be/38Yx0eheeS4?si=6ZLl9qQBrGHekzr-

Απλούστατα, υπάρχει σχέδιο των “Δημοκρατικών”, επικουρούμενων από BLM, Antifa etc και φυσικά από τα “στρατιωτικοποιημένα” μίντια, για διαρκή πρόκληση αναταραχής. Οι μπάτσοι που προσπαθούν να εφαρμόσουν εντολές της κυβέρνησης για απομάκρυνση καταζητούμενων για πολλαπλά εγκλήματα (ή εν πάση περιπτώσει αυτή είναι η ιστορία) λαθρομεταναστών, συναντούν λυσσαλέα αντίσταση : προπηλακισμοί, μπλοκαρίσματα δρόμων, απειλές, βία, ακόμα και ορχήστρες που παίζουν όλο το βράδυ έξω από ξενοδοχεία όπου καταλύουν οι μπάτσοι! Ενορχηστρωτής όλων αυτών είναι ένας από τους πλέον ανεκδιήγητους “πολιτικούς άνδρες” των ΗΠΑ, ο κυβερνήτης της Μινεσότα Τιμ Γουόλς – υποψήφιος αντιπρόεδρος της Κάμαλα στις προηγούμενες εκλογές!. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, πόσο δύσκολο είναι τελικά άνθρωποι όχι ακριβώς …αβροί όπως οι άνδρες της ICE (United States Immigration and Customs Enforcement) να χάσουν την ψυχραιμία τους και να γίνει της πουτάνας; Έχω δει αμέτρητα βίντεο όπου ακτιβιστές, ή μάλλον κατά 90% …ακτιβίστριες (κάτι απίστευτες μενόμενες κυράτσες) περικυκλώνουν τα μπατσοοχήματα στριγκλίζοντας διάφορα, βρισιές, κατάρες, απειλές, ότι θέλεις, εμποδίζοντάς τα με τα δικά τους αυτοκίνητα να περάσουν κλπ. Δεν μπορώ να φανταστώ ποιος φυσιολογικός άνθρωπος θα αντιμετώπιζε όλα αυτά χωρίς να παρεκτραπεί μιας στις τόσες. Κι αυτό παρόλο που απεχθάνομαι την κρατική καταστολή περισσότερο απ’ όσο οποιοσδήποτε “αναρχικός” των Εξαρχείων – απεχθάνομαι βέβαια …και αυτούς τους τελευταίους.

Και πολύ άργησε. Μετά τη μάταια (για κάποιον που στηρίζεται ως επί το πλείστον σε κρατικά συμβόλαια) σύγκρουση με τον Τραμπ, είμαι σίγουρος ότι το ξανασκέφτηκε. Και με τον Τραμπάκουλα τα ξαναβρήκε και τους ιδεαλισμούς του ξεπέρασε και τα πάντα. Έτσι κι αλλιώς αυτό που είναι να γίνει θα γίνει. Γιατί να βγουν οι άλλοι κερδισμένοι σου λέει και όχι εγώ?

Το δικό μου πρόβλημα με τον Τραμπ δεν είναι τόσο η αφερεγγυότητά του. Που είναι κι αυτή δηλ., ιδίως όταν αφορά εμάς τους ίδιους (βλ. τα τεκταινόμενα στη Συρία) αλλά …τέλος πάντων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα και turning point στο οποίο ουσιαστικά έχασα πάσαν ιδέα, ήταν η έμμεση μεν (as in, πούστικη) ψυχή τε και σώματι δε, προώθηση της ζοφερής υπόθεσης “A.I.”, εν ονόματι και καλά του ανταγωνισμού με την Κίνα. Ο τύπος είναι μια καλοσχεδιασμένη (όσο “χύμα στο κύμα” και αν φαίνεται) εναλλακτική βερσιόν της σκοτεινής πλευράς.
Εν τω μεταξύ αξίζει τον κόπο να εστιάσει κάποιος λίγο στην εμφανισιακή μετάλλαξη που έχει υποστεί το τελευταίο διάστημα ο μεγαλοαπατεώνας Elon Musk. Μια νεοαποκτημένη ψυχρή λάμψη στο βλέμμα, και ένα ηλίθιο βραχνό γελάκι τύπου Beavis & Butthead με το οποίο συνοδεύει τις ασυναρτησίες που ξεστομίζει συζητώντας με άλλους great thinkers of our times. Μόνιμα αναφερόμενες πλέον στο θαυμαστό μέλλον που μας περιμένει χάρη στην A.I. και τα ρομπότ που θα εγκατασταθούν σε κάθε σπίτι. Νύξεις για αρνητικά σενάρια γίνονται πλέον όλο και πιο σπάνια …συνοδευόμενες απ’ το νευρωτικό γελάκι.

Οι απανταχού οπαδοί του Τραμπάκουλα είναι απλώς ταλαιπωρημένοι από την προτεραία κατάσταση. Αυτό είναι το βασικό τους “προτέρημα” και το βασικό τους “επιχείρημα”. Η συμπάθειά μου προς αυτούς, όπως και προς τον Τραμπ που τους “εκπροσώπησε” αφορούσε στους κοινούς εχθρούς μας (ψευτοφιλελεύθεροι, παντός είδους ψυχανώμαλοι δικαιωματιστές, οπαδοί των “μεταναστών” και της παγκοσμιοποίησης etc etc.) Εν τέλει είναι η παλιά καλή ιστορία με τους φίλους της εφηβείας – τους περισσότερους δικούς μου τουλάχιστον : Αυτό που μας ένωνε ήταν το μένος ενάντια στον κοινό εχθρό. Όταν ερχόταν η στιγμή κάποιος να εκφράσει θετικά αισθήματα, τι του άρεσε, τι αντίπαλο δέος αντιπρότεινε στον κοινό εχθρό …έπεφτε γέλιο.

On second thought δεν έχει τελικά σημασία. Όσες αυταπάτες ξεσκεπάζει μια καινούρια κατάσταση, άλλες τόσες αυταπάτες δημιουργεί. Πολύ αμφιβάλλω δηλαδή αν οι απανταχού οπαδοί του Τραμπάκουλα έχουν λιγότερες αυταπάτες από τους ακολούθους των woke προκατόχων του.

Ασχέτως αν έχουμε κάτι να κερδίσουμε από άλλη μια συμμετοχή σε ομάδα “προθύμων” (στο πλευρό μάλιστα της Τουρκίας) ή αν τελικά θα το κάνουμε μαζί με τους ευρωπαίους δανειστές μας, η ουσιαστική κατάργηση του ΟΗΕ και η αποχώρηση από διεθνείς οργανισμούς αποτελεί άλλη μια χτυπητή ομοιότητα με την περίοδο του Μεσοπολέμου και μια πρακτική που φέρνει τον Τραμπ ακόμα πιο κοντά με τον Χίτλερ. Αφού αρχίζω να σκέφτομαι μήπως το κάνει επίτηδες, του στυλ “αφού έτσι κι αλλιώς με θεωρείτε Literally Hitler, γιατί να σας χαλάσω το χατίρι? Τουλάχιστον ας μου μείνει και κάτι!”.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κανένας δεν θα εμπόδιζε αυτόν ή οποιονδήποτε άλλο Πρόεδρο να φτιάξει όσες βάσεις τραβούσε η όρεξή του ή να εκμεταλλευτεί τον ορυκτό πλούτο του νησιού στο βαθμό που υπήρχε η τεχνική δυνατότητα, όπως έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες οι Αμερικανοί σε όλες τις χώρες με γεωπολιτική σημασία και φιλικές κυβερνήσεις. Αν πάντως δεν επιταχύνει σημαντικά την πλανητική καταστροφή με την άσκοπη προκλητικότητά του ο Τραμπ, θα τον προτιμούσα λίγο ακόμα ως “πλανητάρχη” αντί των silver tongued προκατόχων του. Καλό είναι να μην έχουμε και πολλές αυταπάτες ως προς τον πραγματικό χαρακτήρα της αμερικανικής πολιτικής.

Τις στιγμές του τις είχε, όπως και ιδιαίτερα αξιόλογη εικονοποιία (σημαντικό credit επ’ αυτού στη φωτογραφία του Αρβανίτη). Αλλά συνήθως μου έδινε στα νεύρα. Θυμάμαι πχ. στο φινάλε του ‘Τοπίου Στην Ομίχλη’ να σκέφτομαι μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι, έτσι και τον συναντούσα πουθενά τις επόμενες μέρες, θα του άστραφτα κάνα χαστούκι or something. 🤣

Έχεις δίκιο για την ομοιότητα με τον Αγγελόπουλο. Από μόνος μου δεν θα το σκεφτόμουν ποτέ βέβαια, γιατί τον Αγγελόπουλο τον είχα ήδη συνδέσει φυσιογνωμικά με κάποιον αντιπαθητικό καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο. Σαν σκηνοθέτης πάντως ήταν καλός ο Αγγελόπουλος. Απλά χρειαζόταν κάποιον που να του γράφει το.. λιμπρέτο.